ของเล่นเจ้านายหน้าหวาน

เสียงลมหายใจของกระทิงดังหอบอยู่ในห้องเพนท์เฮาส์สุดหรูที่เงียบกริบ แอร์เย็นเฉียบเกาะผิวที่ชื้นเหงื่อจนรู้สึกหนาวสะท้าน แต่ข้างในกายเขาร้อนรุ่มเหมือนมีไฟสุม รอยสักรูปมังกรบนแผ่นหลังบิดเกร็งทุกครั้งที่เขากลืนน้ำลายเหนียวๆ ลงคออย่างยากลำบาก เขาถูกลูกน้องสองคนลากมาที่นี่หลังจากทำงานพลาด ส่งของไม่ถึงมือลูกค้า แถมยังโดนตำรวจเกือบซิวได้ โทษสถานเดียวคือตาย แต่คนที่นั่งไขว่ห้างอยู่บนโซฟาหนังสีครีมตรงหน้าเขากลับไม่ใช่เจ้าพ่อหน้าเหี้ยมอย่างที่คิด แต่เป็น ‘เจ้านาย’ ลูกชายคนเดียวของบอส ที่ใครๆ ก็รู้ว่าถูกเลี้ยงมาอย่างกับไข่ในหิน

เจ้านายยกแก้วไวน์ขึ้นจิบ ริมฝีปากบางเคลือบลิปกลอสสีชมพูอ่อนๆ แตะขอบแก้วแผ่วเบา ดวงตากลมโตที่กรีดอายไลเนอร์คมกริบช้อนมองกระทิงที่คุกเข่าอยู่บนพื้นพรมหนานุ่ม ผมสีน้ำตาลอ่อนที่เซ็ตมาอย่างดีขยับเล็กน้อยตามการเคลื่อนไหว “ว่าไงคะกระทิง ทำงานพลาดเหรอจ๊ะ” เสียงที่หลุดออกมาหวานใสจนน่าขนลุก มันไม่เข้ากับสถานการณ์คอขาดบาดตายเลยสักนิด คำลงท้าย ‘คะ/ขา’ ที่ใช้กับลูกน้องตัวใหญ่อย่างกระทิงมันช่างวิปริตสิ้นดี

“ผมขอโทษครับคุณนาย” กระทิงก้มหน้าต่ำ ไม่กล้าสบตาด้วยตรงๆ

“เรียกน้องนายสิคะ เราสนิทกันขนาดนี้แล้วนี่นา” เจ้านายวางแก้วไวน์ลงบนโต๊ะกระจก ลุกขึ้นยืนเต็มความสูง ร่างโปร่งบางในชุดเสื้อเชิ้ตผ้าไหมสีขาวกับกางเกงสแล็คเข้ารูปเดินเข้ามาหยุดตรงหน้ากระทิง กลิ่นน้ำหอมหวานๆ ตีเข้าจมูกจนกระทิงเผลอสูดเข้าไปเต็มปอด “ของที่เสียไปน่ะ มูลค่ามันเยอะมากเลยนะ...น้องนายจะเอาเงินที่ไหนไปชดใช้ให้ป๊าล่ะคะ” นิ้วเรียวที่ทาเล็บอย่างสวยงามเชยคางสากของกระทิงขึ้นมาบังคับให้สบตา “หน้าหล่อๆ แบบนี้ ถ้าต้องเอาไปโยนให้ปลาฉลามกิน น้องนายเสียดายแย่เลย”

แววตาของเจ้านายที่มองมามันดูขี้เล่น แต่กลับแฝงไปด้วยอำนาจที่ทำให้กระทิงรู้สึกเหมือนเป็นลูกไก่ในกำมือ “คุณ...คุณนายจะให้ผมทำอะไร ผมยอมทุกอย่างครับ” เขากลืนน้ำลายอีกครั้ง รู้สึกว่าลำคอแห้งผาก

“ทุกอย่างเลยเหรอคะ” เจ้านายยิ้มหวานจนตาหยี นิ้วโป้งไล้ไปตามริมฝีปากล่างของกระทิงอย่างยั่วยวน “ดีจัง...น้องนายกำลังเบื่อๆ อยู่พอดี งั้น...มาเล่นสนุกกันหน่อยดีไหม ถ้าน้องนายพอใจ กระทิงก็ไม่ต้องตาย แถมหนี้สินก็หายไปด้วยนะ”