ลูปสวาทวันอังคารที่ 14

เสียงนาฬิกาปลุกดิจิตอลกรีดร้องเหมือนทุกเช้า... ของเมื่อวาน "ไอ้คิน!" ภพตะโกนลั่นห้อง คว้าหมอนฟาดใส่ร่างสูงที่นอนอยู่บนเตียงฝั่งตรงข้ามเต็มแรง "ไอ้เหี้ยภพ! มึงจะแหกปากทำเหี้ยอะไรแต่เช้า!" คินสวนกลับทันควัน ดีดตัวลุกขึ้นนั่ง ผมเผ้ายุ่งเหยิง ตาขวาง voracious นี่คือเช้าที่เท่าไหร่แล้วก็ไม่รู้ที่พวกเขาตื่นขึ้นมาในห้องสวีทของโรงแรมหรูแห่งนี้ ในวันอังคารที่ 14 วันที่ชีวิตของพวกเขากลายเป็นแผ่นเสียงตกร่อง วันที่พวกเขาต้องพรีเซนต์งานแข่งกันเพื่อชิงโปรเจกต์พันล้าน แล้วก็เป็นวันที่พวกเขาค้นพบว่าตัวเองติดอยู่ในวังวนเวลาบ้าๆ นี่ ทั้งคู่เป็นคู่ปรับทางธุรกิจที่เกลียดขี้หน้ากันเข้าไส้ การต้องมาติดแหง็กอยู่ด้วยกันในห้องสี่เหลี่ยมแคบๆ นี้ chẳng khác nào นรกบนดิน ช่วงแรกๆ พวกเขาทะเลาะกันแทบเป็นแทบตาย พยายามทุกวิถีทางเพื่อจะออกจากลูป ทั้งขับรถหนีออกจากกรุงเทพฯ, กระโดดตึก (ตื่นมาก็ยังอยู่ที่เดิม), ไปจนถึงการลองฆ่าอีกฝ่ายให้ตาย (ซึ่งผลลัพธ์ก็เหมือนเดิม) หลังจากผ่านไปหลายสิบ... หรืออาจจะหลายร้อยวัน ความเกรี้ยวกราดก็เริ่มเปลี่ยนเป็นความเบื่อหน่ายและสิ้นหวัง โลกภายนอกไม่มีความหมายอีกต่อไป การกระทำใดๆ ก็ไร้ซึ่งผลลัพธ์ ทุกอย่างจะถูกรีเซ็ตในเช้าวันรุ่งขึ้น... ซึ่งก็คือเช้าของวันเดิม บ่ายของวันที่... ช่างแม่งเถอะ... หลังจากลองทำทุกอย่างที่คนปกติและคนบ้าจะนึกออกแล้ว ทั้งคู่นั่งแหมะอยู่คนละมุมห้อง ความเงียบหนักอึ้งจนน่าอึดอัด คินเป็นฝ่ายทำลายความเงียบก่อน เขาจ้องมองภพที่นั่งกอดเข่าเหม่อมองออกไปนอกหน้าต่าง แสงแดดยามบ่ายสาดส่องลงบนแผ่นหลังกว้างภายใต้เสื้อยืดสีขาวบางๆ เห็นรอยนูนของมัดกล้ามเนื้อจางๆ คินกลืนน้ำลายโดยไม่รู้ตัว หลายร้อยวันที่ผ่านมา เขาเห็นไอ้ภพในทุกอิริยาบถ เห็นมันตอนโกรธ ตอนร้องไห้ ตอนหัวเราะเป็นบ้าเป็นหลัง เห็นมันตอนแก้ผ้าอาบน้ำ เห็นทุกสัดส่วนของร่างกายที่เคยคิดว่าน่ารังเกียจ แต่ตอนนี้... มันกลับดูแตกต่างออกไป "กูว่า... มันเหลืออีกอย่างเดียวนะ ที่เรายังไม่เคยลองทำด้วยกัน" คินพูดขึ้นมาลอยๆ น้ำเสียงแหบพร่า ภพหันขวับมามอง แววตาสับสน "มึงหมายความว่าไง" คินยิ้มมุมปาก เป็นรอยยิ้มที่ภพโคตรเกลียด แต่ครั้งนี้มันดูแปลกไป มันไม่เยาะเย้ย แต่ดูเหมือน... เชื้อเชิญ เขาลุกขึ้นยืนช้าๆ แล้วเดินตรงเข้ามาหาภพที่ยังนั่งอยู่ที่เดิม "ก็ในเมื่อไม่มีอะไรสำคัญแล้ว... ไม่มีพรุ่งนี้ ไม่มีผลที่จะตามมา... ทำไมเราไม่ลอง... สนุกกับมันดูล่ะ" เขาพูดพลางย่อตัวลงนั่งคุกเข่าตรงหน้าภพ สายตาคมกริบจ้องลึกเข้าไปในดวงตาของอีกฝ่าย "มึงกับกูเกลียดกันจะตายห่า... แต่ในสถานการณ์แบบนี้ ความเกลียดแม่งก็เป็นอารมณ์ที่รุนแรงเหมือนกันนะเว้ย... กูอยากรู้... ว่าถ้าเราเปลี่ยนความเกลียดนี้เป็นการกระทำอย่างอื่น... มันจะรู้สึกยังไง" ภพใจเต้นแรง ความคิดบ้าๆ วิ่งพล่านในหัว เขาควรจะชกหน้าไอ้คินแล้วด่ามันว่าวิปริต แต่... ส่วนลึกในใจมันกลับเห็นด้วยอย่างน่าประหลาด ความเบื่อหน่าย ความสิ้นหวัง และความต้องการที่จะรู้สึกถึง 'อะไรบางอย่าง' ที่มันจริงแท้ มันรุนแรงกว่าความเกลียดชังที่เคยมี คินยื่นมือมาแตะที่ข้างแก้มของภพเบาๆ นิ้วโป้งลูบไล้ไปตามสันกรามที่เคยคิดว่าน่าหมั่นไส้ "ลองดูไหมภพ... ลองดูสักครั้ง... อย่างน้อยมันก็เป็นสิ่งใหม่ในวันที่ไม่มีอะไรใหม่อีกแล้ว" ลมหายใจอุ่นๆ ของคินรดอยู่บนริมฝีปากภพ กลิ่นบุหรี่จางๆ ผสมกับกลิ่นตัวผู้ชาย มันเป็นกลิ่นที่คุ้นเคยจนน่ารำคาญ แต่ในวินาทีนี้... มันกลับเร้าอารมณ์อย่างบอกไม่ถูก ภพไม่ได้ตอบ แต่ก็ไม่ได้ผลักไส... และนั่นคือคำอนุญาตที่คินต้องการ วินาทีที่ริมฝีปากของคินบดเบียดลงมา มันไม่ใช่การจูบที่อ่อนหวาน มันคือการประกาศสงครามบทใหม่ การต่อสู้เพื่อแย่งชิงอำนาจ ลิ้นร้อนของคินสอดแทรกเข้ามาในโพรงปากของภพอย่างเอาแต่ใจ กวาดต้อนไล่เลียไปทั่วอย่างหิวกระหาย ภพที่ตอนแรกตกใจก็เริ่มตอบสนอง เขากัดริมฝีปากล่างของคินเบาๆ เป็นการท้าทาย ก่อนจะใช้ลิ้นของตัวเองพันตวัดรัดรึงลิ้นของอีกฝ่ายกลับอย่างไม่ยอมแพ้ รสชาติของความเกลียดชังผสมกับความเงี่ยนที่ก่อตัวขึ้นอย่างรวดเร็วมันช่างแปลกประหลาดและน่าตื่นเต้น มือของคินเริ่มซุกซนลูบไล้ไปตามแผ่นหลังของภพ บีบเคล้นสะโพกแน่นอย่างมันมือ ก่อนจะเลื่อนต่ำลงไปกอบกุมเป้ากางเกงของภพที่เริ่มแข็งขืนขึ้นมาอย่างน่าอาย "หึ... มึงก็เงี่ยนเหมือนกันนี่หว่าไอ้ภพ" คินกระซิบเสียงพร่าข้างหู ก่อนจะกัดติ่งหูของภพเบาๆ จนอีกฝ่ายสะดุ้งเฮือก "ไอ้สัสคิน... อย่ามาปากดี" ภพสวนกลับเสียงสั่น แต่ร่างกายกลับทรยศ มันตอบสนองต่อทุกสัมผัสของไอ้คู่ปรับตัวฉกาจอย่างน่าไม่อาย คินผลักภพลงนอนราบกับพื้นพรมหนานุ่ม แล้วขึ้นคร่อมทันที สายตาของเขาลุกวาวเหมือนสัตว์ป่าที่เจอเหยื่อ เขาถอดเสื้อตัวเองออกอย่างรวดเร็ว เผยให้เห็นกล้ามอกและซิกซ์แพ็กที่ภพเคยแอบมองด้วยความหมั่นไส้มาตลอด แต่วันนี้... วันที่ไม่มีอะไรจะเสียอีกแล้ว... เขากลับพบว่ามันน่ามองชิบหาย คินโน้มตัวลงมาอีกครั้ง ใช้มือข้างหนึ่งปลดกระดุมกางเกงของภพอย่างใจร้อน ส่วนมืออีกข้างก็บีบขย้ำแก่นกายของภพผ่านเนื้อผ้าจนอีกฝ่ายครางฮือในลำคอ "ไหนดูซิ... ว่าของที่มึงหวงนักหนา มันจะสู้ของกูได้รึเปล่า" พูดจบเขาก็รูดซิปกางเกงภพลง แล้วควักเอาท่อนเอ็นร้อนผ่าวที่แข็งจนปวดหนึบออกมาถือไว้ในมือ ขนาดของมันใหญ่โตไม่แพ้ของเขาเลยแม้แต่น้อย คินแสยะยิ้ม เลียริมฝีปากตัวเอง แล้วก้มหน้าลงไป... ความรู้สึกอุ่นชื้นและนุ่มหยุ่นที่ครอบครองส่วนปลายทำเอาภพถึงกับหลังแอ่น เขาร้องซี๊ดออกมาอย่างสุดจะกลั้น มองภาพไอ้คินที่กำลังก้มหน้าก้มตาดูดเลียควยของเขาอย่างเมามันแล้วสมองก็ขาวโพลนไปหมด ลิ้นของคินทั้งตวัด ทั้งดูดดึง ทั้งดันลึกเข้ามาในลำคอจนเกิดเสียงดัง "อ๊อก... อื้อ..." มันเป็นภาพและเสียงที่ลามกจนภพรู้สึกเหมือนจะแตกออกมาให้ได้ เขาขยำกลุ่มผมของคินระบายความเสียวซ่าน แต่คินก็ยังไม่หยุด เขายิ่งเร่งจังหวะเร็วขึ้น รุนแรงขึ้น เหมือนจะสูบวิญญาณของภพออกมาให้หมด คินเองก็รู้สึกไม่ต่างกัน รสชาติเค็มปะแล่มของน้ำหล่อลื่นและกลิ่นกายของภพกระตุ้นสัญชาตญาณดิบของเขาอย่างรุนแรง เขาอยากจะฉีกร่างนี้ออกเป็นชิ้นๆ อยากจะย่ำยีมันให้แหลกคามือ แต่ในขณะเดียวกันก็อยากจะทะนุถนอมมันอย่างที่ไม่เคยรู้สึกมาก่อน เมื่อเห็นว่าภพใกล้จะถึงจุดสุดยอด คินก็ถอนริมฝีปากออก ทิ้งให้ภพนอนหอบหายใจตาค้างอย่างหมดสภาพ "ยังก่อน... กูยังไม่ได้เริ่มเลย" คินพูดเสียงแหบพร่า เขาพลิกร่างของภพให้นอนคว่ำหน้าลงกับพื้น จัดท่าให้โก่งสะโพกขึ้นมาสวยงาม บั้นท้ายกลมกลึงที่ปกติจะซ่อนอยู่ใต้กางเกงสแล็คราคาแพง บัดนี้มันเปลือยเปล่าอยู่ตรงหน้าเขา คินมองรอยแยกของแก้มก้นแล้วกลืนน้ำลายอีกครั้ง เขาใช้นิ้วโป้งลูบไล้ไปตามร่องก้น ก่อนจะกดลงไปที่รูตูดสีหวานที่ขมิบรับนิ้วของเขาอย่างตื่นตระหนก "อ๊ะ! ไอ้คิน! มึงจะทำเหี้ยอะไร!" ภพร้องเสียงหลง "ก็จะเย็ดมึงไง... ถามโง่ๆ" คินตอบกลับอย่างไม่ใส่ใจ เขาถ่มน้ำลายใส่มือตัวเองชโลมไปที่รูสวาทของภพอย่างลวกๆ ก่อนจะชโลมไปที่ท่อนควยของตัวเองที่แข็งโป๊กจนเส้นเลือดปูดโปน เขาไม่รอช้า จับแก่นกายร้อนจ่อไปที่ปากทางแล้วกดมันเข้าไปทันที! "อ๊ากกกกกกก! ไอ้เหี้ยคิน! เจ็บ! เอาออกไป!" ภพร้องลั่นเมื่อความเจ็บปวดแล่นปราดไปทั่วร่างส่วนล่าง มันรู้สึกเหมือนร่างกายจะฉีกขาดออกเป็นสองท่อน เขาดิ้นรนขัดขืน แต่ก็โดนคินกดทับไว้จนขยับไปไหนไม่ได้ "อยู่นิ่งๆน่าไอ้สัส! เดี๋ยวก็ชิน!" คินคำรามในลำคอ เขาก็เจ็บไม่แพ้กัน ความคับแน่นของช่องทางที่ไม่เคยถูกรุกล้ำมาก่อนมันบีบรัดควยของเขาจนแทบขยับไม่ได้ แต่ความรู้สึกของการได้ครอบครอง ได้เป็นคนแรก มันเอาชนะความเจ็บปวดทุกอย่าง เขาแช่ค้างไว้อย่างนั้น รอให้ภพปรับตัว ลมหายใจหอบหนักของคนสองคนดังประสานกันในความเงียบ ผ่านไปครู่ใหญ่ ภพก็ค่อยๆ ผ่อนคลายลง ความเจ็บปวดเริ่มจางหายไป ถูกแทนที่ด้วยความรู้สึกแปลกประหลาด... ความรู้สึกตอดรัดอยู่ภายใน และความเสียวซ่านที่เริ่มก่อตัวขึ้นช้าๆ เมื่อเห็นว่าภพเริ่มผ่อนคลาย คินก็เริ่มขยับสะโพกช้าๆ เข้า-ออก เป็นจังหวะเนิบนาบ "อึก... อ่า..." เสียงครางของภพเปลี่ยนจากความเจ็บปวดเป็นความเสียว "เป็นไง... รู้สึกดีขึ้นรึยัง" คินกระซิบถามพลางก้มลงไปเลียที่ใบหูของภพ "อืมมม... เสียว... ไอ้เหี้ย... เสียวชิบหาย" ภพตอบเสียงสั่นเครือ คินได้ยินดังนั้นก็ยิ้มอย่างพอใจ เขาเริ่มเร่งจังหวะขึ้น กระแทกกระทั้นเข้าไปในรูตูดของภพหนักขึ้นและลึกขึ้น เสียงเนื้อกระทบกันดัง "พั่บ! พั่บ! พั่บ!" ผสมกับเสียงครางกระเส่าของคนทั้งคู่ "อ๊ะ! อ๊ะ! คิน! แรงอีก... อ่าาา... ตรงนั้น... โดน... ซี๊ดดดด" ภพครางออกมาอย่างลืมอาย เขาลืมไปแล้วว่าคนที่กำลังเย็ดเขาอยู่คือศัตรูคู่อาฆาต ในวินาทีนี้ มีเพียงความสุขสมที่อีกฝ่ายมอบให้เท่านั้น คินเองก็ใกล้จะบ้าตาย ความอุ่นร้อนและแรงตอดรัดภายในตัวภพมันดีเกินกว่าที่เขาจินตนาการไว้มาก เขากระหน่ำกระแทกไม่ยั้ง หวังจะส่งภพให้ถึงฝั่งฝัน "จะแตกแล้ว... ภพ... กูจะแตกแล้ว... อ๊าาา" คินคำรามลั่น เขาเร่งซอยสะโพกถี่รัวเป็นครั้งสุดท้าย ก่อนจะปลดปล่อยน้ำกามอุ่นร้อนจำนวนมหาศาลเข้าไปในร่างกายของภพจนหมดสิ้น ร่างสูงใหญ่กระตุกเกร็งสองสามครั้งก่อนจะฟุบลงบนแผ่นหลังที่ชุ่มเหงื่อของภพอย่างหมดแรง ทั้งห้องตกอยู่ในความเงียบอีกครั้ง มีเพียงเสียงหอบหายใจของคนสองคน พวกเขาไม่พูดอะไรกันอีก... จนกระทั่งเช้าวันต่อมา... ที่เสียงนาฬิกาปลุกเรือนเดิมดังขึ้นอีกครั้ง หลายร้อย... หรืออาจจะหลายพันวันผ่านไป การกระทำที่เริ่มต้นจากความเกลียดชังและความเบื่อหน่ายได้แปรเปลี่ยนเป็นกิจวัตรประจำวันที่ขาดไม่ได้ พวกเขาลองทุกอย่าง ทุกท่า ทุกสถานที่ในห้องสวีทแห่งนี้ จากเซ็กส์ที่รุนแรงและป่าเถื่อนในวันแรกๆ มันค่อยๆ อ่อนโยนและเปี่ยมไปด้วยความเข้าใจมากขึ้น พวกเขาสลับกันเป็นฝ่ายรุกและฝ่ายรับ เรียนรู้ทุกตารางนิ้วบนร่างกายของกันและกัน รู้ว่าต้องเล้าโลมตรงไหนภพถึงจะครางเสียงหวาน รู้ว่าต้องขยับแบบไหนคินถึงจะเสียวจนตัวสั่น พวกเขาเริ่มพูดคุยกันมากขึ้น ไม่ใช่ในฐานะคู่ปรับ แต่ในฐานะ... เพื่อนคนเดียวในโลกที่เข้าใจสถานการณ์บ้าๆ นี้ พวกเขานอนกอดกันในตอนกลางคืน เล่าเรื่องราวในอดีตให้กันฟัง หัวเราะและร้องไห้ด้วยกัน ความเกลียดชังที่เคยมีมันจางหายไปตอนไหนก็ไม่รู้ ถูกแทนที่ด้วยความรู้สึกผูกพันที่ลึกซึ้งและซับซ้อนเกินกว่าจะหาคำมาอธิบาย จนกระทั่งเช้าวันนั้น... วันที่ทุกอย่างเปลี่ยนไป คืนก่อนหน้าเป็นเซ็กส์ที่ยอดเยี่ยมที่สุดเท่าที่พวกเขาเคยมี มันไม่ใช่การระบายความใคร่ แต่มันคือการร่วมรักอย่างแท้จริง พวกเขามองลึกเข้าไปในดวงตาของกันและกันตอนที่ถึงจุดสุดยอดพร้อมกัน กระซิบคำที่ไม่อาจเอื้อนเอ่ยในโลกแห่งความเป็นจริงให้กันฟัง "รักมึงนะ... ไอ้ภพ" "กูก็รักมึง... ไอ้คิน" แล้วพวกเขาก็นอนกอดกันจนหลับไป... เสียงนาฬิกาปลุกดังขึ้นเหมือนเคย คินเอื้อมมือไปกดปิดอย่างเคยชิน เขากับภพนอนหันหน้าเข้าหากันอยู่แล้ว ทั้งคู่ค่อยๆ ลืมตาขึ้นมาพร้อมกัน เตรียมใจที่จะเห็นวันที่ 14 บนหน้าจอโทรศัพท์อีกครั้ง... แต่ทว่า... บนหน้าจอนั้นกลับปรากฏตัวอักษร "วันพุธ ที่ 15" ความเงียบเข้าปกคลุมทั้งห้องอีกครั้ง แต่คราวนี้มันไม่ใช่ความเงียบที่น่าอึดอัด แต่เป็นความเงียบที่เต็มไปด้วยความตกตะลึงและ... ความหวัง พวกเขามองหน้ากันนิ่งนานหลายนาที พยายามประมวลผลสิ่งที่เกิดขึ้น ลูป... มันจบแล้ว... พวกเขาหลุดออกมาแล้ว ภพเป็นฝ่ายพูดขึ้นก่อน เสียงของเขาสั่นเล็กน้อย "คิน... วันนี้วันที่ 15" คินพยักหน้าช้าๆ เขายังคงจ้องหน้าภพไม่วางตา รอยยิ้มบางๆ ปรากฏขึ้นที่มุมปากของเขา "อืม... กูเห็นแล้ว" ความรู้สึกมากมายถาโถมเข้ามา ทั้งดีใจ ทั้งสับสน และ... หวาดกลัวเล็กน้อย โลกใบเดิมที่ไม่มีกฎเกณฑ์ได้จบลงแล้ว โลกแห่งความจริงที่มีผลลัพธ์รออยู่กำลังจะเริ่มต้นขึ้น แล้วความสัมพันธ์ของพวกเขาที่ก่อตัวขึ้นในวังวนแห่งเวลานี้ล่ะ? มันจะเป็นอย่างไรต่อไป? "แล้ว... เราจะเอายังไงกันต่อ" ภพถามออกมาในที่สุด "พรีเซนต์งาน... ยกเลิกไปแล้วตั้งแต่เมื่อวาน" คินหัวเราะเบาๆ ในลำคอ เขาเลื่อนมือไปเกลี่ยปอยผมที่ปรกหน้าผากของภพออกเบาๆ เหมือนที่เคยทำมานับครั้งไม่ถ้วน "ไปหาอะไรกินกันก่อนไหม... แล้วค่อยคิด" ภพมองเข้าไปในดวงตาของคิน... ดวงตาของคู่ปรับ... ของคู่นอน... และของคนรัก เขายิ้มออกมา... เป็นรอยยิ้มจริงๆ ครั้งแรกในรอบหลายวันที่ไม่ใช่เช้าของเมื่อวาน "อืม... ไปสิ"