ทัณฑ์ลับบนเตียงเหล็ก

เสียงหอบหายใจหนักๆ ปะปนกับเสียงโซ่เหล็กกระทบกันดังก้องไปทั่วห้องใต้ดินที่อับชื้นและเย็นเยียบ แสงไฟนีออนสีขาวซีดสาดส่องลงมา จับภาพร่างกำยำของชายหนุ่มที่ถูกตรึงอยู่บนเตียงเหล็กเก่าคร่ำคร่า ผิวสีทองแดงเข้มแดดของมันเป็นมันปลาบด้วยเหงื่อที่ไหลซึมออกมาไม่หยุดหย่อน สะท้อนแสงไฟวับวามเหมือนถูกชโลมด้วยน้ำมันมะกอกชั้นดี กล้ามเนื้อทุกมัดบนร่างกาย ตั้งแต่แผงอกหนาแน่นไปด้วยไรขนดำๆ หน้าท้องที่ขึ้นเป็นลอนสวยงาม ไปจนถึงท่อนแขนและต้นขาที่แข็งเป็นก้อนปูน ต่างก็เกร็งเครียดจนเห็นเส้นเลือดปูดโปน ผมบนหัวถูกไถเกรียนติดหนังศีรษะแบบทหารเกณฑ์ ด้านข้างและด้านหลังขาวสะอาด มีเพียงด้านบนที่เหลือตอผมสั้นๆ ไว้ให้พอได้ลูบไล้ ข้อมือหนาทั้งสองข้างถูกรวบขึ้นเหนือหัว มัดด้วยเชือกป่านเส้นใหญ่จนเป็นรอยแดงช้ำ ตรึงไว้กับหัวเตียงอย่างแน่นหนา

"ไอ้เหี้ย! ปล่อยกู!" คมตะโกนคำรามสุดเสียง ลำคอแกร่งเต็มไปด้วยเส้นเอ็นที่ขอดเกร็ง ร่างกายบิดเร่าพยายามดิ้นรนให้หลุดจากพันธนาการ แต่ยิ่งดิ้น เชือกก็ยิ่งบาดลึกเข้าไปในเนื้อ ความเจ็บปวดระคนกับความอัปยศอดสูทำให้ดวงตาคมกล้าของมันแดงก่ำ

เสียงฝีเท้าหนักๆ ที่สวมคอมแบทดังใกล้เข้ามา หยุดลงข้างเตียง เงาของร่างสูงใหญ่ในชุดทหารสีเขียวขี้ม้าทาบทับลงบนร่างที่เปลือยเปล่าของผู้ถูกจองจำ นายทหารยศพันตรีคนนั้นยืนกอดอกมองเหยื่อของเขาด้วยแววตาเรียบเฉย แต่แฝงไปด้วยความสนุกสนานอย่างปิดไม่มิด ริมฝีปากหยักได้รูปของเขาเหยียดยิ้มเล็กน้อย ก่อนจะเอ่ยด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำเย็นเยียบ "ปากดีนักนะมึง...กูชอบ"

"มึงต้องการอะไรจากกู!" คมแผดเสียงถาม สิ้นหวังและโกรธเกรี้ยว

"กูต้องการความจริง" ผู้พันตอบเรียบๆ เขาเดินวนรอบเตียงช้าๆ สายตาไล่สำรวจไปทั่วทุกตารางนิ้วบนเรือนร่างของคมอย่างจาบจ้วง "และกูมีวิธีมากมายที่จะทำให้มึงคายมันออกมา" ว่าแล้วเขาก็หยิบแส้หนังเส้นเล็กแต่เหนียวแน่นออกมาจากกระเป๋ากางเกง ปลายแส้ลากไล้ไปตามแผงอกของคมอย่างแผ่วเบา ความเย็นของเส้นหนังตัดกับความร้อนจากผิวกายทำให้คมสะดุ้งเฮือก ขนลุกซู่ไปทั้งตัว หัวนมสีคล้ำของมันแข็งชูชันขึ้นมาอย่างห้ามไม่ได้

"เสียวเหรอมึง" ผู้พันหัวเราะในลำคอ "แค่เริ่มต้นเท่านั้น" แล้วเขาก็เปลี่ยนจากการลูบไล้เป็นการฟาดลงไปเต็มแรง!

เพี๊ยะ!

เสียงแส้แหวกอากาศกระทบลงบนหน้าท้องที่เป็นลอนสวยงามดังลั่น คมร้องอ๊ากออกมาสุดเสียง แผ่นหลังแอ่นกระดอนขึ้นจากเตียงเหล็กด้วยความเจ็บปวดที่แล่นปราดไปทั่วร่าง ผิวสีทองแดงปรากฏรอยนูนแดงเป็นทางยาวทันที น้ำตาแห่งความเจ็บปวดไหลซึมออกมาจากหางตา แต่คมยังกัดฟันแน่น "กูไม่บอก! มึงฆ่ากูเลยดีกว่า!"

"ฆ่ามึงมันง่ายไป" ผู้พันพูดพลางใช้นิ้วชี้ที่สวมถุงมือหนังสีดำสนิทลูบไปบนรอยแส้ที่เขาเพิ่งสร้างขึ้นอย่างชื่นชม "กูจะทำให้มึงร้องขอให้กูฆ่ามึง...แต่มึงก็จะไม่ได้ตายสมใจอยาก" เขาโน้มตัวลงมากระซิบข้างหู กลิ่นบุหรี่ผสมกับกลิ่นเครื่องหนังลอยเข้าจมูกคม "กูจะทำให้มึงรู้จักนรกบนดิน ที่ซึ่งความเจ็บปวดกับความเสียวซ่านมันแยกกันไม่ออก"

จากนั้น การทรมานระลอกใหม่ก็เริ่มต้นขึ้น ผู้พันไม่ได้ใช้แค่แส้ เขามีอุปกรณ์อีกมากมายที่ถูกเตรียมไว้ในถาดสแตนเลสข้างเตียง ทั้งที่หนีบหัวนมอันเล็กๆ แต่หนีบได้เจ็บลึกถึงใจ คีมปากจิ้งจกสำหรับบีบเคล้นส่วนที่ไวต่อความรู้สึก และที่ร้ายกาจที่สุดคือลูกบอลหนังสีดำพร้อมสายรัด ที่เรียกว่า 'Ball Gag' ผู้พันจับใบหน้าของคมให้หันมาเผชิญหน้า บังคับให้อ้าปากออกกว้าง แล้วยัดลูกบอลหนังเข้าไปในปากจนเต็ม เสียงคำรามด่าทอของคมแปรเปลี่ยนเป็นเสียงอู้อี้ในลำคอ น้ำลายไหลยืดออกมาจากมุมปากที่ไม่สามารถปิดสนิทได้ ความอัปยศพุ่งขึ้นมาจุกที่อกจนแทบหายใจไม่ออก

"ทีนี้ก็เงียบได้ซะที" ผู้พันพึมพำอย่างพอใจ ก่อนจะก้มลงไปจัดการกับที่หนีบหัวนม เขาค่อยๆ บรรจงหนีบมันลงบนยอดถันที่แข็งเป็นไตของคมทั้งสองข้าง แล้วหมุนเกลียวเล็กๆ เพื่อเพิ่มแรงบีบทีละน้อย คมเบิกตากว้าง ร่างกายกระตุกเกร็งเป็นจังหวะ เสียงครวญครางที่เล็ดลอดออกมาจากลำคอช่างน่าสมเพช ความเจ็บจี๊ดๆ ที่หัวนมมันทรมานอย่างบอกไม่ถูก แต่ในขณะเดียวกัน มันก็ปลุกเร้าความรู้สึกดิบเถื่อนบางอย่างในร่างกายของเขาขึ้นมาอย่างน่าประหลาดใจ แผงอกที่เคยเกร็งด้วยความโกรธเริ่มแอ่นรับสัมผัสทรมานนั้นอย่างไม่รู้ตัว