วันประชุมบอร์ด

ธีร์ก้าวเข้าห้องประชุมบอร์ดชั้นสูงสุดของตึกด้วยความรู้สึกเหมือนกำลังจะเหยียบยอดเขาเอเวอเรสต์ วันนี้คือวันตัดสินชะตาของเขา ตำแหน่งรองประธานกรรมการบริหารฝ่ายกลยุทธ์ที่ว่างลงเกือบจะอยู่ในกำมือแล้ว เขาใช้เวลาทั้งสัปดาห์เตรียมพรีเซนเทชันแผนธุรกิจห้าปีข้างหน้ามาอย่างดีเยี่ยม ทุกสไลด์ ทุกตัวเลข ทุกคำพูด ถูกซักซ้อมมานับร้อยครั้งในหัว สูทสั่งตัดราคาเรือนแสนเข้ารูปพอดีกับหุ่นที่เขาฟิตมาอย่างดี ผมเซ็ตเรียบกริบ รองเท้าหนังขัดมันวาววับสะท้อนแสงไฟดาวน์ไลท์บนเพดาน ทุกอย่างสมบูรณ์แบบเพื่อสร้างความประทับใจให้แก่ ‘ชุดใหญ่’ คณะกรรมการบริหารที่นั่งรออยู่แล้ว

แต่บรรยากาศในห้องกลับแปลกไปจากที่คิด ไม่มีจอโปรเจกเตอร์ขนาดใหญ่ถูกดึงลงมาเตรียมพร้อม ไม่มีเอกสารประกอบการประชุมวางอยู่หน้าเก้าอี้ของเหล่ากรรมการ มีเพียงโต๊ะประชุมไม้มะฮอกกานีตัวยาวเหยียดที่ขัดเงาจนสะท้อนภาพได้เหมือนกระจก กับเหล่ากรรมการอาวุโสทั้งห้าคนที่นั่งจ้องมาที่เขาเป็นตาเดียว ท่านประธาน ‘อานนท์’ ชายวัยหกสิบเศษผมสีดอกเลาแต่แววตายังคมกริบเหมือนเหยี่ยว พยักพเยิดให้เขานั่งลงที่เก้าอี้หัวโต๊ะฝั่งตรงข้าม ซึ่งเป็นตำแหน่งที่ว่างเปล่าราวกับจัดฉากไว้รอเขาโดยเฉพาะ ธีร์รู้สึกถึงลางสังหรณ์แปลกๆ แล่นวาบขึ้นมาตามสันหลัง แต่ก็พยายามข่มมันไว้แล้วส่งยิ้มอย่างมั่นใจที่สุดออกไป

“พร้อมแล้วครับท่านประธาน” ธีร์เอ่ยขึ้น ทำลายความเงียบที่น่าอึดอัด

อานนท์ยิ้มมุมปาก เป็นรอยยิ้มที่ไม่น่าไว้วางใจ “ใจเย็นๆ ก่อนคุณธีร์ การประชุมวันนี้มันพิเศษกว่าทุกครั้ง เราไม่ได้จะมาคุยเรื่องตัวเลขหรือแผนธุรกิจน่าเบื่อพวกนั้นหรอก” เขาโบกมืออย่างไม่ใส่ใจ “วันนี้ เราจะมา ‘พิจารณา’ คุณสมบัติของคุณกันแบบถึงแก่น ถึงเนื้อในกันเลย”

สิ้นคำพูดของอานนท์ กรรมการอีกคนที่นั่งข้างๆ ชื่อ ‘วิรัช’ ร่างใหญ่เหมือนนักมวยเก่า ก็ลุกขึ้นเดินไปกดล็อกประตูห้องประชุมเสียงดัง “คลิก!” หัวใจของธีร์หล่นวูบไปอยู่ที่ตาตุ่ม เขากวาดตามองไปรอบห้องอย่างตื่นตระหนก กรรมการแต่ละคนเริ่มลุกจากเก้าอี้ ขยับเข้ามาล้อมโต๊ะ แววตาที่มองมานั้นเปลี่ยนไปอย่างสิ้นเชิง จากแววตาของผู้บริหารที่สุขุม กลายเป็นแววตาของนักล่าที่หิวกระหาย จ้องมองเหยื่อที่ติดกับดัก บนโต๊ะประชุมด้านหน้าท่านประธาน มีโน้ตบุ๊กเครื่องหนึ่งเปิดค้างไว้ หน้าจอโปรแกรม Zoom สว่างวาบขึ้น เผยให้เห็นใบหน้าของผู้ถือหุ้นและผู้บริหารระดับสูงคนอื่นๆ อีกนับสิบคนในช่องสี่เหลี่ยมเล็กๆ พวกเขากำลังจ้องมองมาที่เขาอย่างเงียบเชียบ รอคอยชม ‘การแสดง’ ที่กำลังจะเริ่มขึ้น

“การประชุมบอร์ด ‘ชุดใหญ่’ ครั้งนี้ จะถ่ายทอดสดให้ผู้มีส่วนได้ส่วนเสียที่สำคัญของเราได้ชมกัน” อานนท์พูดด้วยน้ำเสียงราบเรียบแต่ทรงอำนาจ “พวกเขาอยากเห็นว่าคนที่กำลังจะขึ้นมาเป็นผู้นำองค์กร มีความ ‘ทุ่มเท’ และ ‘เสียสละ’ เพื่อบริษัทได้มากแค่ไหน… ถอดเสื้อผ้าออกซะ คุณธีร์”

ธีร์ตัวแข็งทื่อเหมือนถูกสาป สมองของเขาขาวโพลนไปหมด “ทะ…ท่านประธาน หมายความว่ายังไงครับ” เขาถามเสียงสั่นเครือ

“หมายความว่ามึงต้องแก้ผ้า แล้วขึ้นไปนอนบนโต๊ะให้พวกกูเย็ดไงไอ้หนู!” วิรัชตะคอกใส่หน้าเขา ก่อนจะกระชากคอเสื้อของธีร์อย่างแรงจนกระดุมเสื้อเชิ้ตแบรนด์เนมกระเด็นหลุดไปคนละทิศละทาง “มึงอยากได้ตำแหน่งไม่ใช่เหรอ? มึงก็ต้องจ่ายค่าตอบแทนที่มันสมน้ำสมเนื้อหน่อย!” สองมือหยาบกร้านของวิรัชฉีกทึ้งเสื้อผ้าของธีร์ออกเป็นชิ้นๆ ไม่ต่างจากกระดาษ เนกไทเส้นสวยถูกดึงกระชากจนขาด เสื้อเชิ้ตถูกฉีกจนเห็นแผงอกขาวเนียนที่เขาอุตส่าห์ดูแลอย่างดี กางเกงสแล็คถูกปลดตะขอและรูดซิปลงอย่างรวดเร็ว ก่อนจะถูกดึงกระชากลงไปกองอยู่กับพื้นพร้อมกับกางเกงใน เหลือเพียงร่างเปลือยเปล่าที่สั่นเทาด้วยความกลัวและความอัปยศอดสูอยู่ท่ามกลางสายตาของเหล่าอสูรร้ายและผู้ชมทางหน้าจอซูม