แฮร์รี่ กับห้องแห่งความเงี่ยน

ค่ำคืนนั้นในฮอกวอตส์เงียบสงัดกว่าที่เคยเป็น สงครามจบสิ้นไปแล้ว แต่ร่องรอยของมันยังคงฝังลึกอยู่ในหัวใจของทุกคน แฮร์รี่ พอตเตอร์ ผู้มีรอยแผลเป็นรูปสายฟ้าบนหน้าผาก เดินทอดน่องไปตามโถงทางเดินที่ว่างเปล่า ความรู้สึกว่างเปล่ากัดกินใจเขา การเอาชนะโวลเดอมอร์ไม่ได้มอบความสงบสุขอย่างที่เขาหวังไว้ มันกลับทิ้งไว้เพียงความเวิ้งว้างและคำถามที่ไร้คำตอบ เขาไม่รู้ด้วยซ้ำว่าตัวเองเดินมาถึงชั้นเจ็ดได้อย่างไร แต่เมื่อเขาเดินผ่านผนังว่างเปล่าบานหนึ่งสามรอบ ประตูไม้บานใหญ่ก็ปรากฏขึ้นมาช้าๆ ห้องต้องประสงค์... มันเรียกหาเขา แฮร์รี่ผลักประตูเข้าไป แสงไฟจากคบเพลิงส่องสว่างให้เห็นห้องที่เขาไม่ได้คาดคิด มันไม่ใช่ห้องเก็บของเก่าอีกต่อไป แต่เป็นห้องนอนหรูหราที่มีเตียงสี่เสาขนาดใหญ่อยู่กลางห้อง และที่น่าตกใจกว่านั้นคือร่างสูงโปร่งผมสีบลอนด์แพลตตินัมที่ยืนหันหลังให้เขาอยู่ริมหน้าต่าง เดรโก มัลฟอย "มัลฟอย" แฮร์รี่เอ่ยเสียงเรียบ ความเกลียดชังที่เคยมีจางหายไปนานแล้ว เหลือเพียงความรู้สึกซับซ้อนที่อธิบายไม่ถูก เดรโกหันกลับมา ใบหน้าหล่อเหลาที่เคยหยิ่งผยองบัดนี้ซีดเซียวและมีร่องรอยความอ่อนล้า "พอตเตอร์... มาทำอะไรที่นี่" น้ำเสียงของเขายังคงแฝงความเย่อหยิ่งไว้เช่นเคย แต่แววตาสีเทาคู่สวยนั้นสั่นไหว "ห้องมันเรียกฉัน" แฮร์รี่ตอบตามตรง "แล้วแกล่ะ" เดรโกไม่ตอบ เขาแค่เบือนหน้าหนีไปมองนอกหน้าต่างอีกครั้ง ความเงียบเข้าปกคลุม บรรยากาศอึดอัดจนหายใจแทบไม่ออก แฮร์รี่สังเกตเห็นว่าเสื้อคลุมของเดรโกหลุดลุ่ยเล็กน้อย เผยให้เห็นแผ่นคอขาวเนียนที่ต้องแสงไฟ มันเป็นภาพที่กระตุ้นความรู้สึกบางอย่างในตัวเขา ความรู้สึกดิบเถื่อนที่เขาไม่เคยรู้สึกมาก่อน เขาเดินเข้าไปหาเดรโกช้าๆ "แกดูไม่ค่อยสบายนะ" เขาพูดเสียงพร่า "เรื่องของฉันน่า พอตเตอร์" เดรโกสวนกลับ แต่ไม่ได้ขยับหนี แฮร์รี่หยุดยืนอยู่ด้านหลังเดรโก ใกล้จนได้กลิ่นหอมเย็นๆ เหมือนแอปเปิ้ลเขียวและกลิ่นสะอาดๆ จากตัวอีกฝ่าย ลมหายใจของเขาอุ่นร้อนรดต้นคอขาว "บางที... ฉันอาจจะช่วยให้แกสบายขึ้นได้" แฮร์รี่กระซิบ มือของเขายื่นไปข้างหน้าอย่างลังเล ก่อนจะสัมผัสลงบนเอวของเดรโก ร่างของมัลฟอยสะดุ้งเฮือก แต่ก็ไม่ได้ปัดป้อง "อย่ามาทำบ้าๆนะ พอตเตอร์" เขาขู่ แต่เสียงสั่นเครือจนไม่น่ากลัวเลยสักนิด แฮร์รี่ไม่สนใจคำขู่ เขารวบเอวคอดของเดรโกเข้ามาใกล้จนแผ่นหลังของอีกฝ่ายแนบชิดกับอกของเขา สัมผัสได้ถึงกล้ามเนื้อที่เกร็งตัวใต้เสื้อผ้าเนื้อดี "ทำไมล่ะมัลฟอย กลัวเหรอ" เขายั่ว ลิ้นร้อนๆ แตะเลียใบหูของเดรโกเบาๆ "อ๊ะ!" เดรโกครางเสียงหลง พยายามดิ้นรน "ปล่อยนะเว้ย ไอ้ลูกครึ่งสกปรก!" คำสบถที่เคยทำให้แฮร์รี่โกรธเป็นฟืนเป็นไฟ ตอนนี้กลับฟังดูเหมือนเสียงอ้อนวอนที่เซ็กซี่อย่างประหลาด "ปากดีนักนะ" แฮร์รี่คำรามในลำคอ มือข้างหนึ่งเลื่อนขึ้นมาบีบเคล้นสะโพกมนแน่น ส่วนอีกข้างก็สอดเข้าไปใต้เสื้อเชิ้ต ลูบไล้แผ่นท้องที่เรียบตึง "อื้อ... พอตเตอร์... หยุด..." เดรโกบิดตัว แต่ยิ่งดิ้นก็เหมือนยิ่งยั่ว แฮร์รี่พลิกตัวเดรโกให้หันมาเผชิญหน้า กดร่างสูงโปร่งติดกับผนังหินเย็นเฉียบ สายตาของพวกเขาสบกัน แววตาของแฮร์รี่ลุกโชนไปด้วยความปรารถนาที่คุกรุ่น ส่วนแววตาของเดรโกเต็มไปด้วยความสับสน หวาดกลัว แต่ก็มีความท้าทายและ... ความต้องการซ่อนอยู่ลึกๆ แฮร์รี่ไม่รอช้า เขาบดขยี้ริมฝีปากของตัวเองลงบนริมฝีปากบางเฉียบของเดรโก มันไม่ใช่จูบที่อ่อนหวาน แต่เป็นจูบที่รุนแรง หิวกระหาย เป็นการประกาศความเป็นเจ้าของ ลิ้นของเขาตวัดเกี่ยวลิ้นของเดรโกอย่างดุดัน ดูดดึงจนเกิดเสียงดังจ๊วบจ๊าบน่าอาย เดรโกที่ตอนแรกขัดขืนก็ค่อยๆ อ่อนระทวยลงในอ้อมแขน มือที่เคยผลักไสกลับเลื่อนขึ้นมาขยุ้มเส้นผมสีดำยุ่งเหยิงของแฮร์รี่ไว้แน่น จูบตอบอย่างไม่ประสีประสาแต่ก็เร่าร้อนไม่แพ้กัน แฮร์รี่ดันร่างเดรโกให้เดินถอยหลังไปจนถึงเตียงสี่เสากลางห้อง ก่อนจะผลักอีกฝ่ายลงไปนอนหงายบนผ้าปูที่นอนสีเขียวมรกตอย่างแรง เขาถอดแว่นตาโยนทิ้งไปข้างๆ แล้วขึ้นคร่อมร่างของเดรโกไว้ เสื้อคลุมถูกกระชากออกอย่างไม่ใยดี ตามด้วยเสื้อเชิ้ตที่กระดุมกระเด็นหายไปไหนต่อไหน เผยให้เห็นแผงอกขาวเนียนและยอดอกสีชมพูระเรื่อที่ชูชันท้าทายสายตา "สวย... สวยชิบหาย" แฮร์รี่พึมพำอย่างลุ่มหลง เขาใช้ปากครอบยอดอกข้างหนึ่ง ดูดเลียอย่างตะกละตะกลามเหมือนเด็กทารกหิวนม "อ๊า! พอตเตอร์... ไอ้... ไอ้บ้า... เสียว..." เดรโกแอ่นอกขึ้นรับสัมผัสสยิว ขาเรียวยาวเกี่ยวกระหวัดรอบเอวสอบของแฮร์รี่โดยไม่รู้ตัว มือของแฮร์รี่ก็ไม่ได้อยู่นิ่ง มันปลดเข็มขัดและรูดซิปกางเกงของเดรโกลงอย่างรวดเร็ว ควักเอาท่อนเอ็นสีชมพูอ่อนที่ยังไม่ตื่นตัวเต็มที่ออกมา มันเป็นขนาดที่น่ารักน่าเอ็นดู แต่แฮร์รี่รู้ว่าเขาสามารถทำให้มันใหญ่กว่านี้ได้ เขาใช้มือข้างหนึ่งกำรอบแก่นกายของเดรโกไว้แล้วเริ่มชักรูดขึ้นลงช้าๆ "อื้อ... อ่า..." เดรโกครางกระเส่า ดวงตาสีเทาปรือปรอยไปด้วยแรงอารมณ์ ขณะเดียวกันแฮร์รี่ก็จัดการกับเสื้อผ้าของตัวเองจนร่างกายเปลือยเปล่า ท่อนเอ็นขนาดใหญ่ยักษ์ของเขากระเด้งออกมา มันแข็งขึงจนปวดหนึบ เส้นเลือดปูดโปนน่ากลัว ขนาดของมันทำให้เดรโกเบิกตากว้างด้วยความตกใจและหวาดหวั่น "ไม่... พอตเตอร์... ไม่ได้... มันใหญ่ไป" เขาละล่ำละลัก แฮร์รี่แสยะยิ้ม "ไม่ต้องกลัวหรอกมัลฟอย เดี๋ยวแกก็จะชอบมันเอง" เขาพูดพลางจับขาของเดรโกให้แยกออกจากกัน เผยให้เห็นรอยจีบสีชมพูสดที่ขมิบเข้าออกอย่างน่ารักน่าใคร่ เขาใช้นิ้วโป้งกดคลึงเบาๆ ตรงปากทาง เดรโกก็สะดุ้งเฮือก "อย่า... ตรงนั้นมันสกปรก" "สำหรับฉันมันน่าเย็ดที่สุดเลยว่ะ" แฮร์รี่พูดเสียงแหบพร่า เขาถ่มน้ำลายใส่มือแล้วชโลมไปที่รูสวาทของเดรโก ก่อนจะจ่อหัวบานแดงก่ำของตัวเองเข้าไป "อึก... เจ็บ!" เดรโกหวีดร้องเมื่อความคับแน่นและเจ็บปวดแล่นปราดเข้ามา แฮร์รี่หยุดนิ่ง รอให้อีกฝ่ายปรับตัว "ผ่อนคลายมัลฟอย... อย่าเกร็ง" เขากระซิบข้างหู ก่อนจะกดแก่นกายเข้าไปช้าๆ ทีละนิด "อ๊าาาา! เจ็บ! เอาออกไป! พอตเตอร์! ไอ้เหี้ย!" เดรโกกรีดร้อง น้ำตาไหลพราก เขาจิกเล็บลงบนแผ่นหลังของแฮร์รี่จนเป็นรอยเลือด แฮร์รี่กัดฟันแน่น ความแน่นตึงของช่องทางด้านหลังบีบรัดควยของเขาจนแทบขยับไม่ได้ "แน่นชิบหาย... รูมึงโคตรตอดควยกูเลยว่ะมัลฟอย" เขาสบถ ก่อนจะเริ่มขยับเข้าออกช้าๆ เป็นจังหวะเนิบนาบ จากความเจ็บปวดก็ค่อยๆแปรเปลี่ยนเป็นความเสียวซ่านที่เดรโกไม่เคยสัมผัสมาก่อน เสียงร้องโหยหวนของเขาเปลี่ยนเป็นเสียงครางหวานหู "อ๊ะ... อ๊า... พอตเตอร์... ลึก... ลึกอีก..." แฮร์รี่เมื่อได้ยินดังนั้นก็เหมือนได้ยาโด๊ป เขาเร่งจังหวะกระแทกกระทั้นให้เร็วและแรงขึ้น เสียงเนื้อกระทบกันดังลั่นห้องผสมกับเสียงครางของคนทั้งสอง "ชอบมั้ย... ชอบควยกูมั้ยมัลฟอย!" แฮร์รี่คำรามเสียงต่ำ "ชอบ... อ๊า... ชอบ... เย็ดแรงๆเลยพอตเตอร์... เย็ดกูให้พังไปเลย!" เดรโกกรีดร้องอย่างบ้าคลั่ง เขากระเด้งสะโพกสวนรับแรงกระแทกทุกครั้งอย่างไม่อาย แฮร์รี่จับขาของเดรโกพาดบ่าแล้วซอยสะโพกยับๆ ไม่ยั้ง "จะแตกแล้ว... กูจะแตกในรูมึงนะมัลฟอย!" เขาร้องบอก "แตกเลย... อ๊า... แตกเข้ามาในตัวกูเลย!" เดรโกตอบกลับทันควัน สิ้นเสียงนั้นแฮร์รี่ก็คำรามลั่น กระตุกเกร็งสองสามครั้งก่อนจะปลดปล่อยน้ำเชื้อร้อนๆ เข้าไปในร่างกายของเดรโกจนหมดสิ้น ขณะเดียวกันเดรโกก็กระตุกเฮือก ปล่อยน้ำรักของตัวเองออกมาเปรอะเปื้อนหน้าท้องของเขากับแฮร์รี่ ทั้งสองนอนหอบหายใจอยู่บนเตียง ร่างกายชุ่มโชกไปด้วยเหงื่อ แฮร์รี่ถอนแก่นกายออกช้าๆ ของเหลวสีขาวขุ่นไหลทะลักออกมาจากช่องทางรักที่บวมช้ำของเดรโก พวกเขานอนมองหน้ากันนิ่งๆ ในความเงียบ ไม่มีคำพูดใดๆ เอ่ยออกมา มีเพียงแววตาที่สื่อความหมายลึกซึ้งกว่าคำพูดนับล้านคำ สงครามอาจจะจบไปแล้ว แต่สมรภูมิรบแห่งใหม่ของพวกเขาทั้งสองเพิ่งจะเริ่มต้นขึ้น...บนเตียงนอนผืนนี้เอง