ทัณฑ์ดาบผู้พิพากษาดำ

EP 1: คำพิพากษาของเพื่อนรัก

เสียงโห่ร้องของฝูงชนดังกระหึ่มเหมือนคลื่นยักษ์ที่พร้อมจะซัดสาดทุกสิ่งให้พังพินาศ เสียงของผู้คนหลายพันที่มารวมตัวกันในลานประหารหน้าพระราชวังกลืนกินสติสัมปชัญญะของไคจนหมดสิ้น เขานั่งคุกเข่าอยู่บนแท่นไม้สูง แขนทั้งสองข้างถูกล่ามด้วยโซ่ตรวนที่สลักอักขระเวทมนตร์ป้องกันการหลบหนี ชุดนักโทษสีขาวบางเบาไม่ได้ช่วยป้องกันความเย็นเยียบที่กัดกินเข้าสู่กระดูก มันเป็นความเย็นที่เกิดจากสายตานับหมื่นคู่ที่มองมายังเขาราวกับสัตว์ประหลาด เป็นความเย็นจากความจริงที่ว่าโลกใบนี้ตัดสินเขาไปแล้วทั้งที่ยังไม่รู้จักกันด้วยซ้ำ

เพียงไม่กี่วันก่อน เขากับเรนยังเป็นแค่คนธรรมดาในอีกโลกหนึ่ง แต่เมื่อแสงสว่างวาบขึ้นและนำพวกเขาทั้งสองมายังอาณาจักรแห่งนี้ ทุกอย่างก็เปลี่ยนไป เรน เพื่อนสนิทเพียงคนเดียวของเขา ได้รับ ‘ตราผู้พิทักษ์’ ระดับสูงสุด ตราสีทองที่ปรากฏขึ้นบนหลังมือของเขาเปล่งประกายเจิดจ้า เป็นสัญลักษณ์ของผู้ถูกเลือก เป็นวีรบุรุษคนใหม่ที่สวรรค์ส่งมา ส่วนไค...ไม่มีอะไรเลย ร่างกายของเขาว่างเปล่า ไม่มีตราแม้แต่ดวงเดียว ราชสำนักและเหล่านักบวชประกาศกร้าวว่าเขาคือความผิดพลาด คือรอยด่างพร้อย คือความเสี่ยงต่อความมั่นคงของอาณาจักรที่ต้องถูกกำจัด และคำตัดสินก็มาถึงอย่างรวดเร็ว—ประหารชีวิต

เสียงโห่ร้องดังขึ้นอีกครั้งเมื่อร่างสูงสง่าในชุดเกราะสีเงินอร่ามก้าวขึ้นมาบนแท่นประหาร ในมือของเขาคือดาบใหญ่ที่สะท้อนแสงอาทิตย์จนแสบตา ฝูงชนเปล่งเสียงเรียกชื่อของเขาดังกึกก้อง “เรน! เรน! เรน!”

วีรบุรุษของประชาชน เพชฌฆาตของเพื่อนสนิท

ไคเงยหน้าขึ้นมองใบหน้าหล่อเหลาของเรน ดวงตาสีฟ้าคู่นั้นยังคงเหมือนเดิม แต่แววตาที่เคยอบอุ่นกลับว่างเปล่าราวกับน้ำแข็ง ไคพยายามค้นหาคำอธิบายในใจ นี่คือแผนใช่ไหม เรนคงไม่ได้ตั้งใจจะฆ่าเขาจริงๆ มันต้องเป็นการแสดงเพื่อหลอกตาคนพวกนี้ แล้วพอตกกลางคืน เรนก็จะแอบมาช่วยเขาหนีไป...ใช่ มันต้องเป็นแบบนั้นแน่นอน

“เรน...” ไคพึมพำเสียงแผ่ว แต่เสียงของเขาถูกกลืนหายไปในเสียงเชียร์ของมวลชน

เรนเดินเข้ามาหยุดอยู่ตรงหน้าเขา ดาบในมือถูกยกขึ้นสูง ปลายดาบชี้ขึ้นฟ้าพร้อมรับคำสั่งสุดท้ายจากราชสำนัก แต่แล้วเรนก็ย่อตัวลงมา ใบหน้าของเขาเข้ามาใกล้จนไคสัมผัสได้ถึงลมหายใจเย็นชืด

“ทำไม...” ไคเค้นถามออกมาด้วยความสับสน

“ถ้าเจ้าตายตอนนี้” เรนกระซิบด้วยน้ำเสียงที่ได้ยินกันเพียงสองคน “อย่างน้อยเจ้าก็จะไม่ต้องรู้ความจริง”

ประโยคนั้นแทงทะลุหัวใจของไคยิ่งกว่าคมดาบ ความหวังสุดท้ายที่เขายึดเหนี่ยวไว้พังทลายลงในพริบตา นี่ไม่ใช่การแสดง นี่ไม่ใช่แผน นี่คือความจริง เพื่อนที่เขารักและไว้ใจที่สุดกำลังจะฆ่าเขาจริงๆ

เรนลุกขึ้นยืนเต็มความสูงอีกครั้ง แววตาของเขาปราศจากความลังเล ดาบในมือถูกชักกลับมาตั้งตรง เตรียมพร้อมสำหรับฟาดฟันลงมายังต้นคอของไค

ฝูงชนเงียบกริบ รอคอยวินาทีที่เลือดของผู้ไร้ตราจะหลั่งรดแผ่นดิน

ในเสี้ยววินาทีสุดท้ายนั้น ความสับสนและความเสียใจของไคแปรเปลี่ยนเป็นความโกรธแค้นที่ลุกโชน หากเขาต้องตายที่นี่ อย่างน้อยเขาก็จะไม่ตายในฐานะเหยื่อผู้โง่เขลา

ดาบฟันลงมา

ภาพทุกอย่างตัดเป็นสีดำสนิท

“ถ้าอย่างนั้น...ฉันจะกลับมาฟังความจริงจากปากแกเอง”

EP 2: ศพที่ไม่มีชื่อ

ความเจ็บปวดแล่นริ้วไปทั่วแผ่นหลัง ปลุกไคให้ตื่นจากความมืดมิด เขากระพริบตาถี่ๆ เพื่อปรับสายตาให้ชินกับแสงสลัวจากตะเกียงน้ำมัน กลิ่นอับชื้นและกลิ่นเน่าเหม็นจางๆ ลอยคละคลุ้งอยู่ในอากาศ เขาไม่ได้อยู่บนลานประหาร แต่กำลังนอนอยู่บนฟูกเก่าๆ ในห้องใต้ดินที่ไหนสักแห่ง