ลูปสวาทวันอังคารที่ 14

เสียงนาฬิกาปลุกดิจิตอลกรีดร้องเหมือนทุกเช้า... ของเมื่อวาน

"ไอ้คิน!" ภพตะโกนลั่นห้อง คว้าหมอนฟาดใส่ร่างสูงที่นอนอยู่บนเตียงฝั่งตรงข้ามเต็มแรง

"ไอ้เหี้ยภพ! มึงจะแหกปากทำเหี้ยอะไรแต่เช้า!" คินสวนกลับทันควัน ดีดตัวลุกขึ้นนั่ง ผมเผ้ายุ่งเหยิง ตาขวาง voracious

นี่คือเช้าที่เท่าไหร่แล้วก็ไม่รู้ที่พวกเขาตื่นขึ้นมาในห้องสวีทของโรงแรมหรูแห่งนี้ ในวันอังคารที่ 14 วันที่ชีวิตของพวกเขากลายเป็นแผ่นเสียงตกร่อง วันที่พวกเขาต้องพรีเซนต์งานแข่งกันเพื่อชิงโปรเจกต์พันล้าน แล้วก็เป็นวันที่พวกเขาค้นพบว่าตัวเองติดอยู่ในวังวนเวลาบ้าๆ นี่ ทั้งคู่เป็นคู่ปรับทางธุรกิจที่เกลียดขี้หน้ากันเข้าไส้ การต้องมาติดแหง็กอยู่ด้วยกันในห้องสี่เหลี่ยมแคบๆ นี้ chẳng khác nào นรกบนดิน ช่วงแรกๆ พวกเขาทะเลาะกันแทบเป็นแทบตาย พยายามทุกวิถีทางเพื่อจะออกจากลูป ทั้งขับรถหนีออกจากกรุงเทพฯ, กระโดดตึก (ตื่นมาก็ยังอยู่ที่เดิม), ไปจนถึงการลองฆ่าอีกฝ่ายให้ตาย (ซึ่งผลลัพธ์ก็เหมือนเดิม) หลังจากผ่านไปหลายสิบ... หรืออาจจะหลายร้อยวัน ความเกรี้ยวกราดก็เริ่มเปลี่ยนเป็นความเบื่อหน่ายและสิ้นหวัง โลกภายนอกไม่มีความหมายอีกต่อไป การกระทำใดๆ ก็ไร้ซึ่งผลลัพธ์ ทุกอย่างจะถูกรีเซ็ตในเช้าวันรุ่งขึ้น... ซึ่งก็คือเช้าของวันเดิม

บ่ายของวันที่... ช่างแม่งเถอะ... หลังจากลองทำทุกอย่างที่คนปกติและคนบ้าจะนึกออกแล้ว ทั้งคู่นั่งแหมะอยู่คนละมุมห้อง ความเงียบหนักอึ้งจนน่าอึดอัด คินเป็นฝ่ายทำลายความเงียบก่อน เขาจ้องมองภพที่นั่งกอดเข่าเหม่อมองออกไปนอกหน้าต่าง แสงแดดยามบ่ายสาดส่องลงบนแผ่นหลังกว้างภายใต้เสื้อยืดสีขาวบางๆ เห็นรอยนูนของมัดกล้ามเนื้อจางๆ คินกลืนน้ำลายโดยไม่รู้ตัว หลายร้อยวันที่ผ่านมา เขาเห็นไอ้ภพในทุกอิริยาบถ เห็นมันตอนโกรธ ตอนร้องไห้ ตอนหัวเราะเป็นบ้าเป็นหลัง เห็นมันตอนแก้ผ้าอาบน้ำ เห็นทุกสัดส่วนของร่างกายที่เคยคิดว่าน่ารังเกียจ แต่ตอนนี้... มันกลับดูแตกต่างออกไป

"กูว่า... มันเหลืออีกอย่างเดียวนะ ที่เรายังไม่เคยลองทำด้วยกัน" คินพูดขึ้นมาลอยๆ น้ำเสียงแหบพร่า

ภพหันขวับมามอง แววตาสับสน "มึงหมายความว่าไง"

คินยิ้มมุมปาก เป็นรอยยิ้มที่ภพโคตรเกลียด แต่ครั้งนี้มันดูแปลกไป มันไม่เยาะเย้ย แต่ดูเหมือน... เชื้อเชิญ เขาลุกขึ้นยืนช้าๆ แล้วเดินตรงเข้ามาหาภพที่ยังนั่งอยู่ที่เดิม "ก็ในเมื่อไม่มีอะไรสำคัญแล้ว... ไม่มีพรุ่งนี้ ไม่มีผลที่จะตามมา... ทำไมเราไม่ลอง... สนุกกับมันดูล่ะ" เขาพูดพลางย่อตัวลงนั่งคุกเข่าตรงหน้าภพ สายตาคมกริบจ้องลึกเข้าไปในดวงตาของอีกฝ่าย "มึงกับกูเกลียดกันจะตายห่า... แต่ในสถานการณ์แบบนี้ ความเกลียดแม่งก็เป็นอารมณ์ที่รุนแรงเหมือนกันนะเว้ย... กูอยากรู้... ว่าถ้าเราเปลี่ยนความเกลียดนี้เป็นการกระทำอย่างอื่น... มันจะรู้สึกยังไง"