ลับลวงลับบงการรัก

ราตรีที่ฝนพรำสาดลงบนกระจกบานยักษ์ของเพนท์เฮาส์ออฟฟิศชั้นสูงสุดของตึก ทำให้วิวเมืองกรุงที่เคยสว่างไสวพร่าเลือนไปด้วยม่านน้ำ คเชนทร์ ท่านประธานใหญ่แห่งอาณาจักรธุรกิจหมื่นล้าน ทอดสายตามองออกไปข้างนอกด้วยความรู้สึกว่างเปล่า เขาอยู่ในชุดสูทสั่งตัดราคาแพงระยับ แต่ภายในใจกลับกลวงโบ๋ ความสำเร็จที่คนทั้งโลกอยากได้ไม่ได้ทำให้เขาเติมเต็มเลยสักนิด โดยเฉพาะในคืนแบบนี้ที่ทุกคนกลับบ้านไปหาครอบครัวหมดแล้ว เหลือเพียงเขาคนเดียวกับกองเอกสารและความเหงาที่กัดกินอยู่ในอก... จนกระทั่งเสียงเคาะประตูแผ่วเบาดังขึ้น

เจตน์ เลขาหนุ่มหน้าใหม่ที่เพิ่งเข้ามาทำงานได้ไม่ถึงหกเดือน ก้าวเข้ามาพร้อมแฟ้มเอกสารในมือ รอยยิ้มสุภาพและสายตาที่ฉายแววฉลาดเกินวัยนั้นทำให้คเชนทร์รู้สึกถูกชะตามาตั้งแต่แรก "ขอประทานโทษครับท่านประธาน ผมเอาเอกสารด่วนที่ต้องเซ็นพรุ่งนี้เช้ามาให้ตรวจก่อนครับ" เจตน์วางแฟ้มลงบนโต๊ะไม้มะฮอกกานีราคาเท่ารถยนต์คันหนึ่งอย่างนอบน้อม แต่สายตาของเด็กหนุ่มกลับไม่ได้จับจ้องอยู่ที่เอกสาร มันกวาดมองไปทั่วห้องทำงานที่หรูหรา กวาดมองร่างสูงใหญ่ของเจ้านายที่ยืนหันหลังให้อย่างเหม่อลอย และสุดท้าย... สายตาคมกริบคู่นั้นก็หยุดลงที่จอคอมพิวเตอร์ของคเชนทร์ที่เขาลืมปิดหน้าต่างเว็บเอาไว้ เป็นภาพเคลื่อนไหวของชายหนุ่มฝรั่งกล้ามโตกำลังถูกรุมล้อมด้วยชายอีกหลายคนในห้องล็อกเกอร์ เสียงครางกระเส่าดังแว่วออกมาจากลำโพงเบาๆ คเชนทร์สะดุ้งสุดตัว รีบหันขวับกลับมาหวังจะปิดมัน แต่ก็ไม่ทันเสียแล้ว เจตน์ยืนนิ่งอยู่ที่เดิม รอยยิ้มสุภาพยังคงประดับอยู่บนใบหน้า แต่ในดวงตากลับมีประกายบางอย่างที่คเชนทร์ไม่เคยเห็นมาก่อน... ประกายของผู้กุมความลับ ผู้กุมอำนาจ

"ดูท่า... ท่านประธานจะเครียดนะครับ" เจตน์เอ่ยขึ้นเรียบๆ แต่ทุกคำพูดเหมือนค้อนที่ทุบลงบนศักดิ์ศรีของคเชนทร์ "งานหนักมาทั้งวัน คงต้องหาอะไรระบายบ้าง... เป็นเรื่องธรรมดา" คเชนทร์หน้าชา ไม่รู้จะแก้ตัวอย่างไร ได้แต่ยืนตัวแข็งทื่อเหมือนถูกสตัฟฟ์ไว้ เจตน์เดินเข้ามาใกล้ขึ้น ช้าๆ... เหมือนนักล่าที่กำลังต้อนเหยื่อ "ผมช่วยได้นะครับ" เด็กหนุ่มกระซิบ เสียงของเขาแหบพร่านิดๆ กลิ่นโคโลญจน์จางๆ ของเขาลอยมาแตะจมูก "ผมรู้ว่าท่านประธานต้องการอะไร... ผมเห็นสายตาของท่านเวลาที่มองผมในลิฟต์ เวลาที่ผมก้มลงไปเก็บของที่ตก... ท่านไม่ได้มองผมเหมือนลูกน้องคนอื่น" ความเงียบเข้าปกคลุม บรรยากาศในห้องอึดอัดจนแทบหายใจไม่ออก มีเพียงเสียงเม็ดฝนที่กระทบกระจกและเสียงหัวใจของคเชนทร์ที่เต้นระรัวเหมือนกลองสงคราม เจตน์ยื่นมือไปข้างหน้า... แตไม่ได้แตะต้องตัวคเชนทร์ เขากลับกดล็อคประตูห้องทำงานอย่างใจเย็น เสียง 'คลิก' ที่ดังขึ้นนั้นเบามาก แต่มันกลับดังก้องกังวานในโสตประสาทของคเชนทร์ เหมือนเป็นเสียงปิดฉากอำนาจและบารมีที่เขาสั่งสมมาทั้งชีวิต "ผมไม่ได้อยากได้เงิน หรือตำแหน่งอะไรจากท่านหรอกครับ" เจตน์พูดต่อ สายตาของเขาวาวโรจน์ด้วยความปรารถนาที่ไม่ได้ปิดบัง "ผมแค่อยากเห็น... อยากเห็นตัวตนจริงๆ ของท่านประธานคเชนทร์... ด้านที่ไม่มีใครเคยเห็น" เขาเว้นช่วง หายใจเข้าลึกๆ ก่อนจะเอ่ยประโยคที่ทำให้โลกทั้งใบของคเชนทร์พังทลายลงมา "ถอดเสื้อผ้าของท่านออกให้หมด... แล้วช่วยตัวเองให้ผมดูตรงนี้... เดี๋ยวนี้ครับ"