คำท้าคืนปัจฉิม

เสียงกีตาร์โปร่งๆ เพลงซึ้งๆ เกี่ยวกับเพื่อนปนเสียงหัวเราะคิกคักดังแว่วมาตามลมเย็นๆ ของคืนสุดท้ายในค่ายปัจฉิม ม.6 ที่เขาใหญ่ ผมกับเพื่อนอีกสามสี่คนแยกตัวออกมาจากกองไฟใหญ่ มาตั้งวงเล็กๆ ของพวกเราที่ระเบียงบ้านพัก วงเหล้าขาวผสมสไปรท์ราคาถูกที่แอบลักลอบขนกันเข้ามา กิจกรรมไร้สาระตามประสาเด็กผู้ชายที่กำลังจะก้าวพ้นวัยเรียนไปเผชิญโลกของผู้ใหญ่ อีกไม่กี่เดือนเราก็จะแยกย้ายกันไปคนละทิศคนละทาง คืนนี้เลยต้องเอาให้สุด

"สัส... อีกแป๊บเดียวก็ต้องไปแล้วเหรอวะ ไม่อยากให้ถึงวันนั้นเลย" ไอ้เจมส์ เพื่อนตัวโจ๊กประจำกลุ่มพูดขึ้น ทำลายความเงียบ มันกระดกเหล้าในแก้วพลาสติกอึกใหญ่จนหมดแล้วโยนทิ้งไปข้างๆ

"เออแม่ง... ใจหายสัสๆ" ไอ้เฟิร์สเสริม ทุกคนพยักหน้าเห็นด้วย บรรยากาศเริ่มกลับมาซึมอีกครั้ง ผมเองก็รู้สึกโหวงๆ ในใจอย่างบอกไม่ถูก แต่ในความใจหายนั้น สายตาผมกลับเผลอเหลือบไปมองคนที่นั่งเงียบๆ อยู่ข้างๆ... 'คิน'

ไอ้คินมันเป็นเหมือนดาวของรุ่น หน้าตาหล่อลูกครึ่ง สูงยาวเข่าดี เป็นนักกีฬาโรงเรียน แถมยังเรียนเก่งชิบหาย เรียกว่าเพอร์เฟกต์จนน่าหมั่นไส้ แต่ใครๆ ก็รักมัน เพราะมันนิสัยดี ไม่ถือตัว เป็นกันเองกับทุกคน รวมถึงผมด้วย... ไอ้เด็กเรียนเงียบๆ ที่แทบไม่มีตัวตนในสายตาใคร แต่ผมกับคินเราดันอยู่กลุ่มเดียวกันมาตั้งแต่ ม.4 เลยสนิทกันในระดับหนึ่ง แต่สำหรับผมแล้ว ความรู้สึกที่มียให้มัน... มันเกินคำว่าเพื่อนไปไกลแล้วว่ะ

"เห้ยๆ พวกมึง อย่าเศร้าดิวะ คืนสุดท้ายแล้ว มาทำอะไรสนุกๆ กันดีกว่า!" ไอ้เจมส์ตะโกนขึ้นอีกครั้ง "เล่น Truth or Dare กัน!"

ข้อเสนอของมันเหมือนระเบิดที่จุดชนวนความคึกคะนองขึ้นมาอีกรอบ ทุกคนเฮลั่น ไอ้เจมส์คว้าขวดเหล้าเปล่ามาวางกลางวง "เอาล่ะนะ... หมุน!" ปากขวดหมุนติ้วๆ เสียงพลาสติกเสียดสีกับพื้นไม้เก่าๆ ก่อนจะค่อยๆ ช้าลง... แล้วหยุดที่... ผม!

เชี่ยเอ๊ย! ดวงซวยอะไรของกูวะเนี่ย ผมกลืนน้ำลายเอื๊อก ใจเต้นตึกตัก ไอ้เจมส์ยิ้มเจ้าเล่ห์ "เอาล่ะ... ไอนัท มึงจะเลือก Truth หรือ Dare?"

"Truth" ผมตอบทันทีแบบไม่ต้องคิด เล่นเซฟไว้ก่อนโว้ย

"สัส ป๊อดว่ะ... อ่ะๆ Truth ก็ได้ งั้นกูถาม... ในกลุ่มเราเนี่ย มึงแอบชอบใครอยู่ปะ?"

คำถามของมันเหมือนค้อนปอนด์ทุบกลางอก ผมรู้สึกเลือดทั้งตัววิ่งพล่านขึ้นมาที่หน้าจนร้อนฉ่า หันไปมองหน้าไอ้คินแว๊บนึง เห็นมันมองมาที่ผมด้วยสายตาอยากรู้อยากเห็นเหมือนกัน... ชิบหายแล้วกู จะตอบยังไงวะเนี่ย

"เอ่อ... คือ..." ผมอ้ำอึ้ง

"อ่า... ตอบไม่ได้ล่ะสิ งั้นเปลี่ยนเป็น Dare!" ไอ้เจมส์ไม่รอให้ผมปฏิเสธ มันแสยะยิ้มกว้าง "กูท้าให้มึง... เข้าไปอยู่ในห้องน้ำกับไอ้คินสองคน... เจ็ดนาที!"

สิ้นเสียงของมัน ทุกคนก็โห่ร้องแซวกันลั่นห้อง ผมหน้าชาดิก หูอื้อไปหมด ไอ้บ้าเอ๊ย! นี่มัน dare บ้าอะไรวะเนี่ย ผมเหลือบไปมองคินอีกครั้ง เห็นมันเลิกคิ้วนิดๆ มุมปากยกยิ้มเหมือนสนุกไปด้วย ก่อนที่มันจะลุกขึ้นยืนแล้วพูดเสียงเรียบๆ แต่ทำเอาใจผมแทบหยุดเต้น

"มาดิ... เจ็ดนาทีเอง"

คินเดินนำผมไปที่ห้องน้ำแคบๆ ในบ้านพัก พอเราสองคนเข้าไปข้างในแล้วปิดประตู ความอึดอัดก็เข้าครอบงำทันที มันเป็นห้องน้ำเล็กๆ ที่มีแค่โถส้วมกับฝักบัว ยืนสองคนก็แทบจะเบียดกันอยู่แล้ว แสงไฟสลัวๆ จากหลอดไฟสีส้มดวงเล็กบนเพดานยิ่งทำให้บรรยากาศมันแปลกๆ พิกล ผมได้ยินเสียงหัวใจตัวเองเต้นดังจนกลัวว่าคินจะได้ยิน

"..."
"..."

ความเงียบที่น่าอึดอัดดำเนินไปเกือบนาที ผมไม่กล้าสบตาคิน ได้แต่ก้มหน้ามองปลายเท้าตัวเอง จนกระทั่งคินเป็นฝ่ายขยับตัว เขาขยับเข้ามาใกล้จนแผ่นอกแกร่งของเขาแทบจะชิดกับหน้าผม ผมได้กลิ่นแอลกอฮอล์จางๆ ผสมกับกลิ่นตัวผู้ชายหอมๆ ของเขา... กลิ่นที่ผมคุ้นเคยและแอบสูดดมมันเงียบๆ มาตลอด