จุดจบท่านรอง

เสียงส้นรองเท้าหนังแบรนด์หรูของ ‘ภาคิน’ กระทบกับพื้นหินอ่อนขัดมันวาววับของโถงบริษัท ดังก้องไปทั่วอาณาบริเวณที่เงียบสงัดในยามเช้าตรู่ เขาคือรองประธานหนุ่มไฟแรงที่ทุกคนใน ‘เจริญกรุ๊ป’ ต่างก็จับจ้อง รูปร่างสูงโปร่งในชุดสูทสั่งตัดราคาแพงระยับที่ขับเน้นสัดส่วนสมบูรณ์แบบราวกับนายแบบบนรันเวย์ กล้ามเนื้อแน่นตึงภายใต้เนื้อผ้าที่ได้มาจากการเข้ายิมอย่างสม่ำเสมอ ใบหน้าหล่อเหลาคมคายราวกับเทพบุตรกรีกที่สลักเสลามาอย่างดี ไหนจะลำควยขนาดมหึมาที่ซ่อนอยู่ใต้กางเกงสแล็คเนื้อดีที่สาวๆ ในออฟฟิศต่างก็แอบเม้าท์มอยกันอย่างออกรส ทุกอย่างที่ประกอบกันเป็นตัวเขาคือสัญลักษณ์ของความสำเร็จ ความทะเยอทะยาน และอำนาจที่น่าหวั่นเกรง ตำแหน่งของเขาไม่ได้มาเพราะโชคช่วย แต่มาจากการถีบตัวเองขึ้นมาจนได้แต่งงานกับ ‘มินตรา’ ลูกสาวหัวแก้วหัวแหวนของท่านประธานเจริญ ผู้ก่อตั้งอาณาจักรแห่งนี้ ชีวิตของภาคินเหมือนโรยด้วยกลีบกุหลาบ เขาเสพสุขกับความหอมหวานของอำนาจและเงินตรา มีเมียสวย มีตำแหน่งใหญ่โต และที่สำคัญ เขามีอิสระที่จะแอบไปลิ้มลองของหวานนอกบ้านได้เสมอโดยที่เมียสาวสวยแต่ไร้เดียงสาของเขาไม่เคยระแคะระคาย แต่สวรรค์ของเขาก็พังทลายลงในชั่วข้ามคืน เมื่อความลับเรื่องชู้สาวที่เขาซุกซ่อนไว้แดงโร่ออกมา ไม่ใช่แค่รูปถ่ายธรรมดา แต่เป็นคลิปวิดีโอความยาวหลายนาทีที่บันทึกภาพเขากำลังกระแทกกระทั้นเด็กฝึกงานสาวในคอนโดลับอย่างเมามัน และมันถูกส่งตรงถึงมือท่านประธานเจริญด้วยตัวเอง

วันนี้ภาคินถูกเรียกให้เข้าพบท่านประธานเป็นการส่วนตัวในห้องทำงานบนชั้นสูงสุดของตึก เขายังคงรักษามาดขรึมไว้ได้แม้ในใจจะร้อนรนเป็นไฟ เขาคิดว่าอย่างมากก็คงโดนด่า โดนลดตำแหน่ง หรือเลวร้ายที่สุดคือโดนไล่ออกแล้วหย่า แต่สิ่งที่รอเขาอยู่มันเลวร้ายกว่านั้นพันเท่า เมื่อก้าวเท้าเข้าไปในห้องทำงานโอ่อ่า สิ่งแรกที่เขาเห็นไม่ใช่ท่านประธานที่นั่งรออยู่หลังโต๊ะทำงานมะฮอกกานีตัวใหญ่ แต่เป็นชายฉกรรจ์ในชุดซาฟารีของฝ่ายรักษาความปลอดภัยสี่คนที่ยืนเรียงแถวอยู่ ดวงตาของพวกมันมองมาที่เขาราวกับเหยื่อ ท่านประธานเจริญนั่งไขว่ห้างอยู่บนโซฟาหนังบุอย่างดี จิบวิสกี้สีอำพันในแก้วเจียระไนอย่างใจเย็น “มาแล้วเหรอ...ไอ้ลูกเขยคนโปรด” น้ำเสียงนั้นเยือกเย็นจนภาคินรู้สึกเสียวสันหลังวาบ “ผะ...ผมขอโทษครับท่านประธาน ผมผิดไปแล้ว” ภาคินรีบก้มหัวสารภาพ แต่ท่านประธานกลับหัวเราะในลำคอ “ผิดเหรอ? แกไม่ได้ทำผิดต่อฉัน แต่แกเหยียบย่ำศักดิ์ศรีของลูกสาวฉัน ของตระกูลฉัน! คิดว่าแค่คำขอโทษมันจะพอเหรอวะ?” สิ้นเสียงตะคอก รปภ.ร่างยักษ์สองคนก็พุ่งเข้ามาล็อคแขนภาคินไพล่หลังทันที “เฮ้ย! จะทำอะไร! ปล่อยกู!” ภาคินดิ้นรนสุดแรง แต่เรี่ยวแรงของชายฉกรรจ์ที่ทำงานใช้แรงงานมาทั้งชีวิตย่อมเหนือกว่าผู้บริหารที่เอาแต่เข้าฟิตเนสอยู่แล้ว พวกมันลากเขาทรุดลงไปคุกเข่าต่อหน้าท่านประธาน “กูจะไม่ไล่มึงออกหรอกภาคิน มันง่ายไป กูจะให้บทเรียนที่มึงจะไม่มีวันลืมไปจนวันตาย มึงภูมิใจในความเป็นชายของมึงนักใช่ไหม? ภูมิใจในไอ้ควยใหญ่ๆ ของมึงที่เอาไปเสียบใครต่อใครไม่เลือกหน้านักใช่ไหม? วันนี้แหละ กูจะทำให้มึงรู้ว่าไอ้สิ่งที่มึงภูมิใจนักหนามันก็แค่ท่อนเนื้อไร้ค่า” ท่านประธานพูดจบก็พยักหน้าให้ลูกน้อง คู่หูรปภ.อีกสองคนก็เดินเข้ามาจัดการถอดเสื้อผ้าของภาคินออกทีละชิ้นอย่างไม่ปราณีปราศรัย สูทสั่งตัดถูกกระชากจนขาดวิ่น เสื้อเชิ้ตขาวถูกกระตุกจนกระดุมหลุดกระจาย เนคไทแบรนด์เนมถูกใช้มัดมือของเขาไพล่หลังแน่นหนา กางเกงสแล็คและบ็อกเซอร์ถูกรูดลงไปกองกับพื้นอย่างรวดเร็ว เผยให้เห็นเรือนร่างเปลือยเปล่าสมบูรณ์แบบที่น่ามอง แต่บัดนี้กลับเต็มไปด้วยความอัปยศอดสู ท่อนเอ็นขนาดมหึมาที่เคยเป็นเครื่องหมายแห่งความภาคภูมิใจ บัดนี้อ่อนพับห้อยต่องแต่งอยู่ระหว่างขาอย่างน่าสมเพช แก้มก้นขาวเนียนแน่นตึงกำลังสั่นระริกด้วยความกลัวและความอับอาย