000 สัญญาณลบตัวตน

ฝนเดือนพฤศจิกายนตกหนักมาตั้งแต่หัวค่ำ น้ำฝนสาดกระทบกระจกห้องชั้นยี่สิบเจ็ดจนแสงนีออนข้างนอกละลายเป็นเส้นสีม่วงยาว ทิวทัศน์กรุงเทพฯ ปี 2049 มองจากตรงนี้ก็ไม่ต่างจากเมื่อยี่สิบปีก่อนนัก ตึกสูงยังเบียดกันเหมือนเดิม ต่างก็แค่ป้ายโฆษณากลายเป็นภาพลอยได้ และสายโทรศัพท์ทุกสาย... ไม่ได้มาจากปัจจุบันอีกแล้ว

รัฐบาลแจกเครื่องรับสายข้ามเวลาให้ทุกครัวเรือนเมื่อสามปีก่อน เจ้ากล่องสี่เหลี่ยมสีขาวขนาดฝ่ามือ มีไฟสถานะดวงเล็กเรืองสีฟ้าอยู่มุมเครื่อง ชื่อทางการเรียกว่าเครื่องรับสัญญาณอนาคต แต่คนทั่วไปเรียกสั้น ๆ ว่า “กล่องพรุ่งนี้” ทุกสายที่ดังเข้ามาคือเสียงของใครบางคนจากอีกยี่สิบสี่ชั่วโมงข้างหน้า เจ้าหน้าที่รัฐใช้มันเตือนภัยพิบัติ ตลาดหุ้นใช้มันหากำไร แม่บ้านใช้มันถามสามีว่าเย็นนี้จะกินอะไร

แต่มีหมายเลขหนึ่งที่กฎหมายมาตราเจ็ดห้ามรับเด็ดขาด

000

ป้ายประกาศสีแดงติดอยู่เหนือกล่องทุกใบ — ห้ามรับสายจากหมายเลข 000 ผู้ฝ่าฝันจะหายไปจากโลกนี้โดยไม่มีใครจดจำได้ว่าเคยมีตัวตนอยู่ ไม่มีใครรู้ว่าบทลงโทษที่แท้จริงคืออะไร เพราะไม่มีตัวอย่างให้ดู คนที่เคยรับ... ไม่มีหลักฐานว่าเคยเกิดมาด้วยซ้ำ

นทีนั่งอยู่ที่โต๊ะข้างเตียง ในมือถือช้อนกาแฟคนไปเรื่อย กาแฟในแก้วเย็นชืดตั้งแต่ก่อนเที่ยงคืน เขาอายุยี่สิบสาม รับจ้างตรวจระบบเก็บข้อมูลให้บริษัทประกันแห่งหนึ่ง งานกลางคืน เงินพออยู่ได้ ชีวิตไม่มีอะไรหวือหวา ยกเว้นอยู่อย่างหนึ่ง

รูปถ่ายใบเล็กวางตั้งอยู่บนโต๊ะ

ในรูปเป็นผู้หญิงวัยสามสิบต้น ๆ ผมยาว ยิ้มตาหยี ใส่เสื้อเชิ้ตสีเหลืองซีด นทีจำรอยยิ้มนั้นได้ดีกว่าหน้าใครในโลก เขาจำกลิ่นแป้งเด็กที่ซอกคอของเธอได้ เสียงฮัมเพลงกล่อมที่ไม่มีท่อนจบ และฝ่ามืออุ่น ๆ ที่ลูบหัวเขาทุกครั้งที่ฝนตก

แม่ของเขา

ทุกคนบอกว่าแม่ตายไปตั้งแต่เขายังเด็กมาก แต่นทีจำเรื่องราวเหล่านั้นได้เป็นฉาก ๆ จำได้แม้กระทั่งรอยขีดข่วนบนโต๊ะกินข้าวตัวเก่า และรสชาติไข่เจียวที่แม่ทอดให้กินตอนหกขวบ

เขาหยิบรูปขึ้นมาแนบหน้าผากเหมือนทำทุกคืน ฝนข้างนอกกระหน่ำแรงขึ้น