สิ่งเล็กๆที่เรียกว่า…

เสียงเพลงอึกทึกในผับหรูใจกลางเมืองไม่ได้ทำให้พัฒน์รู้สึกสนุกขึ้นมาเลยแม้แต่น้อย เขานั่งจิบวิสกี้ราคาแพงอยู่ในมุมวีไอพี สายตากวาดมองไปทั่วฟลอร์เต้นรำอย่างไร้จุดหมาย ผู้คนมากมายเบียดเสียดโยกย้ายไปตามจังหวะดนตรี แต่ในสายตาของเขา ทุกอย่างมันช่างว่างเปล่า ความสำเร็จในวัยสามสิบต้นๆ ที่เขามี ทั้งธุรกิจที่กำลังไปได้สวย คอนโดหรู รถสปอร์ต ไม่ได้ช่วยเติมเต็มความว่างเปล่าในใจเขาได้เลย มันมีบางอย่างที่ขาดหายไป บางอย่างที่เงินซื้อไม่ได้... หรือบางทีอาจจะซื้อได้แล้วในตอนนี้ ภาพความหลังสมัยมหาวิทยาลัยผุดขึ้นมาในหัวอีกครั้งเหมือนหนังม้วนเก่าที่ฉายซ้ำไปซ้ำมา และในหนังเรื่องนั้น พระเอกมีเพียงคนเดียว... ‘กร’ เดือนคณะบริหารฯ ที่โคตรหล่อ รวย พ่อเป็นเจ้าของธุรกิจใหญ่โต เป็นนักบาสของมหา’ลัย และเป็นคนที่พัฒน์ในตอนนั้น ซึ่งเป็นแค่ไอ้แว่นเด็กเรียนจืดๆ คนหนึ่ง ได้แต่แอบมองอยู่ห่างๆ พัฒน์จำได้ทุกอย่าง... จำรอยยิ้มสดใสของกรที่ทำให้โลกทั้งใบสว่างวาบ จำแผ่นหลังกว้างเต็มไปด้วยมัดกล้ามเนื้อตอนที่กรวิ่งอยู่ในสนามบาส จำหยาดเหงื่อที่ไหลตามไรผมลงมาถึงลำคอแกร่ง พัฒน์เก็บทุกรายละเอียดของกรเอาไว้ในใจ เหมือนนักสะสมที่หวงแหนของรักของหวง เขามีความสุขกับการได้แอบมอง แอบเก็บรูปกรจากเพจของมหา’ลัยมานั่งดูซ้ำๆ ก่อนนอน และแอบช่วยชีวิตด้วยการซื้อน้ำเย็นๆ ไปวางไว้ให้ที่โต๊ะตอนที่เห็นกรซ้อมบาสจนเหนื่อย แต่แน่นอนว่ากรไม่เคยสังเกตเห็นเขาเลยสักครั้ง สำหรับกร พัฒน์เป็นแค่อากาศธาตุ เป็นหนึ่งในคนนับร้อยนับพันที่เดินสวนกันในมหา’ลัย แต่สำหรับพัฒน์ กรคือทุกอย่าง คือศูนย์กลางของจักรวาล คือคนที่เขาแอบช่วยตัวเองถึงแทบทุกคืน จินตนาการว่าได้ครอบครองรอยยิ้มนั้น ได้สัมผัสร่างกายกำยำนั้น ได้ฟังเสียงครางกระเส่าของกรใต้ร่างของเขา มันเป็นแค่ฝันลมๆ แล้งๆ ที่ไม่มีวันเป็นจริง

หลายปีผ่านไป พัฒน์ทุ่มเททุกอย่างให้กับการเรียนและการทำงาน จนกระทั่งสร้างเนื้อสร้างตัวขึ้นมาได้สำเร็จ เขากลายเป็น ‘เสี่ยพัฒน์’ ที่ใครๆ ก็อยากเข้าหา ในขณะที่ข่าวคราวของกรค่อยๆ เลือนหายไป จนกระทั่งคืนหนึ่งขณะที่พัฒน์กำลังไถดูแอพพลิเคชั่นหาคู่สำหรับชาวสีม่วงเล่นๆฆ่าเวลา สายตาของเขาก็ไปสะดุดเข้ากับโปรไฟล์หนึ่ง รูปโปรไฟล์เป็นรูปผู้ชายหน้าตาหล่อเหลาที่ดูคุ้นเคยอย่างน่าประหลาด ถึงแม้จะดูซูบตอบไปบ้างและแววตาดูหม่นหมองไร้ชีวิตชีวา แต่พัฒน์จำได้ทันที... กร! ชื่อในโปรไฟล์ใช้ชื่อว่า ‘สกาย’ พร้อมกับเรทราคาค่าบริการที่ระบุไว้อย่างชัดเจน พัฒน์แทบไม่เชื่อสายตาตัวเอง หัวใจของเขาเต้นรัวเหมือนกลองสงคราม ความรู้สึกหลากหลายประเดประดังเข้ามา ทั้งตกใจ สมเพช และ... ตื่นเต้นอย่างน่าประหลาด เดือนคณะที่เคยสูงส่งจนเอื้อมไม่ถึง ตอนนี้ตกต่ำจนต้องมาขายตัวหาเงินเลี้ยงชีพอย่างนั้นหรือ? โลกมันช่างเล่นตลกอะไรแบบนี้ ความคิดชั่วร้ายแล่นปราดเข้ามาในหัวของพัฒน์ นี่คือโอกาสที่เขารอคอยมาตลอดสิบปี โอกาสที่จะได้ครอบครองคนที่เขาเคยได้แต่ฝันถึง โอกาสที่จะได้เอาคืนความเมินเฉยที่เคยได้รับ โอกาสที่จะได้ ‘เย็ด’ เดือนคณะคนนี้ให้สาสมกับความเงี่ยนที่เขาสะสมมานานนับปี พัฒน์ไม่ลังเลอีกต่อไป เขากดติดต่อไปยังเอเจนซี่ที่ดูแล ‘สกาย’ ทันที เสียงปลายสายตอบรับอย่างเป็นงานเป็นการ พัฒน์แจ้งความจำนงของเขาไปตรงๆ “ผมต้องการสกาย... ทั้งคืน”

เสียงกริ่งหน้าห้องดังขึ้น พัฒน์ลุกขึ้นจากโซฟา เดินไปเปิดประตูด้วยหัวใจที่เต้นระรัว ร่างสูงโปร่งที่ยืนอยู่หน้าห้องทำให้เขายืนนิ่งไปชั่วครู่ กรในวันนี้ยังคงหล่อเหมือนเดิม แต่ความสดใสที่เคยมีได้หายไปจนหมดสิ้น เหลือเพียงความเหนื่อยล้าและแววตาที่ว่างเปล่า เขาสวมเสื้อเชิ้ตสีขาวบางๆ กับกางเกงยีนส์รัดรูปธรรมดาๆ แต่ถึงอย่างนั้นก็ไม่อาจปิดบังโครงร่างที่เคยสมบูรณ์แบบได้ “สวัสดีครับ... ผมสกาย” กรเอ่ยทักด้วยรอยยิ้มแบบที่ฝึกมาเพื่อการค้า พัฒน์แสยะยิ้มมุมปาก ก่อนจะก้าวถอยหลังเพื่อเปิดทางให้กรเข้ามาในห้อง “เข้ามาสิ... กร” สิ้นเสียงของพัฒน์ ร่างของกรก็ชะงักแข็งทื่อ รอยยิ้มจางหายไปจากใบหน้า ดวงตาเบิกกว้างอย่างตื่นตระหนก เขาหันขวับมามองหน้าพัฒน์อย่างพินิจพิเคราะห์ “คุณ... รู้จักผม?” “กูไม่เคยลืมมึงเลยต่างหาก” พัฒน์ตอบเสียงเย็น “ไอ้พัฒน์... ไอ้แว่นที่เคยซื้อน้ำให้มึงหลังซ้อมบาสไง จำได้รึยัง?” ความทรงจำค่อยๆ ไหลย้อนกลับมาในหัวของกร แต่เขาก็ยังนึกหน้าพัฒน์ไม่ออกอยู่ดี แต่ชื่อนั้น... มันคุ้นๆ เหมือนเคยได้ยินผ่านๆ แต่ไม่เคยใส่ใจจะจำ ใบหน้าหล่อเหลาซีดเผือดลงทันที ความอัปยศอดสูถาโถมเข้าใส่จนแทบยืนไม่ไหว คนที่เขาเคยดูถูกดูแคลน ไม่เคยอยู่ในสายตา วันนี้กลับกลายเป็นลูกค้าที่ซื้อร่างกายของเขา “ถอดเสื้อผ้าออก” พัฒน์ออกคำสั่งเสียงเรียบ แต่แฝงไปด้วยอำนาจที่ไม่อาจขัดขืน กรยืนนิ่งเหมือนถูกสาป ความอับอายทำให้เขาอยากจะแทรกแผ่นดินหนี “กูบอกให้ถอด!” พัฒน์ตวาดลั่น กรสะดุ้งสุดตัว ก่อนจะค่อยๆ ปลดกระดุมเสื้อเชิ้ตออกทีละเม็ดด้วยมือที่สั่นเทา เผยให้เห็นแผงอกที่เคยเต็มไปด้วยมัดกล้าม แต่ตอนนี้กลับดูซูบลงไปอย่างเห็นได้ชัด หัวนมสีชมพูระเรื่อตั้งชูชันขึ้นเพราะความเย็นของเครื่องปรับอากาศ พัฒน์เดินเข้าไปใกล้ ยื่นมือไปลูบไล้แผงอกของกรอย่างถือสิทธิ์ “หุ่นก็ยังดีอยู่นะ ถึงจะผอมไปหน่อยก็เถอะ” เขาพูดพลางบีบเคล้นหัวนมของกรจนอีกฝ่ายสะดุ้งเฮือก “อ๊ะ!” กรเผลอหลุดเสียงร้องออกมา พัฒน์หัวเราะในลำคอ “แก้ผ้าให้หมด กูอยากเห็นของที่กูซื้อมาราคาแพง”