ศักดิ์ศรีที่ถูกปล้น

คุณธีรเดช เจ้าของอาณาจักรอสังหาริมทรัพย์ พีค พร็อพเพอร์ตี้ ชายวัยสามสิบห้าผู้สมบูรณ์แบบทุกกระเบียดนิ้ว ใบหน้าคมคายราวเทพเจ้ากรีก ร่างกายที่ผ่านการฟิตหุ่นอย่างหนักจนได้กล้ามเนื้อทุกส่วน หน้าอกหนาเป็นแผง แผ่นหลังกว้างใหญ่ และที่ภาคภูมิใจที่สุดคือขนดกดำดุจป่าดงที่ขึ้นคราคร่ำตั้งแต่หน้าอกยาวลงไปถึงหว่างขา ซึ่งเขาโอ้อวดเสมอว่ามันคือเครื่องหมายของบุรุษเพศที่แท้จริง องคชาตของเขายาวเก้านิ้วเต็ม ตั้งชันได้แข็งปั๋งสมกับที่ใช้เสียบทั้งสาวสังคมและดาราดังมาแล้วนับไม่ถ้วน นิสัยส่วนตัวของเขา... เหยียดหยามคนต่ำต้อย ดูถูกคนที่มีฐานะด้อยกว่า โดยเฉพาะไอ้พวกไร้อนาคตอย่างยามแก่ หัวหน้าแม่บ้าน หรือพนักงานระดับล่างที่เขาไม่เคยแม้แต่จะสบตา แต่ความหยิ่งผยองนั้นกำลังจะถูกทำลายลงโดยมือของใครบางคนที่เขาดูถูกที่สุดในชีวิต... ลุงสมหมาย หัวหน้ายามวัยห้าสิบกว่าปี ร่างอ้วนฉุ พุงพลุ้ยห้อยย้อยใต้เสื้อเชิ้ตสีน้ำเงินเปื้อนคราบเหงื่อเหลืองๆ กลิ่นตัวเหม็นสาบจัดจ้านราวกับไม่ได้อาบน้ำมาเป็นอาทิตย์ เส้นผมมันเยิ้มแหว่งเป็นหย่อมๆ แต่สิ่งที่ซ่อนอยู่ใต้กางเกงขายาวหลวมโพรกของเขากลับเป็นอาวุธลับที่ไม่มีใครคาดคิด... ควยยาวสิบเอ็ดนิ้วลำโตเท่าขวดน้ำปลา หัวบานสีคล้ำราวกับลูกเห็ดพิษที่พร้อมจะทะลวงทุกสิ่งที่ขวางหน้า จุดเริ่มต้นแห่งหายนะของธีรเดชเกิดขึ้นในคืนวันศุกร์ หลังจากที่เขาเพิ่งไล่พนักงานบัญชีออกไปด้วยอารมณ์ขุ่นมัว และกำลังจะกลับบ้านด้วยรถสปอร์ตคันหรู แต่แล้วโทรศัพท์มือถือส่วนตัวของเขาก็ดังขึ้นหนึ่งสายลับจากหมายเลขที่ไม่รู้จัก “คุณธี... ผมมีคลิปตอนคุณแอบไปเย็ดเด็กเสิร์ฟผู้ชายหลังครัวที่โรงแรมเมื่อคืนก่อน คุณเมาจัดจนลืมตัว ตอนนี้คลิปอยู่ในมือผมแล้ว” เสียงหัวเราะแหบพร่าดังลอดมา “ถ้าไม่อยากให้ชีวิตพัง... มาหาผมที่ป้อมยามหลังตึกบีตอนเที่ยงคืน ใส่ชุดสูทที่คุณรักนัก อย่าบอกใคร” ธีรเดชกำโทรศัพท์แน่น กรามบดกันกรอดแกรก แต่ในใจกลับหวั่นวิตกอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน ถ้าคลิปนั้นหลุดไป มันจะทำลายภาพลักษณ์ชายชาตรีของเขาจนหมดสิ้น... และที่สำคัญคือมันอาจทำให้หุ้นบริษัทดิ่งลงเหว ด้วยความจำยอมเขาจึงขับรถวนกลับมาที่อาคารสำนักงานตอนเที่ยงคืน เดินผ่านลานจอดรถที่มืดสงัดไปยังป้อมยามเก่าๆ ที่เขาไม่คิดว่าจะมีใครอยู่จริงจัง ลุงสมหมายเปิดประตูรับด้วยรอยยิ้มน่ารังเกียจ กลิ่นตัวเหม็นอับโชยมาแต่ไกลจนธีรเดชแทบอ้วก ลุงใส่เสื้อยืดสีขาวที่เปรอะคราบเหลืองและกางเกงขาสั้นหลวม ท้องพลุ้ยห้อยกระเพื่อมตามจังหวะเดิน “เชิญครับ... คุณประธาน” ลุงสมหมายกวักมือเรียกด้วยน้ำเสียงเย้ยหยัน “หรือจะให้ผมส่งคลิปให้ผู้ถือหุ้นดูเล่นๆ ก่อนดี?” ธีรเดชกัดฟันกรอด เดินเข้าไปในป้อมยามแคบๆ ที่มีแต่กลิ่นอับชื้นและกลิ่นบุหรี่ราคาถูก เขายืนกอดอก จ้องหน้ายามแก่ด้วยสายตาดูแคลน “มึงต้องการอะไร... เงิน? บอกมาสิว่าเท่าไหร่ ไอ้พวกชั้นต่ำอย่างมึงก็คงอยากได้แค่นี้แหละ” “เงิน?” ลุงสมหมายหัวเราะลั่นจนพุงกระเพื่อม “เงินของคุณมันซื้อศักดิ์ศรีของผมคืนมาไม่ได้... แต่ศักดิ์ศรีของคุณน่ะ ผมจะเอามันมาเหยียบเล่นให้จมดินเลย” ลุงเดินเข้าไปใกล้ ยื่นหน้าเหม็นๆ เข้ามาจนธีรเดชต้องเบือนหนี “กูจะเอาศักดิ์ศรีที่มึงภูมิใจนักหนา... จะเอาความเป็นชายที่มึงชอบอวดนั่นแหละ” พูดจบลุงสมหมายก็ปลดซิปกางเกงขาสั้นของตัวเองลงจนหล่นไปกองกับพื้น เผยให้เห็นควยมหึมาที่แม้จะยังอ่อนตัวแต่ก็ใหญ่โตจนน่าตกใจ มันยาวและหนาจนผิดมนุษย์มนา หัวบานสีคล้ำถูกห่อหุ้มด้วยหนังเหี่ยวย่นที่มีขี้เปียกเกรอะกรัง ธีรเดชเบิกตาค้าง ตัวแข็งทื่อราวกับถูกสาป ของที่เขาเคยภาคภูมิใจนักหนากลับดูเหมือนหนอนน้อยไปเลยเมื่อเทียบกับอสูรกายตรงหน้า “ดูซะ... ดูควยของคนที่มึงเรียกว่าชั้นต่ำสิ!” ลุงสมหมายคว้าหมับเข้าที่เป้ากางเกงสแล็คราคาแพงของธีรเดช บีบขย้ำควยเก้านิ้วที่เริ่มแข็งตัวด้วยความกลัวและความตื่นตระหนก “เล็กกว่าของกูอีกนะ... อีเหี้ย! ของสวยๆ งามๆ แบบนี้ มันน่าจับมาเป็นเมียให้กูเย็ดฉิบหาย!” “ปล่อยกูนะ! ไอ้สารเลว!” ธีรเดชพยายามปัดป้อง แต่เรี่ยวแรงกลับหดหายไปสิ้นเมื่อลุงสมหมายตบหน้าเขาฉาดใหญ่จนหน้าหัน “มึงไม่มีสิทธิ์สั่งกู!” ลุงตะคอกพร้อมกับชี้ไปที่กล้องโทรศัพท์ที่ตั้งอัดวิดีโออยู่มุมห้อง “ถอดเสื้อผ้าของมึงออกให้หมด... เดี๋ยวนี้! ไม่งั้นคลิปมึงอมควยเด็กเสิร์ฟได้กระจายว่อนเน็ตแน่!” ความอัปยศแรกเริ่มต้นขึ้นแล้ว ธีรเดชผู้ไม่เคยยอมก้มหัวให้ใครจำต้องปลดเนคไทราคาเรือนหมื่นออกช้าๆ ปลดกระดุมเสื้อเชิ้ตทีละเม็ด เผยให้เห็นแผงอกกำยำและขนดำเป็นปื้นที่เขาแสนภูมิใจ ลุงสมหมายมองด้วยแววตาหื่นกระหาย ก่อนจะหยิบกรรไกรตัดหญ้าอันเล็กๆ ขึ้นมา “ของสวยๆ งามๆ แบบนี้ ไม่เหมาะกับความเป็นชายหรอก” ลุงแสยะยิ้ม เดินเข้ามากระชากคอเสื้อธีรเดช แล้วเริ่มลงมือกรรไกรไล่ตัดขนหน้าอกดกดำของเขาจนเกลี้ยงเกลา ขนที่เคยเป็นสัญลักษณ์แห่งความแข็งแกร่งร่วงหล่นลงบนพื้นปูนสกปรกราวกับเศษขยะ จากนั้นก็ไล่ไปที่ขนรักแร้ ก่อนจะใช้มีดโกนหนวดอันเก่าๆ มาไถซ้ำจนผิวเนื้อของธีรเดชเนียนลื่นไร้ซึ่งความเป็นชาย “อีนังตัวเมีย... ผิวสวยๆ แบบนี้สิถึงจะน่าเย็ด” ลุงสมหมายลูบไล้แผงอกเกลี้ยงเกลา ก่อนจะไล่ใบมีดโกนลงไปตามหน้าท้องแกร่ง ผ่านสะดือบุ๋มลึกลงไปยังพงป่าที่ฐานควย ธีรเดชยืนตัวสั่นเทาด้วยความอัปยศอดสู ขนเพชรของเขาถูกโกนออกจนหมดสิ้น เหลือเพียงตอแข็งๆ ที่เสียดสีกับเนื้อผ้าอย่างน่ารำคาญ “เสร็จแล้วก็ใส่ซะ!” ลุงสมหมายโยนเสื้อผ้ากองหนึ่งใส่หน้าธีรเดช มันคือชุดบอดี้สูทตาข่ายสีแดงฉาน โปร่งบางจนมองทะลุเห็นทุกอย่าง และกางเกงในจีสตริงลูกไม้สีดำตัวจิ๋วที่แทบจะปกปิดอะไรไม่ได้เลย ธีรเดชน้ำตาคลอเบ้า แต่ก็จำใจต้องสวมใส่มันเข้าไป ความอัปยศแล่นพล่านไปทั่วร่างเมื่อเนื้อผ้าหยาบๆ รัดรึงไปตามสัดส่วนที่เขาเคยภาคภูมิใจ หัวนมสีน้ำตาลเข้มโผล่ออกมาทักทายอากาศเย็นๆ ผ่านรูตาข่ายอย่างน่าสมเพช ควยเก้านิ้วถูกบีบรัดจนแทบหายใจไม่ออกในผ้าชิ้นเล็กๆ “หันหลังมานี่... อีนังแพศยา” ลุงสมหมายออกคำสั่ง ธีรเดชจำต้องหันหลังให้กล้อง เผยให้เห็นบั้นท้ายกลมกลึงที่ถูกเน้นด้วยสายจีสตริงเส้นเล็ก ลุงสมหมายใช้มือหยาบกร้านฟาดลงไปเต็มแรงจนเกิดรอยแดงเป็นปื้น เพียะ! “ตูดสวยดีนี่หว่า... ต่อไปนี้มึงต้องแต่งตัวร่านๆ แบบนี้ให้กูดูทุกวัน เข้าใจไหม!” แล้วช่วงเวลาที่เลวร้ายที่สุดในชีวิตของธีรเดชก็มาถึง ลุงสมหมายไม่แม้แต่จะใช้เจลหล่อลื่น เขาเพียงแค่ถ่มน้ำลายเหนียวข้นลงบนรูตูดที่ขมิบแน่นของธีรเดช ก่อนจะจับร่างสูงใหญ่ให้ก้มลงจนหน้าแนบกับโต๊ะทำงานเก่าๆ แล้วสอดหัวควยมหึมาเข้าไปในร่องตูด “อ๊ากกกก! เจ็บ! เอาออกไป!” ธีรเดชกรีดร้องสุดเสียงเมื่อความเจ็บปวดราวกับร่างกายจะฉีกขาดแล่นปราดไปทั่วร่าง กล้ามเนื้อหูรูดที่ไม่เคยต้องรับศึกหนักพยายามต่อต้าน แต่ก็ไม่อาจสู้แรงกระแทกกระทั้นของยามเฒ่าได้ ควยสิบเอ็ดนิ้วค่อยๆ มุดทะลวงเข้าไปทีละนิดๆ สร้างความเจ็บปวดแสนสาหัส เลือดสีสดเริ่มซึมออกมาจากขอบรูที่ปริแตก “ร้องดังๆ สิอีดอก! ร้องให้เหมือนกระหรี่โดนเย็ด!” ลุงสมหมายคำรามอย่างบ้าคลั่ง กลิ่นคาวเลือดผสมกับกลิ่นตัวของเขาทำให้ธีรเดชแทบสำลัก “ตอดควยกูดีนักนะมึง! รูฟิตๆ แบบนี้กูจะเย็ดให้บานเลย!” ลุงสมหมายจับเอวสอบของธีรเดชไว้แน่น ก่อนจะเริ่มกระแทกสวนเข้าออกอย่างไม่ยั้งคิด เสียงเนื้อกระทบกันดังลั่นป้อมยาม ผสมกับเสียงครางด้วยความเจ็บปวดของธีรเดช ร่างกายที่เคยแข็งแกร่งสั่นสะท้านไปทุกอณู สมองขาวโพลนรับรู้ได้เพียงความเจ็บและความอัปยศที่ถาโถมเข้ามาไม่หยุด ลุงสมหมายกระหน่ำซอยถี่ๆ จนลูกอัณฑะเหี่ยวย่นของแกฟาดกับแก้มก้นของธีรเดชดังพั่บๆๆ ก่อนจะคำรามลั่นแล้วฉีดพ่นน้ำกามอุ่นร้อนจำนวนมหาศาลเข้าไปในช่องท้องของเขาจนทะลักล้นออกมาเปรอะเปื้อนโคนขา หลังจากปลดปล่อยอารมณ์ใคร่จนหนำใจ ลุงสมหมายก็ถอนควยออกมา ทิ้งให้ธีรเดชนอนฟุบหน้าอยู่กับโต๊ะในสภาพหมดเรี่ยวแรง รูตูดของเขาบวมช้ำและมีเลือดไหลซึม แต่การทรมานยังไม่จบสิ้น “ความเป็นชายของมึง... กูจะเอามันไปเก็บไว้เอง” ลุงสมหมายแสยะยิ้มพร้อมกับหยิบกรงเหล็กขนาดเล็กออกมา มันคืออุปกรณ์ที่เรียกว่ากรงพรหมจรรย์สำหรับผู้ชาย เขาจับควยเก้านิ้วที่อ่อนตัวลงแล้วของธีรเดชขึ้นมา ยัดมันเข้าไปในกรงโลหะทรงกระบอกที่สั้นและแคบอย่างทารุณ ธีรเดชร้องโอดโอยด้วยความเจ็บปวดเมื่ออวัยวะเพศของเขาถูกบีบอัดจนแทบแหลกเหลว ปลายท่อมีรูเล็กๆ พอให้ปัสสาวะไหลผ่านได้เท่านั้น จากนั้นลุงก็เอาห่วงเหล็กมาคล้องรัดไข่ทั้งสองลูกของเขาไว้แล้วขันน็อตล็อกกุญแจอย่างแน่นหนา “อ๊าา... ปวด... อย่าทำ...” ธีรเดชอ้อนวอนเสียงสั่น น้ำตาไหลพราก ความเจ็บหนึบที่โคนควยและลูกอัณฑะมันทรมานจนแทบบ้า “ต่อไปนี้ไอ้ควยของมึงจะไม่มีวันแข็งได้อีก” ลุงสมหมายหัวเราะอย่างสะใจพลางลูบหัวธีรเดชราวกับสัตว์เลี้ยง “กุญแจอยู่ที่กู... และถ้ากูเห็นว่ามึงพยายามถอดมันออกเมื่อไหร่ คลิปทั้งหมดที่กูถ่ายวันนี้ ทั้งตอนมึงโดนโกนขน โดนเย็ดตูด จะถูกส่งไปให้เมียมึง พ่อมึง และนักข่าวทุกคน! ตอนนี้มึงเป็นแค่อีตัวของกู... เป็นแค่รูตูดให้กูระบายใคร่เท่านั้น... จำไว้!”ลุงสมหมายโยนเสื้อผ้าที่กองอยู่บนพื้นคืนให้ "ใส่ซะ แล้วไสหัวไปได้ พรุ่งนี้เลิกงาน มึงต้องมารอรับใช้กูที่นี่ทุกวัน... จำไว้ว่าถ้ามึงขาดไปแม้แต่วันเดียว หรือถ้ากูรู้ว่ามึงพยายามทำอะไรตุกติก... คลิปของมึงจะดังกว่าพลุแตกแน่" ธีรเดชตัวสั่นเทาขณะที่พยายามลุกขึ้นยืน ขาของเขาไร้เรี่ยวแรงจนแทบล้มพับลงไปอีกครั้ง ความเจ็บปวดจากช่องทางด้านหลังแล่นปราดขึ้นมาทุกครั้งที่ขยับตัว เขาก้มหน้าซ่อนหยาดน้ำตาแห่งความอัปยศ ค่อยๆ หยิบเสื้อเชิ้ตกับกางเกงสแล็คขึ้นมาสวมทับร่างที่สวมเพียงบอดี้สูทตาข่ายและกรงพรหมจรรย์ ทุกสัมผัสของเนื้อผ้าชั้นดีเสียดสีกับอุปกรณ์ทรมานราคาถูก สร้างความเจ็บแสบและตอกย้ำความพ่ายแพ้ของเขาจนแทบคลั่ง เขาเดินโซซัดโซเซออกจากป้อมยามราวกับคนไร้วิญญาณ ไม่กล้าแม้แต่จะหันกลับไปมองหน้าปีศาจในคราบยามแก่ ทุกย่างก้าวที่เดินผ่านลานจอดรถมืดมิดกลับไปยังรถสปอร์ตคันหรูของตัวเองนั้นเจ็บปวดราวกับเดินบนคมมีด เขารู้สึกได้ถึงกรงเหล็กที่เสียดสีกับต้นขาด้านใน และความเปียกชื้นที่ยังคงหลงเหลืออยู่ในกางเกงในจีสตริงตัวจิ๋ว ตลอดทางที่ขับรถกลับเพนท์เฮาส์สุดหรู ธีรเดชไม่ได้เปิดเพลงหรือสนใจสิ่งรอบข้างเหมือนเคย ในหัวมีแต่ภาพเหตุการณ์เลวร้ายที่เพิ่งเกิดขึ้นวนเวียนซ้ำไปซ้ำมา เสียงหัวเราะเย้ยหยันของลุงสมหมายยังคงก้องอยู่ในหู สัมผัสหยาบกร้านและกลิ่นตัวเหม็นสาบยังคงติดอยู่ที่ผิวของเขาไม่จางหาย เขากำพวงมาลัยแน่นจนข้อนิ้วขาวซีด พยายามสะกดกลั้นเสียงสะอื้นไม่ให้หลุดออกมา เมื่อถึงห้องพัก ความเงียบและกว้างขวางของมันกลับยิ่งขับเน้นความโดดเดี่ยวและไร้ค่าของเขาให้ชัดเจนขึ้น ธีรเดชเดินตรงไปยังห้องน้ำ เปิดไฟจนสว่างจ้า แล้วจ้องมองเงาสะท้อนของตัวเองในกระจกบานใหญ่ ภาพที่เห็นไม่ใช่คุณธีรเดชคนเดิมอีกต่อไป... ภายใต้เสื้อเชิ้ตที่ปลดกระดุมออก เผยให้เห็นบอดี้สูทตาข่ายสีแดงสดที่โอบรัดแผงอกซึ่งบัดนี้เกลี้ยงเกลาจนน่าสมเพช เขาดึงกางเกงลงเล็กน้อย มองดูกรงโลหะที่กักขังความเป็นชายของเขาเอาไว้อย่างแน่นหนา ความเจ็บหนึบแล่นแปลบขึ้นมาทันทีที่ปลายนิ้วสัมผัสกับมัน เขาพยายามดึง พยายามงัดแงะมันออก แต่ผลลัพธ์ที่ได้มีเพียงความเจ็บปวดที่ทวีคูณและเสียงกุญแจเล็กๆ ที่กระทบกันเย้ยหยันอยู่ในหัว "โธ่เว้ย!" เขาคำรามลั่น ทุบกำปั้นลงบนเคาน์เตอร์หินอ่อนอย่างบ้าคลั่ง ก่อนจะทรุดตัวลงนั่งกับพื้นเย็นเฉียบ ปล่อยให้น้ำตาที่อัดอั้นไว้ทะลักออกมาอย่างไม่อาจควบคุมได้อีกต่อไป เสียงร้องไห้ของชายผู้หยิ่งทะนงดังระงมไปทั่วห้องที่ว่างเปล่า ความเป็นชาย ศักดิ์ศรี และทุกสิ่งที่เขาเคยสร้างมา... พังทลายลงในคืนเดียวด้วยน้ำมือของยามแก่ๆ ที่เขาเคยดูถูกเหยียดหยาม ตอนนี้เขาเป็นเพียงทาส เป็นแค่อีตัวที่ต้องรอวันสนองตัณหาของเจ้านายคนใหม่... โดยไม่มีทางหนี