สัมผัสที่ค้าง
Untitled chapter
ฟ้ายังไม่มืดสนิท รถตู้ของโรงเรียนเลี้ยวเข้าถนนสายรองตอนหกโมงกว่า ไฟท้ายสีแดงสาดไล่หลังไปพร้อมเสียงหัวเราะของเพื่อนที่นั่งเบียดกันมาจนเต็มคัน ต่อสะพายเป้ใบเดิมข้างเดียว เดินลัดเลาะผ่านสนามหญ้าที่ชื้นน้ำค้าง หอพักครูตั้งอยู่หลังตึกเรียน เป็นตึกแถวเก่าสองชั้น ทาสีครีมซีด บันไดเหล็กขึ้นไปชั้นสอง ห้องสุดทางเดินคือ 205
เขายืนหยุดหน้าประตูสีน้ำตาล ไฟทางสีส้มจับผนังปูนให้ดูอุ่นขึ้นนิดหน่อย มือล้วงกระเป๋ากางเกงทั้งสองข้าง ไม่มีกุญแจ ไม่มีกระดาษโน้ต ไม่มีอะไรเลยนอกจากความเงียบที่ดังจนได้ยินเสียงตัวเองหายใจ
ทำไมถึงมาที่นี่
คำถามเดิมที่ถามตัวเองตั้งแต่อยู่บนรถ ยังไม่มีคำตอบ ระหว่างอยู่ค่ายสามวัน ครูกรเดินมาหาเขาตอนกลางคืนสองสามครั้ง ครั้งแรกมาถามเรื่องรายงานที่ค้าง ครั้งที่สองมาเอาไฟฉายที่ลืมไว้ แต่ครั้งสุดท้าย ตอนที่เดินคุยกันหน้าเต็นท์นักเรียน นิ้วครูแตะหลังมือเขาค้างไว้เกินกว่าที่ครูคนอื่นจะทำ ครูไม่ได้พูดอะไร แค่ยืนอยู่อย่างนั้นจนยุงกัด แล้วก็เดินจากไป
ต่อรู้ตัวว่าใจเต้นแรงตอนนั้น เขารู้ตัวว่ามองตามหลังครูไปจนลับตา และเขารู้ตัวว่าเมื่อครูส่งข้อความมาตอนบ่ายวันนี้ว่า “กลับมาถึงแล้วไปรอที่ห้องครู” เขาวิ่งลงจากรถตู้ก่อนใครเพื่อน
เขาเป็นผู้ชาย ครูกรก็เป็นผู้ชาย ผู้ชายเขาไม่ทำอะไรแบบนี้กัน
ความคิดนั้นแล่นผ่านหัวอีกครั้งแล้วก็หายไป เพราะเสียงโทรศัพท์ในกระเป๋าสั่นขึ้นมาพอดี
“ถึงแล้วเหรอ” เสียงครูกรดังเข้ามา ไม่ได้ถามว่าอยู่ไหน แต่ถามเหมือนรู้อยู่แล้ว “ครูยังติดรถครูท่านอื่นอยู่ อีกยี่สิบนาทีคงถึง กุญแจซ่อนอยู่ใต้กระถางต้นไม้หน้าห้อง ฝั่งซ้าย ยกขึ้นมาเลย เข้าไปรอข้างในก่อน เปิดแอร์ได้เลยนะ ร้อน”
“ครับครู”
“แล้วก็...” เสียงนั้นหยุดไปครู่ “อย่าเพิ่งกลับไปไหน”
สายตัดไป ต่อยืนนิ่งอยู่กับที่ มองกระถางต้นโกศลใบเก่าฝั่งซ้าย เขาคุกเข่าลง ยกมันขึ้น กุญแจทองเหลืองวางอยู่บนคราบดินแห้ง ๆ เขาหยิบมันมาเช็ดกับกางเกง แล้วไขประตู
ห้องของครูกรไม่ได้ใหญ่ เตียงเดี่ยวชิดผนังฝั่งหนึ่ง โต๊ะทำงานไม้เก่าวางโน้ตบุ๊กกองหนังสือแบบเรียน กลิ่นห้องเป็นกลิ่นน้ำยาปรับผ้านุ่มผสมยาหม่องจาง ๆ แอร์ส่งเสียงหึ่งเมื่อเขาเปิด เขาวางเป้ลงข้างเตียง แล้วยืนอยู่กลางห้องอย่างคนไม่รู้จะวางตัวตรงไหน
สายตาเขาไปหยุดที่หมอนใบหนึ่งบนเตียง เขายื่นมือไปแตะ แล้วดึงมือกลับ
เขาเป็นผู้ชาย เขาชอบผู้หญิง เขาเคยจีบรุ่นน้องที่โรงเรียนเก่า เคยจับมือผู้หญิง แล้วทำไมตอนนี้ถึงมายืนรอผู้ชายในห้องนอนผู้ชาย
ต่อทรุดตัวนั่งลงบนเก้าอี้หน้าโต๊ะทำงาน หลังพิงพนัก มือกอดอกแน่น เขาไม่ได้หนี ไม่ได้คิดจะหนี เขารู้แค่ว่าถ้าตอนนี้เขาเดินออกจากห้องไป เขาจะต้องคิดเรื่องนี้ทั้งคืน และเขาก็ไม่อยากคิดคนเดียวอีกแล้ว
เวลารูดผ่านไปช้ากว่าที่คิด ไฟห้องน้ำในตึกข้าง ๆ ดับไปทีละดวง เสียงรถมอเตอร์ไซค์ผ่านหน้าตึกหนึ่งคัน แล้วก็เงียบ
เสียงฝีเท้าบนบันไดเหล็กดังขึ้นมาช้า ๆ สองจังหวะหยุด สองจังหวะเดิน เสียงกุญแจไข ประตูเปิดออก
ครูกรก้าวเข้ามาในชุดเสื้อโปโลสีกรมท่า กางเกงสแล็กส์ยับจากการนั่งรถนาน ใบหน้าอิดโรยแต่ตาไม่ได้เหนื่อยตาม เขาปิดประตู แล้วหมุนลูกบิดล็อกจนสุด เสียงกลไกดังกรึ๊กเบา ๆ ในห้องเงียบ
“หิวข้าวไหม” ครูถาม วางกระเป๋าเอกสารลงบนโต๊ะ
“ยังไม่หิวครับ”
ครูกรมองเขา มองนิ่งและนาน แบบที่ทำให้ต่อต้องเป็นฝ่ายหลบตาก่อนทุกครั้ง แล้วครูก็เดินเข้ามาหา ไม่ได้เร็ว ไม่ได้ช้า ก้าวจนระยะห่างระหว่างกันเหลือแค่คืบเดียว
“ถอดเสื้อออก”
น้ำเสียงไม่ได้ถาม ไม่ได้ขอ ต่อเงยหน้าขึ้น ครูกรยืนอยู่ตรงนั้น มือทั้งสองข้างวางอยู่ข้างลำตัว เขารูดซิปเป้ที่ถอดไว้ก่อนแล้ว แล้วดึงชายเสื้อยืดคอกลมขึ้นผ่านหัว พับมันวางไว้บนพนักเก้าอี้ หน้าอกเปลือยเปล่าของเขากระเพื่อมตามลมหายใจ ผิวสีแทนจากการตากแดดทั้งวัน มีรอยเสื้อกล้ามกดเป็นเส้นจาง ๆ รอบลำตัว
ครูกรเอียงคอเล็กน้อย แล้วก้าวเข้ามาอีกก้าว หน้าอกชิดกันจนต่อรู้สึกถึงความอุ่นของเนื้อผ้าโปโลที่แตะผิวเขา
“หัวนมแข็งแล้ว” ครูพูดเสียงเบา ใกล้จนลมหายใจรดซอกคอ “เย็นเหรอ”
“เปล่าครับ”
ครูกรยกมือขึ้น ปลายนิ้วโป้งลากผ่านหัวนมข้างซ้ายของต่อเบา ๆ แค่รอบเดียว แล้วกดลงตรงกลาง วนเป็นวงช้า ๆ ทวนเข็มนาฬิกา จนเม็ดไตเล็ก ๆ นั้นยิ่งชันสู้นิ้ว ต่อแอ่นอกขึ้นโดยไม่รู้ตัว เสียงหายใจเปลี่ยนจังหวะ
แล้วครูก็ก้มลง
ลิ้นร้อนแตะที่ฐานหัวนมก่อน ลากเป็นทางยาวช้า ๆ ขึ้นมาจนถึงปลาย แล้ววนรอบ ๆ รอบแล้วรอบเล่า แบบคนรู้ว่าตรงไหนทำให้เสียว ไม่ได้รีบ ไม่ได้ดูดแรง แค่ตวัดปลายลิ้นไปมาสลับกับการกดลิ้นแน่น ๆ กดค้างไว้แล้วสั่นเบา ๆ ที่ยอด ปากครูอ้าออก ดูดหัวนมเข้าไปทั้งเม็ด ริมฝีปากบนกดแน่นกับลานนม ส่วนลิ้นยังคงทำงานข้างใน วน ตวัด กด ทำซ้ำกับหัวนมข้างขวาจนเปียกชุ่ม แสงไฟสีส้มจับให้เห็นเส้นน้ำลายเป็นมันวาวระหว่างปากกับอก
“ครับครู...” เสียงต่อหลุดออกมา “เสียวครับ”
ครูกรไม่ตอบ แค่เงยหน้าขึ้นมามอง ริมฝีปากเปียก ตาเป็นประกาย แล้วดันไหล่ต่อเบา ๆ สองมือจับไหล่ให้เอนหลัง
“นั่งลง”
ต่อปล่อยตัวลงบนเก้าอี้หน้าโต๊ะ หลังพิงพนัก เท้าสองข้างแยกออกเล็กน้อยโดยอัตโนมัติ ครูกรยืนอยู่ตรงหน้า สายตาเลื่อนลงจากอก ผ่านหน้าท้อง ไปหยุดที่เป้ากางเกงยีนส์ที่นูนตุงขึ้นมาเห็นได้ชัดจนเป็นรูปทรง
ครูนั่งยองลง สองมือจับหัวเข็มขัดหนังสีน้ำตาล ปลดล็อกหัวเข็มขัดช้า ๆ เสียงโลหะกระทบกันดังแกร็ก แล้วรูดมันออกจากห่วงทีละห่วงจนหลุด ปลายเข็มขัดฟาดเบา ๆ ลงกับพื้น
ซิปรูดลง เสียงฟันซิบดังยาว ครูเกี่ยวกางเกงยีนส์ลงทีละนิด เผยให้เห็นกางเกงในตัวสีขาว ผ้าฝ้ายบาง ฟิตแน่นรอบต้นขา และตรงกลางนั้นตุงจนผ้าตึงเปรี๊ยะ ผ้าขาวชุ่มจนเห็นเป็นรอยเปียกเป็นวงกลม รอบ ๆ หัวหยักซึมจนเป็นคราบขาวขุ่นแห้งกรังเป็นเส้นยึดติดกับเนื้อ น้ำเงี่ยนที่ไหลออกมาตั้งแต่เมื่อไหร่ไม่มีใครรู้ รู้แค่ว่ามันมากจนเปียกทะลุผ้าบาง ๆ ออกมาข้างนอก
“ดูสิ” ครูกรพูดเสียงพร่า นิ้วโป้งลากผ่านคราบนั้นเบา ๆ จนเนื้อผ้าเสียดสีกับหัวหยักจนเจ้าของสะดุ้ง “ท่าทางจะอั้นมาทั้งค่าย”
ต่อกัดริมฝีปากล่าง ไม่ได้ตอบ แค่แอ่นสะโพกขึ้นเล็กน้อย
ครูกรเกี่ยวขอบกางเกงในลงทีละนิ้ว สองนิ้วสอดใต้ขอบยางยืด รูดลงช้า ๆ ผ้าขาวไหลผ่านลำควยที่ตั้งโด่ ก่อนจะพันกับปลายหัวหยักที่เปียกจนเป็นมัน ครูต้องใช้สองนิ้วแกะผ้าออกจากรูเยี่ยวที่มีน้ำเงี่ยนใส ๆ เหนียวหนืดยืดเป็นเส้นระหว่างผ้ากับปลายท่อน
แล้วมันก็ออกมาทั้งลำ
ลำควยยาวหัวบานสีคล้ำกว่าลำตัวเล็กน้อย เส้นเอ็นปูนโปนขึ้นเป็นเส้นตลอดท่อน ไข่สองใบห้อยแน่นตึงเป็นไต ผิวเป็นมันวาวด้วยน้ำเงี่ยนที่ไหลลงมาจนถึงโคน ลมห้องแอร์เป่าผ่านผิวที่เปียกจนต่อแอ่นหลัง เสียงลมหายใจเขาดังขึ้นจนได้ยินชัดเจนในห้องเงียบ
“โด่สูดอากาศหน่อยนะ” ครูกรพูดยิ้ม ๆ แล้วเลื่อนหน้าเข้ามา แต่ไม่ได้ใช้ปาก แก้มครูแนบกับลำควย ซ้ายทีขวาที ถูไถไปมาจนผิวหน้าสาก ๆ เสียดสีกับผิวควยที่ร้อนผ่าว
แล้วครูก็เลื่อนขึ้นมาที่หัวนมอีกครั้ง
ปากครูดูดหัวนมข้างซ้ายของต่อเต็มแรง ลิ้นกดแน่นวนรอบ ๆ หัวนมจนเปียกชุ่ม ริมฝีปากประกบแน่นแล้วดูดเข้าออกเป็นจังหวะ ขณะที่มืออีกข้างของครูเลื่อนลงมารอบลำควย
กำแน่นพอให้รู้สึกถึงแรงบีบ แต่ไม่แน่นจนเจ็บ ครูเริ่มรูดขึ้นลงช้า ๆ กำตั้งแต่โคนจนถึงใต้หัวหยัก สองนิ้วโป้งกับนิ้วชี้รูดผ่านรอยหยักที่บานเป็นหัวบาน แล้วกดลงตรงรูเยี่ยวที่มีน้ำใส ๆ ซึมออกมา นิ้วโป้งวนรอบ ๆ หัวหยักจนทั่ว แล้วรูดลงช้า ๆ กลับไปที่โคน บีบตรงฐานให้แน่นขึ้นอีกนิด แล้วรูดขึ้นใหม่ จังหวะช้า เนิบ แต่หนักมือทุกครั้งที่ขึ้นไปถึงหัวหยัก
“เสียวครับครู” ต่อแอ่นสะโพกขึ้นรับ “ซี้ด... เสียวครับ”
“เสียวตรงไหน” ครูถามเสียงพร่า ปากยังคาบหัวนมอยู่ ลมหายใจร้อนผ่าวรดหน้าอก
“ตรงหัวครับ เสียวหัวควยครับ”
ครูกรหัวเราะในลำคอเบา ๆ แล้วจัดการตามนั้น สองนิ้วโป้งกดลงบนหัวหยัก วนรอบ ๆ รอยหยักที่เป็นปื้นหนา รูดผ่านขึ้นลงสั้น ๆ แค่ช่วงบนสุดของลำ ทำซ้ำจนหัวหยักแดงก่ำและเปียกจนเยิ้ม น้ำเงี่ยนใสถูกนิ้วโป้งปาดไปทั่วจนท่อนควยเป็นมันวาวทั้งลำ
“ชักแรง ๆ เลยครับ” ต่อเสียงสั่น สองมือจับขอบเก้าอี้จนข้อนิ้วขาว “อ้า... ชักแรง ๆ เลยครับครู”
ครูกรเปลี่ยนจังหวะทันที มือกำแน่นขึ้น รูดเร็วขึ้นและแรงขึ้น กำจนเนื้อควยปลิ้นขึ้นมาตามมือ จังหวะเสียงดังเฉาะแฉะเพราะน้ำเงี่ยนที่หล่อลื่นจนท่อนลื่น ผิวควยถูกมือรูดจนสั่นไหว เส้นเอ็นปูนโปนเต้นตุบตามจังหวะหัวใจ มือครูอีกข้างยังคงดูดหัวนมต่อสลับซ้ายขวา ปากดูด ลิ้นตวัด กดลิ้นค้าง ทุกอย่างทำพร้อมกันจนต่อต้องแอ่นอกกับแอ่นสะโพกพร้อมกัน ร่างเกร็งจนกล้ามเนื้อหน้าท้องขึ้นเป็นลอน
“ครับครู...” เสียงเขาขาดหาย “ผมจะแตกแล้วครับครู”
“แตกมาเลย” ครูกรพูดเสียงพร่า แล้วเลื่อนหน้าขึ้นมา มือยังรูดควยไม่หยุด จังหวะเร็วขึ้นอีก หนักขึ้นอีก นิ้วโป้งกดวนที่หัวหยักทุกครั้งที่รูดขึ้นไปถึง “แตกมาเลย แตกใส่หน้าครู”
ต่อกระตุก
สองสามจังหวะสุดท้าย มือครูเร่งจนเร็วจี๋ เสียงเฉาะแฉะดังถี่ยิบ แล้วทั้งลำก็กระตุกเกร็ง น้ำควยพุ่งออกมาเป็นระลอกแรก ข้นขาวพุ่งแรงจนกระเด็นขึ้นไปติดริมฝีปากครูกรเต็ม ๆ ระลอกสองพุ่งตามมาเป็นสายยาว ลงมาเปรอะที่แก้มซ้ายและข้างจมูก ระลอกสามพุ่งอ่อนลง เป็นมูกขาวขุ่นไหลลงมาตามคาง หยดลงมาจนถึงปลายคางแล้วหยดลงพื้นเป็นดวง ระลอกสุดท้ายออกมาเป็นฟองขาว ๆ เหนียวหนืด ไหลออกมาจากหัวหยักหยดลงบนมือครูที่ยังกำลำควยอยู่
ต่อหอบหายใจหนัก หน้าอกกระเพื่อม คอพับไปกับพนักเก้าอี้ ตาลอย สองมือยังจับขอบเก้าอี้ไม่ปล่อย
ครูกรคุกเข่าอยู่ตรงนั้น หน้าเปื้อนน้ำควยตั้งแต่ปากจนถึงแก้ม เขาไม่ได้เช็ด แค่แลบลิ้นออกมาเลียริมฝีปากบนตัวเอง กลืนน้ำควยที่ติดอยู่เข้าไป แล้วเงยหน้าขึ้นมายิ้ม รอยยิ้มที่ทำให้ต่อรู้สึกร้อนวาบไปทั้งอก
“อร่อยกว่าที่คิด” ครูพูดเสียงพร่า นิ้วปาดน้ำที่แก้มแล้วป้ายเข้าปากตัวเองอีกครั้ง
แล้วครูก็ลุกขึ้นยืน ปลดกระดุมเสื้อโปโลออก ถอดมันพาดไว้บนเตียง ถอดเข็มขัดตัวเองทิ้งลงข้าง ๆ เข็มขัดของต่อ แล้วรูดซิปกางเกงลง
“ถึงตาครูแล้วนะ” ครูพูด ถอดกางเกงออกจนเหลือแต่ตัวเปล่า ลำควยครูตั้งโด่แข็งจนเป็นมัน หัวบานสีแดงเข้ม น้ำเงี่ยนซึมที่ปลายจนเยิ้ม “ทีนี้ครูขอให้ต่อเย็ดครูบ้าง”
ต่อเงยหน้าขึ้นมอง หน้าเหวอ เสียงหายใจยังไม่เข้าที่
“คือ...” เขากลืนน้ำลาย “ผม... ผมไม่เคยครับครู”
“ไม่เคยอะไร”
“ไม่เคยเย็ด... ไม่เคยทำกับผู้ชาย หรือกับใครก็ไม่เคยครับ” เขาพูดรัว “ผมกลัวทำครูเจ็บ”
ครูกรมองเขา สายตาเปลี่ยน ไม่ได้ผิดหวัง แค่อ่อนลง แล้วก็นั่งลงบนขอบเตียง ตบตักตัวเองเบา ๆ สองที
“งั้นไม่เป็นไร” ครูพูดเสียงนุ่ม “อย่างอื่นก็ได้”
“อะไรครับ”
“อมควยครูให้หน่อย”
ต่อมองลำควยตรงหน้า หัวบานเยิ้มจนเป็นมันวาว ลำเอียงขึ้นเล็กน้อย ไข่สองใบตึงเป็นไต เขาหายใจเข้าลึก แล้วคุกเข่าลงบนพื้นตรงหน้าครู เข่าสองข้างกับพื้นเย็น ๆ ของห้อง
เขาอ้าปาก แล้วก้มลง
ริมฝีปากประกบกับหัวหยักก่อน ลิ้นแตะตรงรูเยี่ยวที่มีน้ำใส ๆ ซึมออกมา รสชาติเค็มอ่อน ๆ คาวจาง ๆ ติดลิ้น เขาอ้าปากกว้างขึ้น อมหัวหยักเข้าไปจนมิด ริมฝีปากบีบรัดใต้หัวบานพอดี แล้วเริ่มขยับหัวเข้าออกช้า ๆ ลิ้นกดแน่นกับท่อนล่างของลำ ดูดเบา ๆ ทุกครั้งที่รูดปากขึ้นจนถึงหัวหยัก แล้วกดกลับลงไปจนสุดจนหัวหยักชนกับเพดานปาก
ครูกรยกมือขึ้นมาวางบนหัวต่อ นิ้วสอดเข้าไปในเส้นผม แล้วกดเบา ๆ
“เก่งมาก” เสียงครูสั่น “อย่างนั้นแหละ อย่างนั้น”
ต่อเร่งจังหวะขึ้น มืออีกข้างกำรอบโคนที่คาบปากอยู่ไม่หมด รูดตามจังหวะปาก ปากดูด ลิ้นกด มือรูด ทุกอย่างเป็นจังหวะเดียวกัน เสียงดูดดังเฉาะแฉะจนห้องเงียบ ๆ กลายเป็นห้องที่เต็มไปด้วยเสียงลมหายใจ เสียงเนื้อผิวเสียดสี และเสียงครางต่ำ ๆ ในลำคอของครูกร
เขาไม่รู้หรอกว่าทำถูกหรือผิด รู้แค่ว่าทุกครั้งที่ปากเขาเลื่อนลงไปจนสุด ครูจะแอ่นสะโพกขึ้นมาเบา ๆ และทุกครั้งที่เขาตวัดลิ้นรอบ ๆ หัวหยัก ครูจะครางชื่อเขาออกมา
“ต่อ... ซี้ด... อย่างนั้น...”
และนั่นแหละ ที่ทำให้เขาไม่อยากหยุด
น้ำเงี่ยนของตัวเองที่เพิ่งแตกไป ยังเปื้อนหน้าขาเป็นคราบขาว แต่ตอนนี้เขาเริ่มแข็งขึ้นมาอีกครั้งแล้ว ทั้งที่ยังคุกเข่าอมควยให้ครูอยู่กลางห้องแอร์เย็นเฉียบ
ไฟห้องสีส้มจับใบหน้าครูกรที่นั่งอยู่บนขอบเตียง ตาหลับพริ้ม ปากเผยอ ลมหายใจถี่ขึ้นเรื่อย ๆ สองมือจิกเส้นผมของต่อแน่นขึ้น และในห้องเล็ก ๆ ห้องนี้ ที่เขาไม่รู้ด้วยซ้ำว่าตัวเองมาอยู่ตรงนี้ได้ยังไง คำถามเดิมที่ถามตัวเองตั้งแต่ยืนหน้าประตูก็เงียบหายไป
เพราะคำตอบมาถึงแล้ว อยู่ที่ปลายลิ้น และอยู่ในเสียงครางชื่อเขาที่ดังขึ้นเรื่อย ๆ จนกว่าคืนนี้จะจบ
เสียงครางของครูกรยิ่งทุ้มต่ำลงเมื่อต่อใช้ลิ้นกดวนรอบหัวหยักแรงขึ้น มือสองข้างของครูเกร็งจิกผมจนหนังหัวตึง แต่ต่อไม่ได้รู้สึกเจ็บเลย รู้แค่ว่าทุกจังหวะที่เขาดูดเข้าไปจนมิด สะโพกครูจะแอ่นขึ้นมาชนปากเขาเบา ๆ แล้วผละออก แล้วชนกลับเข้ามาใหม่ แบบคนกำลังอั้นเต็มที่แต่ยังไม่อยากปล่อย
"อย่าเพิ่งแตกนะครับ" เสียงต่อหลุดออกมาทั้งที่ปากยังคาบลำควยอยู่ ลมหายใจร้อนผ่าวรดท่อนเนื้อจนครูกรสะดุ้ง "ผมอยากทำให้ครูก่อน"
ครูกรมองลงมา ตาเปียกชื้น แก้มแดงก่ำ เขายิ้มมุมปาก แล้วพยักหน้าช้า ๆ
ต่อก้มลงใหม่ คราวนี้ไม่ได้แค่ใช้ปาก เขาใช้มือข้างหนึ่งกำรอบไข่สองใบ บีบเบา ๆ นวดไปมาจนลูกกระโปกตึงเป็นไตในอุ้งมือ อีกข้างกำโคนลำรูดขึ้นลงช้า ๆ ปากก็ทำงานพร้อมกัน ดูดหัวหยักจนแก้มตอบ ลิ้นตวัดซ้ายขวาสลับกับการกดปลายลิ้นจิ้มที่รูเยี่ยว น้ำเงี่ยนใส ๆ ของครูไหลออกมาไม่หยุด รสเค็มคาวกระจายทั่วลิ้นจนต่อต้องกลืนน้ำลายตัวเองลงไปผสม
"อืม..." เสียงครูครางลากยาว สะโพกเริ่มเด้งเป็นจังหวะถี่ขึ้น "ตรงนั้น... ดูดตรงหัวแรง ๆ"
ต่อทำตามทันที ริมฝีปากประกบแน่นใต้หัวบาน แล้วดูดแรงจนแก้มตอบ เสียงดังจ๊วบจนห้องเงียบ ๆ ต้องอับเสียงนั้นไว้ เขาขยับหัวเข้าออกเร็วขึ้น ทุกครั้งที่กดลงจนสุด ปลายหัวหยักกระทบกับคอหอยจนเขาสำลักน้ำตาเล็ด แต่ก็ไม่หยุด กลืนน้ำลายลงลำคอที่รัดแน่นรอบท่อนควยจนครูครางชื่อเขาออกมาซ้ำ ๆ
"ต่อ... ซี้ด... ใกล้แล้ว... ครูจะแตกแล้ว..."
"แตกมาเลยครับ" ต่อพูดเสียงอู้อี้ ปากยังอมอยู่ "แตกในปากผมเลยครับ"
สองมือของครูกรจิกผมแน่นจนเจ็บ แล้วดึงหัวต่อเข้าหาตัว สะโพกแอ่นขึ้นจนลำควยมิดสุดโคน หัวหยักจมลึกในลำคอต่อจนหายใจไม่ออก น้ำตาไหลอาบแก้มทั้งสองข้าง แล้วทุกอย่างก็ระเบิดออกมา
น้ำควยข้น ๆ ของครูพุ่งกระฉูดเข้าเต็มลำคอ ระลอกแรกเยอะจนต่อต้องกลืนแทบไม่ทัน บางส่วนล้นออกมามุมปาก ไหลย้อยลงมาตามคางหยดลงพื้น ระลอกสองพุ่งตามมา คราวนี้ต่อกลืนได้ทัน น้ำอุ่นคาว ๆ ไหลลงคอไปจนหมด ระลอกสามอ่อนลงเป็นมูกเหนียวเคลือบลิ้นจนข้นหนืด ครูกรกระตุกเกร็งทั้งตัว เสียงลมหายใจหอบหนักดังจนกลบเสียงแอร์
ต่อยังคงดูดเบา ๆ จนหยดสุดท้าย ลิ้นตวัดเก็บน้ำควยที่เหลือตามซอกหัวหยักจนเกลี้ยง แล้วค่อย ๆ ถอนปากออก เสียงดังจ๊วบสุดท้าย เขายังกำลำควยที่เริ่มอ่อนตัวไว้แน่น หน้าเปื้อนน้ำควยและน้ำลายจนเยิ้ม ตาแดงก่ำจากน้ำตาที่ไหลตอนสำลัก แต่ริมฝีปากยังยิ้มอยู่
ครูกรมองเขา หายใจหนักจนหน้าอกกระเพื่อม เขาเอื้อมมือมาเช็ดน้ำที่คางต่อด้วยนิ้วโป้ง แล้วเอานิ้วนั้นเข้าปากต่อ ให้ต่อดูดคราบน้ำควยตัวเองจนเกลี้ยง
"เก่งมาก" เสียงครูยังพร่า "เก่งจนครูตกใจ"
ต่อไม่ตอบ เขาแค่ซบหน้าลงกับตักครู ลมหายใจอุ่น ๆ รดหน้าขาที่เปียกชื้นไปด้วยเหงื่อ ลำควยครูที่ยังอ่อนตัวพาดอยู่ข้างแก้ม เขายังรู้สึกถึงจังหวะเต้นของเส้นเอ็นที่ยังเต้นตุบเบา ๆ จากอาการกระตุกเกร็งเมื่อครู่
ความเงียบเข้ามาแทนที่เสียงทุกอย่าง เสียงแอร์หึ่ง เสียงตัวหดตัวของไม้ในผนัง แล้วก็เสียงหัวใจของตัวเองที่ยังเต้นไม่เป็นจังหวะ
"ครับครู" เขาพูดเสียงแหบ "คราวหน้าผมจะทำให้เก่งกว่านี้"
ครูกรหัวเราะในลำคอ เสียงต่ำ ๆ ที่สั่นนิด ๆ เขาลูบหัวต่อเบา ๆ วนไปมาจนเส้นผมยุ่งเหยิง
"คราวหน้าเหรอ" ครูพูดยิ้ม ๆ "คราวนี้ยังไม่จบเลยนะ"
ต่อเงยหน้าขึ้น สายตาสบกัน ห้องเล็ก ๆ ห้องนี้ ที่เขายืนลังเลอยู่หน้าประตูเมื่อไม่กี่ชั่วโมงก่อน ตอนนี้กลิ่นเหงื่อ กลิ่นน้ำเงี่ยน และกลิ่นน้ำยาปรับผ้านุ่มปนกันจนกลายเป็นกลิ่นใหม่ที่เขาจะจำไปอีกนาน
ครูกรเอามือสองข้างประคองใบหน้าเขา นิ้วโป้งลากผ่านรอยน้ำควยที่แห้งกรังบนแก้ม แล้วก้มลงจูบหน้าผากเขาเบา ๆ
"ไปล้างหน้าก่อน" ครูพูดเสียงนุ่ม "แล้วค่อยมานอนตรงนี้"
ต่อลุกขึ้นยืน ขาสองข้างสั่นจนต้องจับขอบโต๊ะไว้ เขาเดินเข้าห้องน้ำ ล้างหน้าก๊อกน้ำเย็นเฉียบราดลงมาจนความร้อนบนผิวหายไปหมด มองตัวเองในกระจก เด็กผู้ชายคนเดิม ตาแดง ผมยุ่ง ปากบวมเจ่อ แต่มีอะไรบางอย่างเปลี่ยนไปแล้ว บางอย่างที่เขาอธิบายไม่ได้ และก็ไม่คิดจะอธิบาย
เขาเดินกลับออกมา ครูกรมองเขาจากขอบเตียง เสื้อผ้ากองอยู่พื้น ผ้าปูที่นอนยับย่น ครูตบที่นอนข้างตัวเบา ๆ
"มา"
ต่อเดินไป นั่งลง แล้วเอนตัวลง ครูกรดึงผ้าห่มขึ้นมาคลุมร่างเปลือยเปล่าของทั้งคู่ แขนอ้อมมากอดจากด้านหลัง ลมหายใจอุ่นรดต้นคอ ลำควยครูที่เริ่มแข็งขึ้นอีกครั้งแนบชิดกับร่องก้นเขา แล้วก็มีบางอย่างที่อุ่นจนร้อนแนบอยู่ระหว่างต้นขา
ต่อหลับตาลง ไม่ถาม ไม่คิด แค่ปล่อยให้สัมผัสที่ค้างมาทั้งค่าย ทั้งวัน ทั้งสัปดาห์ ไหลลงมาจนสุด อยู่ในอ้อมแขนของใครสักคนที่ไม่ใช่ผู้หญิง และไม่ใช่สิ่งที่เขาเคยรู้จัก
และเขาก็ไม่อยากหนีอีกแล้ว
Untitled chapter
"อืม... ต่อ... ซี้ด..."
มือครูกรจิกผมเขาแน่นจนหนังศีรษะตึง สะโพกแอ่นขึ้นรับจังหวะปาก ลำควยในปากขยายตัวขึ้นอีกจนคับแน่น ปลายหยักบวมตึงกดกับเพดานปากทุกครั้งที่เขากดหน้าลงไปจนสุด น้ำเงี่ยนใส ๆ เหนียวหนืดไหลรดลงมาตามโคนลำ หยดลงบนมือเขาที่กำรอบอยู่
ต่อเร่งจังหวะขึ้น ปากดูดแน่นขึ้น แก้มตอบจนเป็นร่องเพราะแรงสุญญากาศ ลิ้นกดใต้ลำควยเป็นรางรถไฟ ลากกลับขึ้นทุกครั้งที่รูดปากขึ้นมาถึงหัวหยัก แล้วจับจังหวะกดกลับลงไปใหม่ ทำซ้ำแล้วซ้ำเล่าจนปากเปียกชุ่มจนถึงคาง น้ำลายไหลยืดเป็นเส้นลงมาเปื้อนคอเขา
"เดี๋ยว..." เสียงครูสั่น มือดันหัวเขาออกเบา ๆ "พอก่อน ครูจะแตกแล้ว"
ต่อถอนปากออก ริมฝีปากบวมแดง น้ำลายกับน้ำเงี่ยนเปื้อนเป็นมันวาวเต็มรอบปาก เขาหายใจหอบ มองลำควยที่กระตุกตุบอยู่ตรงหน้า ปลายหัวหยักบานเป่งจนเห็นรูเยี่ยวเปิดกว้าง มูกใสเยิ้มออกมาเป็นเส้นยืด
ครูกรลุกขึ้นยืน เดินไปหยิบอะไรบางอย่างบนชั้นหนังสือ หลอดเจลหล่อลื่นแบบไม่มีสี ขนาดเล็ก กับซองฟอยล์สี่เหลี่ยมที่ถูกฉีกไปแล้วซองหนึ่งก่อนหน้านี้ เขาวางมันลงบนเตียงข้าง ๆ หมอน แล้วหันมามองต่อ
"ขึ้นมาบนเตียง"
น้ำเสียงนั้นอ่อนลงกว่าเมื่อกี้ ไม่ได้สั่ง แต่ก็ไม่ได้ขอ ต่อลุกขึ้นจากพื้น หัวเข่าปวดตึงจากการนั่งคุกเข่า เขาปีนขึ้นเตียง นอนหงายลงบนผ้าปูที่นอนสีเทาเข้ม หลังสัมผัสกับผ้าเย็นจนขนแขนลุก หัวใจยังเต้นแรงไม่หายจากเมื่อครู่
ครูกรปีนขึ้นตาม คร่อมร่างเขาไว้ตรงช่วงสะโพก แต่ไม่ได้ทับน้ำหนักลงมา แค่นั่งยอง ๆ สองมือวางบนหน้าอกเขา นิ้วโป้งลากวนรอบหัวนมที่ยังชันสู้มือ แล้วเลื่อนลงผ่านแผ่นหน้าท้องที่เกร็งขึ้นเป็นลอนตามสัมผัส ผ่านสะดือ ผ่านไรขนหยาบ ๆ จนมาหยุดที่ลำควยที่แข็งขึ้นมาอีกครั้งแล้ว
"แข็งอีกแล้ว" ครูพูดยิ้ม ๆ "อั้นแค่ไหนถึงได้แข็งเร็วแบบนี้"
"ก็ครู..." ต่อเสียงแผ่ว "ครูทำแบบนั้น ผมก็..."
เขาไม่รู้จะพูดยังไง ได้แต่หันหน้าหนีไปทางอื่น แก้มร้อนผ่าว แสงไฟสีส้มยิ่งทำให้เห็นว่าใบหน้าเขาแดงซ่านไปถึงหู
ครูกรไม่ถามต่อ แค่หยิบหลอดเจลมาบีบลงบนนิ้วชี้ น้ำใสเย็นเฉียบหยดลงบนโคนลำควยของต่อ แล้วนิ้วนั้นก็เลื่อนลงไป
ไม่ใช่ลำควย
นิ้วชี้แตะลงบนรูตูดของต่อ
ร่างเขากระตุกเฮือก สองมือจิกผ้าปูที่นอนแน่น สะโพกเกร็งจนกล้ามเนื้อแก้มก้นขมิบหนีโดยอัตโนมัติ
"อย่าเกร็ง" เสียงครูนุ่ม ใกล้หูจนลมหายใจร้อนผ่าว "หายใจออกยาว ๆ"
ต่อหายใจออกช้า ๆ ตามที่ครูบอก ร่างค่อย ๆ คลาย แล้วปลายนิ้วเจลเย็น ๆ ก็ค่อย ๆ กดเข้ามา
เจ็บนิดหน่อย แน่นจนต้องกัดริมฝีปาก นิ้วครูค่อย ๆ หมุนวนอยู่ตรงปากทาง ไม่ได้กดเข้าไปทีเดียว แค่กดเข้ามานิดหนึ่งแล้วถอดออก กดใหม่ วนซ้ำ จนกล้ามเนื้อค่อย ๆ เปิดรับจนนิ้วชี้มิดข้อนิ้วแรก
"อึ๊ก..." เสียงหลุดออกมาจากลำคอ "ครับครู... แน่นครับ"
"ครั้งแรกก็แน่นแบบนี้แหละ" ครูกระซิบข้างหู มืออีกข้างเลื่อนมากำลำควยของต่อที่ยังแข็งโด่ เริ่มรูดขึ้นลงช้า ๆ "ทนหน่อยนะ"
นิ้วครูขยับเข้าออกช้า ๆ จนมิดทั้งนิ้ว แล้วงอข้อนิ้วด้านใน กดเบา ๆ ตามจังหวะ
ตรงนั้น
มันจี้เข้ากับอะไรบางอย่างข้างในจนต่อแอ่นหลังออกจากที่นอน เสียงร้องหลุดออกมาดังกว่าที่คิด "อ้าาา... ครับครู ตรงนั้น เสียวครับ"
"ตรงนี้เหรอ" ครูถาม นิ้วโป้งกดวนบริเวณนั้นซ้ำ ๆ ทั้งที่นิ้วยังอยู่ข้างใน "ต่อมีต่อมลูกหมากแบบผู้ชายทั่วไป จุดนี้แหละ ที่ทำให้เสียวจนบอกไม่ถูก"
"ครับ... อ๊า... ครับครู..."
ครูกรเพิ่มนิ้วที่สองเข้ามา เจลหล่อลื่นช่วยให้ลื่นขึ้น แต่ก็ยังแน่นจนต่อต้องกำผ้าปูที่นอนจนข้อนิ้วขาว นิ้วสองนิ้วค่อย ๆ กางออกช้า ๆ ขยายช่องทาง หมุนวน จนกล้ามเนื้อเริ่มคลายตัว ความเจ็บจางหายกลายเป็นความรู้สึกแน่นที่คุ้นเคย แล้วแปรเป็นความเสียวซ่านที่แผ่กระจายจากทวารหนักขึ้นมาตามกระดูกสันหลังจนถึงท้ายทอย
"พอแล้วครับ... เข้ามาเลย..." ต่อเสียงสั่น สะโพกส่ายรับนิ้ว "ผมทนไม่ไหวแล้ว"
ครูกรถอดนิ้วออก ความรู้สึกว่างเปล่าเข้ามาแทนที่จนต่อครางเสียงแผ่ว แล้วครูก็หยิบซองฟอยล์ที่ฉีกไว้มาสวมให้ลำควยตัวเอง ปลายนิ้วปาดเจลเพิ่มรอบ ๆ หัวหยักจนเป็นมันวาว
"เจ็บก็บอกนะ" ครูพูดเสียงต่ำ สองมือจับขาของต่อกดขึ้นจนชิดหน้าอก เห็นรูตูดเปียกเยิ้มด้วยเจลสีใส เล็กจนดูเหมือนจะไม่มีทางรับลำควยที่มีขนาดใหญ่กว่านิ้วสองนิ้วรวมกันได้
หัวหยักของครูกรค่อย ๆ กดลงมาที่ปากทาง
"ซี้ด..." ต่อกัดริมฝีปากแน่น สองมือจับแขนครูจนเป็นรอยแดง "แน่น... แน่นมากครับ"
"อึ๊ก... ผ่อนคลายก่อน" เสียงครูก็สั่นไม่แพ้กัน หน้าผากมีเหงื่อผุดขึ้นมาเป็นเม็ด "ซี้ด... ตอดแรงมาก"
ท่อนหัวหยักค่อย ๆ ผ่านเข้ามาจนสุดหัวบาน ต่อรู้สึกเหมือนร่างกายถูกแยกออกเป็นสองท่อน แน่นจนหายใจไม่ออก ความเจ็บแล่นวาบจนน้ำตาเอ่อขอบตา แต่ไม่ได้ร้องออกมา แค่กัดริมฝีปากแน่นขึ้น
"เข้าแล้ว" ครูกระซิบ หน้าผากแนบหน้าผากเขา ลมหายใจร้อนผ่าวรดจมูก "ทนอีกหน่อยนะ"
แล้วลำควยก็ค่อย ๆ ไหลเข้ามาทีละนิด นิ้วเจลที่หล่อลื่นไว้ช่วยให้ลื่น แต่ก็ยังแน่นจนต้องสูดหายใจเข้าลึกทุกครั้งที่ครูกดเข้ามาอีกคืบ จนในที่สุด สะโพกครูก็แนบชิดกับแก้มก้นของเขา มิดจนสุดโคน
ครูกรไม่ขยับ ค้างอยู่อย่างนั้น มือลูบหน้าอกต่อเบา ๆ ปลายนิ้วลากผ่านหัวนมจนแข็งชันอีกครั้ง "เจ็บไหม"
"ไม่... ไม่แล้วครับ" ต่อหายใจถี่ "แน่นครับ เสียว... เสียวแปลก ๆ"
"อึ๊ก... ตอดแรงแบบนี้ ครูก็เสียวจะแย่..." เสียงครูขาดห้วง
แล้วครูก็เริ่มขยับ
ไม่ได้รีบ ไม่ได้รุนแรง แค่ดึงสะโพกออกช้า ๆ จนเกือบหลุด แล้วกดกลับเข้ามาจนสุด จังหวะเนิบช้า แต่ลึกทุกครั้ง หัวหยักครูดผ่านต่อมลูกหมากทุกจังหวะจนร่างของต่อกระตุกเป็นครั้งคราว เสียงครางหลุดออกมาจากลำคอโดยไม่ได้ตั้งใจ
"อ้า... อ๊า... ครับครู... ซี้ด... อย่างนั้น..."
"เสียวตรงไหน" ครูถามอีกครั้ง เสียงพร่าจนแทบไม่มีเสียง
"ตรง... ข้างในครับ... ตรงที่ครูงอนิ้วเมื่อกี้..."
"ตรงนี้ใช่ไหม" ครูเปลี่ยนมุมสะโพกเล็กน้อย กดเข้ามาในองศาที่หัวหยักทิ่มลงลึกกว่าเดิม
"อ้าาาา...!" เสียงต่อร้องลั่นจนต้องยกมือปิดปากตัวเอง "ครับครู ตรงนั้น เสียวจน... เสียวจนไม่รู้จะพูดยังไง..."
ครูกรเร่งจังหวะขึ้น สะโพกกระแทกเข้ามาแรงขึ้น เร็วขึ้น เสียงเนื้อกระทบเนื้อดังป้าบ ๆ ตามจังหวะ ผสมกับเสียงฉ่ำแฉะของเจลหล่อลื่น จนห้องแอร์เย็นเฉียบกลายเป็นห้องที่ร้อนระอุไปด้วยเหงื่อและเสียงหายใจ
ลำควยที่แข็งโด่ของต่อถูไถกับหน้าท้องของครูกรทุกจังหวะกระแทก หัวหยักถูกับผิวหน้าท้องจนเปียกเยิ้มด้วยน้ำเงี่ยนที่ไหลไม่หยุด สองมือของต่อเกาะไหล่ครูแน่น เล็บจิกเป็นรอยแดง
"ครับครู... ครับครู..." เสียงเขาเริ่มขาดหาย "ผมจะแตกอีกแล้วครับ"
"แตกมาเลย" ครูกระซิบ จังหวะกระแทกเร่งจนเตียงสั่นเอี๊ยดอ๊าด "แตกพร้อมครูเลย"
ร่างของต่อเกร็งจนสุด กล้ามเนื้อหน้าท้องขึ้นเป็นลอน ตูดขมิบรัดลำควยครูแน่นจนครูกรครางลั่น แล้วน้ำควยของเขาก็พุ่งออกมาอีกครั้ง ข้นขาว พุ่งแรงจนกระเด็นขึ้นมาเปรอะคางตัวเอง ระลอกสองไหลลงมาตามลำ หยดลงหน้าท้องเป็นดวงใหญ่ ระลอกสามกับสี่อ่อนลงแต่ยังไหลไม่หยุดจนเปื้อนเต็มหน้าท้อง
"ซี้ด... ตอดแรงมาก..." ครูกรครางลั่น สะโพกกระแทกอีกสองสามครั้งจนสุด แล้วกดเข้ามาแน่นค้างไว้ ลำควยกระตุกตุบ ๆ อยู่ข้างใน น้ำควยของครูพุ่งใส่ถุงยางจนรู้สึกได้ถึงความอุ่นวาบข้างในช่องทาง กระตุกซ้ำอีกสองสามทีจนหมดแรง
ครูกรฟุบลงมาบนตัวเขา หน้าซุกซอกคอ ลมหายใจหอบหนัก หยาดเหงื่อหยดลงมาบนหน้าอกของต่อ ร่างเปลือยเปล่าสองร่างทับกันบนเตียงเดี่ยวที่แคบกว่าที่ควร ผ้าปูที่นอนยับยู่ยี่จนไม่เหลือสภาพ
ต่อกอดครูไว้ สองมือลูบหลังที่เปียกเหงื่อ ปลายนิ้วไล่ตามแนวกระดูกสันหลัง เสียงหัวใจของตัวเองยังเต้นดังจนได้ยินในหู
ไม่มีใครพูดอะไรอยู่พักใหญ่
เสียงแอร์หึ่ง เสียงจิ้งหรีดจากสนามหญ้าข้างนอก เสียงลมหายใจของกันและกันค่อย ๆ ช้าลงจนเป็นจังหวะเดียวกัน
ครูกรพลิกตัวลงมานอนข้าง ๆ ดึงต่อมากอดไว้ในวงแขน แผงอกอุ่น ๆ แนบหลังเขา จมูกซุกอยู่ที่ต้นคอ ลมหายใจร้อนผ่าวรดซอกคอจนเสียววาบ
"ต่อ..." เสียงครูแผ่วจนแทบไม่ได้ยิน
"ครับ"
"...กลัวไหม"
ต่อเงียบไปครู่ มองเพดานห้องที่ไฟสีส้มสาดจับเป็นเงาลาง ๆ
"ตอนแรกครับ" เขาตอบเสียงแผ่ว "ตอนที่ยืนอยู่หน้าประตู"
"แล้วตอนนี้"
"ตอนนี้..." เขาหยุด แล้วพลิกตัวกลับมาเผชิญหน้ากับครู มองตาที่อยู่ใกล้จนเห็นเงาตัวเองในรูม่านตา "ตอนนี้ไม่กลัวแล้วครับ"
ครูกรมองเขา สายตาที่อ่อนลงกว่าทุกครั้งที่เคยเห็นในห้องเรียน นิ้วเกลี่ยผมที่เปียกเหงื่อออกจากหน้าผาก แล้วกดริมฝีปากลงเบา ๆ ที่หน้าผากเขา
ไม่ได้จูบแบบที่เพิ่งทำ แค่แตะค้างไว้
"พรุ่งนี้กลับบ้านไปเลยนะ" ครูพูดเสียงต่ำ "แล้วก็กลับไปเป็นเด็กม.หกคนเดิม"
"ครับครู"
"แล้วอาทิตย์หน้า" เสียงครูหยุดไปครู่ "ก็มาที่นี่อีก"
ต่อไม่ได้ตอบ แค่ยิ้มออกมาในความมืด
มือครูกอดเขาแน่นขึ้นอีกนิด ผ้าห่มถูกดึงขึ้นมาคลุมร่างเปลือยเปล่าทั้งสอง ในห้องเล็ก ๆ ห้องนี้ หลังตึกเรียน ชั้นสอง ห้องสุดทางเดิน เสียงหัวใจสองดวงค่อย ๆ ช้าลงจนหลับไปพร้อมกัน
แสงไฟสีส้มจากด้านนอกจับผนังปูนให้ดูอุ่นขึ้นนิดหน่อย เหมือนตอนที่เขายืนอยู่หน้าประตูในตอนแรก
แค่ตอนนี้ เขาไม่ได้ยืนอยู่คนเดียวแล้ว
เด็กดี
แสงสีส้มจากเสาไฟถนนด้านนอกค่อย ๆ ถูกกลืนหายไปเมื่อสีฟ้าหม่นของรุ่งสางเริ่มคลี่คลุมกรอบหน้าต่าง
ต่อรู้สึกตัวตื่นขึ้นมาเพราะความเย็นของเครื่องปรับอากาศที่ตกกระทบผิวเปลือยเปล่า เขาขยับตัวเล็กน้อย ความปวดหนึบแล่นริ้วขึ้นมาจากบั้นเอวและช่องทางด้านหลัง เป็นความเจ็บที่เจือความเสียวซ่าน คอยย้ำเตือนว่าเรื่องที่เกิดขึ้นบนเตียงแคบ ๆ นี้เมื่อคืนไม่ใช่ความฝัน
ลมหายใจเข้าออกสม่ำเสมอดังอยู่ข้างหู ท่อนแขนหนักอึ้งของครูกรยังพาดอยู่บนเอวเขา แผ่นอกกว้างที่เต็มไปด้วยมัดกล้ามและไรขนอ่อน ๆ ขยับขึ้นลงแนบแผ่นหลัง ต่อค่อย ๆ พลิกตัวกลับไปมองคนข้าง ๆ
ใบหน้ายามหลับของครูกรดูไร้พิษสง ต่างจากครูฝ่ายปกครองที่ชอบตีหน้าขรึมและถือก้านมะยมยืนอยู่หน้าประตูโรงเรียน แว่นตาที่มักสวมอยู่เป็นประจำถูกวางทิ้งไว้บนโต๊ะหัวเตียง เผยให้เห็นรอยคล้ำจาง ๆ ใต้ตา เปลือกตาปิดสนิท ริมฝีปากที่เพิ่งดูดกลืนตัวตนของเขาเมื่อคืนเผยอออกเล็กน้อย
ต่อไล่สายตามองลงมาตามลำคอแกร่ง รอยแดงจาง ๆ ที่เขาเผลอทำไว้ตอนที่อารมณ์พุ่งทะยานจนคุมไม่อยู่ยังประทับอยู่ตรงไหปลาร้า ภาพเหตุการณ์เมื่อคืนไหลย้อนกลับมาในหัว เสียงเนื้อกระทบเนื้อ เสียงครางต่ำ ๆ และความร้อนผ่าวที่ฉีดพ่นเข้ามาในตัวเขา
เพียงแค่คิดถึง ท่อนเอ็นที่หว่างขาของเด็กหนุ่มก็เริ่มปวดหนึบ มันขยายตัวและแข็งขืนขึ้นมาดันหน้าขาของคนเป็นครูอย่างห้ามไม่ได้
ครูกรขยับตัว คิ้วเข้มขมวดเข้าหากันเล็กน้อยก่อนที่เปลือกตาจะค่อย ๆ ปรือขึ้น นัยน์ตาสีเข้มปรับโฟกัสในความสลัวเพียงครู่เดียวก็สบเข้ากับดวงตาของต่อที่มองอยู่ก่อนแล้ว
ไม่มีคำทักทายยามเช้า ครูกรหลุบตาลงมองท่อนเนื้อที่กำลังดุนดันต้นขาของตัวเองอยู่ใต้ผ้าห่ม ก่อนจะแค่นหัวเราะในลำคอ เสียงทุ้มพร่าแหบพร่าจากอาการเพิ่งตื่นนอน
“ตื่นมาก็แข็งเลยนะ เด็กดี”
คำว่า ‘เด็กดี’ จากปากครูในเวลานี้ ทำเอาต่อขนลุกซู่ไปทั้งร่าง มันไม่ใช่คำชมเวลาที่เขาตอบคำถามในห้องเรียนถูก แต่มันคือน้ำเสียงของสัตว์นักล่าที่กำลังหยอกล้อกับเหยื่อ
“ผม... ไม่ได้ตั้งใจครับ มันเป็นเอง” ต่อเสียงสั่น พยายามจะขยับสะโพกหนี แต่ท่อนแขนแข็งแรงกลับตวัดรัดเอวเขาไว้แน่นกว่าเดิม รั้งให้ร่างกายท่อนล่างแนบชิดกันจนสัมผัสได้ถึงความนูนเด่นของครูที่กำลังตื่นตัวเต็มที่เช่นกัน
“แล้วใครบอกให้หนี” ครูกรขยับเข้ามาใกล้จนปลายจมูกชนกัน ลมหายใจอุ่นร้อนเป่ารดริมฝีปาก “ฉันบอกให้นายกลับไปเป็นเด็กม.หกคนเดิม... แต่ตอนนี้ยังไม่สว่าง ถือว่ายังไม่ถึงเวลาเปิดเทอมก็แล้วกัน”
พูดจบ ครูกรก็พลิกตัวขึ้นคร่อมร่างของต่อทันที ผ้าห่มผืนหนาถูกปัดทิ้งไปที่ปลายเตียง เผยให้เห็นเรือนร่างเปลือยเปล่าของเด็กหนุ่มที่กำลังสั่นสะท้านด้วยความตื่นตัว ต่อเบิกตากว้างเมื่อครูกรก้มลงมาดูดเม้มที่ซอกคอ ริมฝีปากร้อนผ่าวสลับกับไรหนวดสาก ๆ ที่เสียดสีผิวเนื้อทำให้เขาต้องเชิดหน้าขึ้นและหลุดเสียงคราง
“อ๊ะ... ครูครับ...”
“เรียกทำไม” ครูกรเงยหน้าขึ้นมามอง มือหนาเลื่อนต่ำลงไปกอบกุมความแข็งขืนของต่อ รูดรั้งเบา ๆ เป็นจังหวะ “อยากให้ครูทำอะไร หืม?”
“ผม... ผมเสียว...”
“เสียวตรงไหน ตรงนี้เหรอ” นิ้วหัวแม่มือของครูบดขยี้ลงบนส่วนหัวหยักที่เริ่มมีน้ำปริ่มออกมา ต่อสะดุ้งเฮือก แอ่นสะโพกรับสัมผัสอย่างลืมตัว มือสองข้างยกขึ้นขยุ้มกลุ่มผมของคนบนร่าง
ครูกรไม่รอช้า เขาก้มหน้าลงไปหาแก่นกายที่กำลังชูชัน อ้าปากครอบครองความร้อนผ่าวของเด็กนักเรียนเอาไว้จนมิดลำ ต่อเผลอกลั้นหายใจ โคนขาหนีบเข้าหากันด้วยความเสียวซ่านเมื่อลิ้นสากตวัดเลียรอบส่วนหัวและดูดดึงอย่างตะกละตะกลาม เสียงเฉอะแฉะของการดูดดึงดังก้องในห้องที่เงียบสงัด แข่งกับเสียงเครื่องปรับอากาศ
“ซี๊ดดด... ครู... ครูครับ...” ต่อครางไม่เป็นภาษา สองมือสอดเข้าไปในกลุ่มผมของครูกร ออกแรงกดเบา ๆ ให้ริมฝีปากนั้นกลืนกินเขาเข้าไปลึกขึ้น ความรู้สึกผิดชอบชั่วดีถูกโยนทิ้งไปตั้งแต่เมื่อคืน ตอนนี้เหลือเพียงตัณหาดิบเถื่อนที่กำลังแผดเผาเขาทั้งคู่
ครูกรปรนเปรอเขาด้วยปากอยู่พักใหญ่จนต่อใกล้จะถึงฝั่งฝัน แต่จู่ ๆ ครูฝ่ายปกครองก็ผละออก ใบหน้าหล่อเหลาที่เปรอะเปื้อนคราบน้ำลายยกยิ้มมุมปาก ก่อนจะจับขาของต่อแยกออกกว้าง
“ครู...” ต่อมองหน้าอีกฝ่ายอย่างขัดใจที่ถูกหยุดกลางคัน
“ใจเย็นสิ” ครูกรเอื้อมมือไปหยิบเจลหล่อลื่นหลอดเดิมจากเมื่อคืน บีบเนื้อเจลเย็นเฉียบลงบนฝ่ามือจำนวนมาก ก่อนจะชโลมมันลงบนนิ้วของตัวเองและช่องทางสีสดที่ยังคงบอบช้ำจากศึกหนัก
ต่อสะดุ้งเมื่อนิ้วยาวสอดแทรกเข้ามา ความเจ็บแปลบแล่นปลาบในจังหวะแรก ก่อนจะถูกแทนที่ด้วยความเสียวซ่านเมื่อนิ้วนั้นเริ่มขยับเข้าออกและควานหาจุดกระสันด้านใน ครูกรเพิ่มจากหนึ่งเป็นสองนิ้ว งอปลายนิ้วกระทุ้งเข้าที่ต่อมลูกหมากซ้ำ ๆ จนต่อต้องบิดเร่า ร้องครางเสียงหลง
“อ๊า! ตรงนั้น... ครู... ผมเสียว”
“จำได้ไหมเมื่อคืนครูสอนว่ายังไง” ครูกรกระซิบชิดใบหู ขณะที่นิ้วด้านล่างยังคงทำหน้าที่อย่างไม่ลดละ “ร่างกายของนาย... มันสร้างมาเพื่อรับควยของครู”
คำพูดหยาบโลนที่หลุดจากปากครูผู้เคร่งขรึมยิ่งกระตุ้นอารมณ์ดิบในตัวต่อให้พุ่งสูงขึ้น ครูกรถอนนิ้วออก จับแก่นกายขนาดใหญ่ของตัวเองที่แข็งจนปวดหนึบมาจ่อที่ปากทาง เขาดันส่วนหัวหยักบานเข้าไปช้า ๆ
“อึก...” ต่อจิกเล็บลงบนผ้าปูที่นอนแน่น ความรู้สึกถูกเติมเต็มจนล้นทะลักกลับมาอีกครั้ง ความคับแน่นทำให้เขารู้สึกเหมือนร่างกายกำลังจะฉีกขาด แต่ในขณะเดียวกันมันก็เสียวจนแทบคลั่ง
ครูกรกัดกรามแน่น เส้นเลือดที่ขมับปูดโปนจากการพยายามสะกดกลั้นอารมณ์ ช่องทางของต่อรัดรึงเขาแน่นจนแทบขยับไม่ได้ เขาค่อย ๆ ดันสะโพกเข้าไปจนสุดลำควย เสียงเนื้อกระทบกันดัง ‘ตั้บ’ ตามมาด้วยเสียงหอบหายใจของคนทั้งคู่
“อืม... แน่นชิบหาย...” ครูกรครางต่ำ แช่แก่นกายไว้ครู่หนึ่งให้ร่างกายของต่อปรับตัว ก่อนจะเริ่มขยับสะโพกถอนออกและกระแทกกลับเข้าไปใหม่
“อ๊ะ... อ๊า... ครู... แรงไป... อ๊ะ”
“บอกให้ครูทำเบา ๆ เหรอ” ครูกรยิ้มร้าย สองมือจับล็อคเอวของต่อไว้แน่น “แต่รูของนายมันตอดควยครูไม่หยุดเลยนะ ต่อ”
พูดจบครูกรก็เร่งจังหวะการกระแทกให้เร็วและหนักหน่วงขึ้น เสียงเนื้อกระทบกันดังสนั่นลั่นห้อง ผสมกับเสียงครางกระเส่าของเด็กหนุ่ม ครูกรโน้มตัวลงมาดูดเม้มยอดอกที่แข็งเป็นไตของต่อ สลับกับขบกัดเบา ๆ จนเกิดรอยแดง ต่อดิ้นพล่านด้วยความเสียวซ่าน ร่างกายสั่นคลอนไปตามแรงกระแทกจากด้านหลัง
ความยับยั้งชั่งใจไม่มีเหลืออยู่อีกต่อไป ครูกรละทิ้งคราบความเป็นครูจนหมดสิ้น เขากระแทกกระทั้นแก่นกายเข้าใส่ร่างของนักเรียนในปกครองอย่างบ้าคลั่งราวกับสัตว์ป่าที่หิวโซ ทุกจังหวะที่สวนเข้ามารุนแรง ลึกซึ้ง และเต็มไปด้วยความปรารถนาที่ไร้ขีดจำกัด
“ครางชื่อครู... ครางดัง ๆ” ครูกรสั่ง เสียงแหบพร่าเต็มไปด้วยแรงอารมณ์
“ครูกร... อ๊ะ... ครูกรครับ... ผมเสียว... อ๊า!” ต่อร้องครางออกมาอย่างไม่อาย น้ำตาหยดใสปริ่มหางตาเพราะความสุขสมที่รุนแรงเกินรับไหว แก่นกายของเขาเสียดสีกับหน้าท้องของครูกรทุกครั้งที่อีกฝ่ายกระแทกเข้ามา ความเสียวซ่านตีตื้นขึ้นมาจนถึงขีดสุด
“พร้อมกันนะเด็กดี... ซี๊ดดด... รัดแน่น ๆ อย่างนั้นแหละ” ครูกรเร่งจังหวะกระแทกถี่ยิบในช่วงโค้งสุดท้าย สองมือสอดประสานเข้ากับมือของต่อ กดตรึงไว้กับเตียง
“อ๊า! ครู... ผมจะ... ผมจะแตกแล้ว... อ๊ะ! อ๊าาา!”
ต่อหวีดร้องออกมาสุดเสียง ร่างกายกระตุกเกร็ง ปลดปล่อยน้ำสีขาวขุ่นออกมาเลอะหน้าท้องของตัวเองและของครู ในวินาทีเดียวกันนั้น ครูกรก็กระแทกสะโพกเข้ามาจนสุดแรงเน้น ๆ อีกสามสี่ครั้ง ก่อนจะปลดปล่อยหยาดน้ำกามอุ่นร้อนพุ่งฉีดเข้าไปในช่องทางของต่อจนล้นทะลักออกมาตามง่ามขา
ครูกรทิ้งตัวลงนอนทับร่างของต่อ เสียงหอบหายใจของทั้งคู่ประสานกันในห้องที่อบอวลไปด้วยคาวโลกีย์ หยาดเหงื่อผสมปนเปกันจนแยกไม่ออกว่าของใครเป็นของใคร แก่นกายของครูยังคงแช่คาอยู่ในตัวต่อ สัมผัสได้ถึงจังหวะการตอดรัดเบา ๆ ที่ยังหลงเหลืออยู่
แสงอาทิตย์ยามเช้าเริ่มสาดส่องผ่านผ้าม่านเข้ามาในห้อง เสียงนกร้องจากต้นไม้หลังตึกเรียนเป็นสัญญาณบอกว่าวันใหม่ได้เริ่มต้นขึ้นแล้ว โลกแห่งความจริงกำลังจะกลับมา
ครูกรค่อย ๆ ถอนแก่นกายออก ความรู้สึกวูบโหวงทำให้ต่อเผลอร้องอ๊ะออกมาเบา ๆ น้ำรักสีขาวขุ่นไหลย้อยลงมาตามเรียวขาเปื้อนผ้าปูที่นอน ครูกรลุกขึ้นยืนเต็มความสูง เปลือยเปล่าและไม่แยแสต่อสายตาของต่อที่มองมา เขาเดินไปหยิบทิชชู่มาเช็ดทำความสะอาดตัวเองลวก ๆ ก่อนจะหันมามองเด็กหนุ่มที่ยังนอนหมดแรงอยู่บนเตียง
“ลุกไปอาบน้ำได้แล้ว” เสียงทุ้มกลับมาเรียบนิ่งและทรงอำนาจเหมือนเดิม “เจ็ดโมงครึ่งต้องไปเข้าแถว”
ต่อกระพริบตาถี่ ๆ ความเปลี่ยนแปลงอย่างกะทันหันนี้ทำให้เขาปรับตัวแทบไม่ทัน ร่างกายเปลือยเปล่าที่เพิ่งจะกอดรัดฟัดเหวี่ยงกันอย่างบ้าคลั่งเมื่อครู่ ตอนนี้กลับมายืนสั่งเขาด้วยท่าทีของครูฝ่ายปกครอง
“ครับ...” ต่อพยุงตัวลุกขึ้น ความเจ็บแปลบที่ช่องทางหลังทำให้เขานิ่วหน้า แต่ก็ต้องฝืนเดินเข้าห้องน้ำไป
สายน้ำเย็นฉ่ำช่วยชะล้างคราบไคลและหยาดเหงื่อ แต่ไม่อาจล้างความรู้สึกวาบหวามที่ฝังลึกอยู่ในร่างกายและจิตใจได้ ต่อก้มมองรอยแดงตามหน้าอกและลำคอของตัวเอง มันคือตราประทับที่ครูกรทิ้งไว้ เป็นหลักฐานของความเลวทรามที่หอมหวานที่สุดที่เขาเคยสัมผัส
เมื่อต่อเดินออกมาจากห้องน้ำ เขาก็พบว่าครูกรแต่งตัวเสร็จแล้ว เสื้อเชิ้ตสีขาวถูกรีดจนเรียบกริบ กางเกงสแล็คสีดำเข้ารูป และแว่นตากรอบสี่เหลี่ยมที่ทำให้ดูเจ้าระเบียบและน่าเกรงขาม ไม่มีเค้าโครงของชายผู้หิวกระหายบนเตียงเมื่อครึ่งชั่วโมงที่แล้วเลยแม้แต่น้อย
ต่อรีบสวมชุดนักเรียนของตัวเอง เสื้อเชิ้ตปักอักษรย่อโรงเรียน กางเกงขาสั้นสีกากี เข็มขัดหนังสีน้ำตาล ทุกอย่างดูเหมือนเดิม เหมือนเด็กม.หกทั่วไป แต่เขารู้ดีว่ามีบางอย่างที่ไม่เหมือนเดิมอีกต่อไป ช่องทางด้านหลังของเขายังคงแฉะชื้นและมีน้ำของครูกรไหลซึมออกมาเปื้อนกางเกงในเหนอะหนะ ทุกย่างก้าวที่เดิน มันเสียดสีและย้ำเตือนถึงสิ่งที่เพิ่งเกิดขึ้น
“แต่งตัวเสร็จแล้วก็รีบลงไป อย่าให้ใครเห็นว่าออกมาจากห้องฉัน” ครูกรพูดขณะยืนจัดปกเสื้อหน้ากระจก ไม่แม้แต่จะหันมามองเขา
“ครับครู” ต่อรับคำ สะพายกระเป๋านักเรียนขึ้นบ่า เดินไปที่ประตู
มือของเขากำลังจะเอื้อมไปบิดลูกบิดประตู แต่แล้วเสียงของครูก็ทำใหเขาก็ต้องชะงัก
“ต่อ”
“ครับ?” ต่อหันกลับไปมอง
ครูกรหันมาสบตาเขาผ่านเลนส์แว่น สายตาคมกริบที่เคยทำให้เด็กทั้งโรงเรียนต้องก้มหน้าหลบ บัดนี้กลับมีประกายบางอย่างที่ทำให้ต่อรู้สึกร้อนผ่าวไปทั้งหน้า
“กางเกงในเปื้อนหมดแล้วมั้ง เดินระวัง ๆ หน่อยล่ะ”
ต่อเม้มปากแน่น ใบหน้าเห่อร้อนจนแทบไหม้ เขารีบผลักประตูเปิดและก้าวเดินออกไปจากห้องอย่างรวดเร็ว เสียงหัวใจเต้นรัวดั่งกลองรบ
ทางเดินชั้นสองหลังตึกเรียนยังคงเงียบสงัด ต่อเดินลงบันไดมาด้วยความรู้สึกที่บรรยายไม่ถูก ความเจ็บปวด ความอับอาย ความตื่นเต้น และความเงี่ยน... ทุกอย่างผสมปนเปกันไปหมด
เมื่อเดินออกมาถึงลานกว้างหน้าอาคารเรียน นักเรียนคนอื่น ๆ เริ่มทยอยเดินทางมาถึง เสียงพูดคุยจอแจดังขึ้นเรื่อย ๆ ต่อสูดหายใจเข้าลึก ๆ ปั้นหน้าให้เป็นปกติที่สุด เดินปะปนไปกับกลุ่มนักเรียนเหล่านั้น
เขาคือเด็กม.หกคนเดิม... อย่างที่ครูกรบอก
แต่เมื่อเสียงกริ่งเข้าแถวดังขึ้น และเขาเห็นครูกรเดินถือไม้เรียวตรวจระเบียบอยู่หน้าแถว ท่าทางเคร่งขรึมและน่าเกรงขามนั้นไม่ได้ทำให้ต่อรู้สึกกลัวอีกต่อไป
ตรงกันข้าม ใต้กางเกงขาสั้นสีกากีของเขา ท่อนเนื้อที่ควรจะสงบนิ่ง กลับเริ่มพองตัวขยายขึ้นมาอีกครั้ง เพียงแค่คิดว่าภายใต้ชุดข้าราชการที่ดูสูงส่งนั้น คือร่างกายที่เพิ่งจะกระแทกกระทั้นใส่เขาอย่างเอาเป็นเอาตายเมื่อเช้านี้
ความเสียวซ่านแล่นปราดไปทั่วช่องท้อง ต่อลอบกลืนน้ำลายลงคอ นึกถึงคำพูดของครูกรเมื่อคืน
‘แล้วอาทิตย์หน้า ก็มาที่นี่อีก’
อาทิตย์หน้าเหรอ... ต่อคิดในใจ สายตาจับจ้องไปที่เป้ากางเกงสแล็คของครูฝ่ายปกครองที่เดินผ่านหน้าเขาไป
เขาไม่แน่ใจด้วยซ้ำ ว่าตัวเองจะทนรอให้ถึงอาทิตย์หน้าได้ยังไง
สัมผัสที่ค้างอยู่
ห้องเรียนชั้น ม.6/3 ตอนคาบสอง แดดเช้าลอดผ่านบานเกล็ดมาตกบนโต๊ะไม้จนร้อนมือ ต่อนั่งอยู่แถวริมหน้าต่าง สมุดเปิดค้างไว้หน้าเดิมนานเกือบยี่สิบนาทีแล้ว
ข้างในตัวเขายังมีอะไรของครูกรค้างอยู่
ไม่ใช่แค่กลิ่น ไม่ใช่แค่คราบที่เปื้อนกางเกงในจนเหนอะหนะทุกครั้งที่ขยับตัว แต่เป็นสัมผัส ความอุ่นที่เคยแนบชิดตรงนั้น จังหวะที่เคยอัดเข้ามาจนสุด ยังคงตอกตรึงอยู่ในร่างกาย ราวกับกล้ามเนื้อยังจำกันได้
"เฮ้ย ต่อ"
เสียงเรียกจากเก้าอี้ข้าง ๆ ทำให้เขาหันไป
กล้า เพื่อนที่นั่งติดกันมาตั้งแต่ม.สี่ กำลังเอนหลังพิงพนัก ปากกาคาบอยู่ที่มุมปาก สายตากรุ้มกริ่มแบบที่ต่อรู้ดีว่าตามมาด้วยเรื่องอะไร
"เมื่อคืนมึงไปไหนมาวะ" กล้าถามเสียงเบา แต่ไม่เบาพอ "กูโทรไปไม่รับ ไลน์ก็ไม่ตอบ"
"กลับบ้านดึก หลับก่อน" ต่อตอบ น้ำเสียงราบเรียบเกินกว่าที่ตัวเองตั้งใจ
"หลับก่อน หรือเหนื่อยก่อน" กล้าเลิกคิ้ว ยิ้มแบบคนรู้ทัน
ต่อไม่ตอบ เขาเหลือบมองกระดาน ครูคณิตยังคงเขียนสมการต่อไปโดยไม่ได้หันมาสนใจแถวหลัง นักเรียนคนอื่นก้มหน้าจด บางคนหลับ บางคนแอบเล่นมือถือ
"กูถามจริง ๆ เถอะ" กล้าขยับเก้าอี้เข้ามาใกล้อีกนิด ไหล่ชนกัน "เมื่อคืนมึงคิดถึงใคร"
"คิดถึงอะไร"
"อย่ามาทำเป็นไม่รู้" กล้าหัวเราะเบา ๆ "ตอนค่าย มึงไม่ได้หลับใช่ปะ"
หัวใจของต่อเต้นแรงขึ้นอีกจังหวะ เขาไม่ได้ตอบ แต่ริมฝีปากขยับเล็กน้อย แค่นั้นก็มากพอให้กล้ารู้
"อ๋อ" กล้าพยักหน้าช้า ๆ "อ๋อ"
แล้วมือของกล้าก็เลื่อนลงใต้โต๊ะ
ตอนแรกแค่แตะที่หัวเข่า ปลายนิ้วอุ่น ๆ ทาบลงบนกางเกงนักเรียนสีกากี ต่อสะดุ้งนิดเดียว แต่ไม่ได้ขยับหนี
"กล้า" เขากระซิบ
"อะไร" กล้ากระซิบตอบ มือไม่ได้เลื่อนไปไหน "กูแค่จับ"
"จับอะไร"
"จับว่ามึงแข็งปะ"
นิ้วของกล้าขยับขึ้น ไต่ไปตามต้นขาด้านใน ช้า ๆ จนกระทั่งปลายนิ้วโป้งกดลงบนเป้ากางเกงของต่อ
แล้วมันก็แข็งอยู่จริง
"นี่ไง" กล้าหัวเราะในลำคอ เสียงต่ำ ๆ ที่ทำให้ขนแขนของต่อลุกซ่าน "กูว่าแล้ว"
"หยุด" ต่อพูด แต่ไม่ได้ทำ
"หยุดทำไมวะ" กล้ากดนิ้วเบา ๆ วนรอบหัวหยักผ่านเนื้อผ้า "มึงแข็งจนกางเกงตุงขนาดนี้ แล้วยังจะให้กูหยุด"
ต่อเม้มปากแน่น เขามองไปรอบห้อง ไม่มีใครหันมา แสงแดดยังคงทอดยาวบนพื้น เสียงครูคณิตดังมาแต่ไกล ราวกับอยู่คนละโลกกับใต้โต๊ะตัวนี้
มือของกล้ารูดซิปกางเกงนักเรียนของต่อลง ช้า ๆ เสียงซิปดังเบา ๆ จนต่อต้องกลั้นหายใจ
"อย่า" เขากระซิด
"ไหนดูดิ" กล้าไม่ฟัง นิ้วมุดเข้าไปในกางเกงใน แล้วกำลำควยของต่อไว้เต็มกำมือ
อุ่น
กำมือของเพื่อนช่างต่างจากของครูกร หยาบกว่า หนักกว่า ไม่ได้ประคอง แค่กำแล้วรูด รูดขึ้นลงช้า ๆ จนหัวหยักของต่อโผล่พ้นขอบกางเกงใน น้ำเงี่ยนใส ๆ เริ่มเอ่อที่ปลาย
"ควยมึงก็ไม่ธรรมดานะเนี่ย" กล้าพูดเสียงแหบ "ใหญ่กว่าที่กูคิดอีก"
"กล้า..." ต่อเริ่มหายใจถี่ เขาบีบขอบโต๊ะแน่นจนข้อนิ้วขาว "พอเถอะ"
"ไหนมึงจับกูบ้างดิ"
มือของกล้าจับมือของต่อ แล้วดึงลงไปใต้โต๊ะ วางลงบนเป้ากางเกงของตัวเอง
แข็ง
แข็งจนกางเกงตึงเปรี๊ยะ
ต่อเกือบจะดึงมือกลับ แต่ปลายนิ้วสัมผัสได้ถึงความอุ่นร้อนที่คุ้นเคย ราวกับร่างกายของเขาถูกเปิดสวิตช์ไว้ตั้งแต่เมื่อคืน และตอนนี้มันกำลังทำงานอีกครั้ง
มือของต่อกำลำควยของกล้าผ่านเนื้อผ้า รูดขึ้นลง ช้า ๆ ตามจังหวะที่กล้ากำลังรูดให้เขา
"ซี้ด..." กล้ากัดฟัน ซี๊ดปากเบา ๆ "อย่างนั้นแหละ"
สองมือใต้โต๊ะทำงานพร้อมกัน รูดขึ้น รูดลง จังหวะเริ่มเร็วขึ้น ต่อก้มหน้าลงมองสมุดที่เปิดค้างอยู่ ตัวหนังสือพร่ามัวไปหมด ไม่มีอะไรเข้าหัวเลยนอกจากความเสียวที่วิ่งขึ้นมาจากปลายนิ้ว
"ต่อ" กล้ากระซิบ หน้าแดงก่ำ "กูใกล้แล้ว"
"อืม" ต่อตอบเสียงสั่น "แตกเลย"
กล้ากำแน่นขึ้น รูดเร็วขึ้น จนกระทั่งร่างกายของเขากระตุกเกร็ง น้ำควยพุ่งออกมาเลอะกางเกงในจนเปียกชุ่ม ซึมผ่านเนื้อผ้าออกมาเป็นดวง
ต่อเองก็ไม่ต่างกัน ปลายนิ้วของกล้าบดคลึงหัวหยักแรงขึ้น แล้วเขาก็ระเบิดออกมาพร้อมกัน น้ำควยอุ่น ๆ ไหลอาบมือกล้าจนเยิ้ม เหนอะหนะ หยดลงพื้นห้องเรียนสองสามหยด
ทั้งสองคนนิ่งไปเกือบห้าวินาที
แล้วก็หัวเราะออกมาพร้อมกัน เสียงเบา ๆ จนแทบไม่ได้ยิน
"เดี๋ยวกูขอเข้าห้องน้ำนะ" ต่อกระซิบ รูดซิปกลับขึ้น หน้าแดงจนถึงใบหู
"ไปด้วย" กล้าตอบทันที ไม่ต้องคิด
ทั้งคู่ยกมือขออนุญาตครู แล้วเดินออกจากห้องเรียนไปพร้อมกัน ทางเดินชั้นสองเงียบเชียบ มีแค่เสียงลมพัดผ่านระเบียงและเสียงฝีเท้าของตัวเองที่ดังเกินไปในความรู้สึก
ประตูห้องน้ำชายเปิดออก กลิ่นน้ำยาทำความสะอาดฉุนจมูก แสงหลอดไฟนีออนสีขาวซีดส่องลงมาบนพื้นกระเบื้องเปียก
ต่อเดินไปล้างมือที่อ่าง น้ำเย็นเฉียบราดผิว แต่ความร้อนในตัวไม่ได้หายไปเลย
"ต่อ"
เสียงกล้าดังมาจากด้านหลัง
เขาหันไป
แล้วริมฝีปากของกล้าก็ประกบลงมา
จูบแรกในชีวิตที่ไม่ใช่ของครูกร
มันแตกต่างอย่างสิ้นเชิง ร้อนแรงกว่า รุนแรงกว่า ไม่ได้ประคอง แค่บดขยี้ ลิ้นของกล้าแทรกเข้ามาในปาก ตวัดพันกับลิ้นของเขาจนเขาต้องยกมือขึ้นจับไหล่เพื่อนไว้
"อืม..." ต่อครางในลำคอ เสียงของตัวเองยังไม่ทันได้ตั้งตัว
กล้าดันตัวเขาจนหลังชิดผนังห้องน้ำ ความเย็นของกระเบื้องสัมผัสผ่านเสื้อนักเรียน แต่ความร้อนของร่างกายตรงหน้ากลับทวีคูณ
"ควยมึงแข็งอีกแล้ว" กล้าพูดชิดริมฝีปาก เสียงพร่า
"ของมึงก็เหมือนกัน" ต่อตอบ ลมหายใจร้อนผ่าวรดหน้า
สะโพกของกล้าขยับเข้ามาแนบชิด ลำควยสองลำเสียดสีกันผ่านเนื้อผ้า จังหวะแรกช้า ๆ แล้วก็เริ่มเร็วขึ้น ทุกครั้งที่เสียดสี ความเสียววิ่งวาบเข้ามาจนต่อต้องแอ่นสะโพกรับ
"ซี้ด... อย่างนั้น..." กล้ากัดริมฝีปากตัวเอง หน้าผากจรดกัน ลมหายใจร้อนผ่าวปนกัน "เสียวว่ะ"
"กูด้วย" ต่อครางเสียงแหบ
สองมือของกล้าปลดเข็มขัดของต่อออก รูดซิปอีกครั้ง คราวนี้ไม่ได้ค่อยเป็นค่อยไป ลำควยของต่อเด้งออกมา หัวหยักบวมเป่งจนแดงก่ำ น้ำเงี่ยนเอ่อเยิ้มที่ปลาย
กล้ารูดของตัวเองออกมาบ้าง
แล้วสองลำก็แนบชิดกัน
"อ่า..." ต่อแหงนหน้าขึ้นเพดาน ตาพร่า "กล้า..."
กล้ากำลำควยของทั้งคู่ไว้ในมือเดียว รูดขึ้นลงพร้อมกัน ความร้อนของท่อนเนื้อสองลำเสียดสีกันจนน้ำเงี่ยนใส ๆ ไหลอาบจนเปียกชุ่มไปหมด
"แตกพร้อมกันนะ" กล้ากระซิบชิดริมฝีปาก
"อืม"
จังหวะเร่งเร็วขึ้น แรงขึ้น เสียงลมหายใจหอบหนักดังก้องในห้องน้ำเงียบ ๆ เสียงเนื้อเสียดสีกันจนเปียกชุ่ม ความเสียวพุ่งขึ้นมาจนต่อไม่อาจคิดอะไรได้อีก
แล้วทุกอย่างก็ระเบิดออกมาพร้อมกัน
น้ำควยของทั้งคู่พุ่งกระฉูดเลอะหน้าท้องของกันและกัน หยดลงพื้นกระเบื้องจนเป็นวง กล้าครางเสียงต่ำในลำคอ ร่างกายกระตุกเกร็งซ้ำ ๆ จนหยดสุดท้าย
ทั้งคู่ยืนหอบอยู่อย่างนั้น หน้าผากจรดกัน ลมหายใจร้อนผ่าวปนกันจนแยกไม่ออกว่าเป็นของใคร
"ต่อ..." กล้าพูดเสียงแหบ "...มึงเป็นอะไรไปวะ"
ต่อไม่ตอบ เขายิ้ม
และเขาก็รู้ตัวว่าสัมผัสที่ค้างอยู่ ไม่ได้มีแค่ของครูกรอีกต่อไปแล้วกล้าหัวเราะออกมาเบา ๆ ยังไม่ยอมขยับห่าง
"มึงยิ้มอะไร"
"เปล่า"
"ไม่เปล่า ไหนบอกกูมาดิ" กล้าใช้นิ้วโป้งปาดคราบขาวขุ่นบนหน้าท้องของต่อขึ้นมา แล้วป้ายที่ริมฝีปากตัวเองเล่น ๆ "ว่าแต่... ใครสอนมึง"
คำถามนั้นทำให้รอยยิ้มของต่อแข็งค้างไปครู่หนึ่ง
"สอนอะไร"
"อย่ามาทำซื่อ" กล้าโน้มหน้าลงมา จูบที่ซอกคอต่อหนัก ๆ จนทิ้งรอยแดงไว้ "เมื่อวานมึงยังไม่เป็นเลย วันนี้รูดเป็นหมด จูบก็เป็น โยกเอวก็เป็น ...ใครสอนวะ"
ต่อเม้มปาก เขามองตัวเองในกระจกเหนืออ่างล้างมือ เสื้อนักเรียนยับยู่ กระดุมหลุดเม็ดหนึ่ง ผมยุ่งเหยิง ตาแดงก่ำ ที่คอก็มีรอย ที่ไหล่ก็มีรอย ใต้ผ้าก็ยังมีคราบของครูกรเหนอะหนะอยู่เลย
แล้วนี่เขากำลังยืนเปลือยท่อนล่างกับเพื่อนในห้องน้ำโรงเรียนตอนคาบสอง
"ไม่บอก" เขาตอบในที่สุด
"ขี้หวง" กล้าไม่ได้เซ้าซี้ แค่ยิ้มมุมปากแบบคนรอได้ "ไม่เป็นไร เดี๋ยวกูก็รู้เอง"
กล้าจัดเสื้อผ้าให้ต่อ รูดซิปขึ้น ติดกระดุมให้ทีละเม็ด ปลายนิ้วแตะผิวที่ซอกคอช้า ๆ ตรงรอยแดงพอดี
"รอยนี้ของใคร"
ต่อปัดมือออก
"ของใครวะ" กล้าถามซ้ำ เสียงราบลง แต่ตาไม่ได้ขำเหมือนเมื่อกี้
"แมวข่วน" ต่อตอบ
"แมวตัวไหน ม.6 หรือเปล่า"
"ถามมาก"
กล้าเงียบไปอึดใจหนึ่ง แล้วก็พยักหน้าช้า ๆ เหมือนต่อจิ๊กซอว์อะไรสักชิ้นเข้าที่
"อืม ...ไม่ใช่เด็กนี่หว่า" เขาพึมพำ แล้วก็ยิ้มออกมาแบบคนที่เดาถูกแต่ยังไม่พูด "ช่างมัน เอาไว้ทีหลัง"
เขาเดินไปล้างมือที่อ่างข้าง ๆ เปิดน้ำแรงจนกระเด็นเปียกข้อมือทั้งคู่ แล้วก็ใช้มือเปียก ๆ นั่นลูบผมต่อให้เข้าทรง ต่อตวัดสายตาค้อน แต่ก็ไม่ได้ปัดออก
"ไปเหอะ เดี๋ยวใครมา" ต่อพูด
"ใครจะมา"
"ก็..."
เสียงฝีเท้าดังขึ้นนอกห้องน้ำ
ทั้งคู่หยุดกึก
ฝีเท้าหนัก สม่ำเสมอ ก้าวช้า ๆ แต่ดังจนพื้นสั่น ไม่ใช่รองเท้าผ้าใบนักเรียนแน่ ๆ เสียงนั้นเดินผ่านหน้าประตูห้องน้ำ แล้วหยุด
หัวใจของต่อร่วงวูบ
เงาสีกากีเข้มทอดผ่านใต้ประตู ค้างอยู่อย่างนั้น ไม่ขยับ
กล้าเลิกคิ้ว มองหน้าต่อ ต่อส่ายหัวเร็ว ๆ ยกนิ้วแตะริมฝีปากตัวเอง
แล้วเสียงนกหวีดก็ดังแหลมขึ้นมาจากหน้าอาคารเรียน เสียงประกาศจากโทรโข่งตามมาติด ๆ เรื่องการตรวจทรงผมตอนพัก
เงาใต้ประตูขยับ แล้วเดินจากไป
ต่อถอนหายใจยาวจนตัวอ่อน มือที่เกาะขอบอ่างเย็นเฉียบไปหมด
"มึงกลัวใครวะ" กล้าถามเสียงเรียบเกินไป
"ไม่ได้กลัว"
"เหงื่อแตกขนาดนั้น ไม่ได้กลัว"
ต่อไม่ตอบ เขาเช็ดมือกับกางเกง แล้วเดินไปเปิดประตูแง้มมอง ทางเดินว่างเปล่า มีแค่กลิ่นน้ำยาถูพื้นกับกลิ่นบุหรี่จาง ๆ ที่ตลบอยู่ตรงมุมระเบียง
"ไปเหอะ" เขาเรียกกล้า
แต่ตอนที่เดินกลับเข้าห้องเรียน สายตาของต่อกลับกวาดไปทั่วห้องโถงโดยไม่ตั้งใจ มองหาแผ่นหลังในเสื้อเชิ้ตขาว มองหาแว่นตากรอบดำ มองหาไม้เรียวในมือ
ไม่เจอ
และเขาก็รู้ตัวอีกที ว่าสิ่งที่เขามองหา ไม่ใช่สิ่งที่เขากลัว
--
ตอนบ่ายคาบสี่ แดดที่เคยทอดยาวบนพื้นห้องเรียนหดสั้นลงจนเหลือแค่แถบแคบ ๆ ติดขอบผนัง ต่อนั่งอยู่ที่เดิม สมุดหน้าเดิม เพียงแต่ตัวหนังสือในหัวเปลี่ยนไปแล้ว
ทุกครั้งที่ขยับตัว เสียงเนื้อผ้าเสียดกับผิวใต้กางเกงในทำให้เขานึกถึงน้ำของครูกรที่ยังเหนอะอยู่ตรงนั้น ทุกครั้งที่กลืนน้ำลาย ลำคอก็ยังรู้สึกถึงความคับแน่นเมื่อคืน ทุกครั้งที่สายตากวาดไปเห็นไม้เรียวในมือครูเวรหน้าห้อง หน้าท้องน้อยก็หน่วงขึ้นมาเหมือนมีอะไรมาบีบ
แล้วนี่เขาก็เพิ่งชักว่าวกับเพื่อนใต้โต๊ะตอนคาบสอง แล้วยังไปจูบกันต่อในห้องน้ำอีก
ต่อรู้ตัวว่าตัวเองไม่ได้รู้สึกผิดแม้แต่น้อย
“ต่อกับกล้า อยู่เวรอาทิตย์นี้”
เสียงครูที่ปรึกษาดังขึ้นตอนคาบสุดท้ายกำลังจะเลิก พร้อมกับชื่อสองชื่อบนกระดาน ต่อหันไปมองกล้า กล้าเลิกคิ้วให้ทีหนึ่งแล้วยิ้มมุมปากแบบเดิมกับตอนเช้า คือยิ้มของคนที่ถูกหวยโดยไม่ต้องซื้อ
“บังเอิญว่ะ” กล้ากระซิบตอนเดินลงมาเก็บของ
“กูไม่ได้เป็นคนจัดเวร”
“กูรู้” กล้ากระพริบตา “แต่ก็ดี”
เสียงออดดังตอนสี่โมงครึ่ง นักเรียนทั้งชั้นลุกกันพรึ่บ กระเป๋าสะพาย เสียงคุย เสียงรองเท้าวิ่งลงบันได ห้องเรียน ม.6/3 ที่เคยแน่นขนัดหายไปในเวลาไม่ถึงห้านาที เหลือแค่แสงสีส้มของแดดอ่อนที่ลอดผ่านบานเกล็ดเข้ามา ฝุ่นลอยคว้างในอากาศเป็นสาย
ต่อกวาดพื้นอยู่หน้ากระดาน กล้าถือไม้กวาดอยู่หลังห้อง
แล้วประตูก็ปิดลง
กล้าเป็นคนปิดเอง เสียงลูกบิดดังกริ๊กเบา ๆ จนต่อหันไป เห็นเพื่อนยืนพิงบานประตู แขนกอดอก สายตากรุ้มกริ่มแบบที่ไม่ต้องเดาอะไรอีกแล้ว
“เหลือเราสองคน” กล้าพูด
“ก็อยู่เวร”
“อยู่เวรอะไร ห้องก็สะอาดแล้ว” กล้าเดินเข้ามา ทิ้งไม้กวาดลงข้างฝาตามทาง “ไหน ไหนดูดิ ...เด็กดีคนเก่ง”
ต่อใจเต้นแรงขึ้นมาทันที ไม่ใช่เพราะคำพูด แต่เพราะน้ำเสียงกับจังหวะก้าวเท้าที่เนิบนาบราวกับแมวกำลังเดินเข้าหาของเล่น
“กล้า” เขาพูดเสียงต่ำ
“อะไร” กล้าหยุดตรงหน้า ยื่นมือออกมา “ขอกูจับอีกรอบ”
“...”
“ขอนะ” คราวนี้ไม่ใช่คำสั่ง เป็นคำถาม แต่ปลายนิ้วก็ทาบลงบนหน้าท้องของต่อแล้ว ไต่ผ่านเนื้อผ้าลงต่ำช้า ๆ จนหยุดตรงขอบเข็มขัด “เมื่อเช้ากูยังไม่อิ่มเลย”
ต่อปล่อยไม้กวาดในมือร่วงลงพื้น เสียงไม้กระทบพื้นห้องเรียนที่เงียบจนได้ยินเสียงหัวใจตัวเองดังกว่า
“จับดิ” เขาพูด
นิ้วของกล้าปลดเข็มขัดทันที รูดซิปตามมาแบบไม่เกรงใจใคร ลำควยของต่อเด้งออกมาสู้มือ แข็งจนปวด หัวหยักบวมเป่งจนแดงก่ำ น้ำเงี่ยนใสเอ่อที่ปลายเป็นเส้นบาง ๆ ตั้งแต่ยังไม่ทันถูกแตะ
“โห” กล้าหัวเราะในลำคอ “แข็งรออยู่แล้วใช่ปะ”
“มึงก็เหมือนกัน” ต่อเหลือบมองเป้ากางเกงนักเรียนของกล้าที่ตุงจนตะเข็บแทบปริ
“กูแข็งมาตั้งแต่คาบสี่แล้ว” กล้ากำลำควยของต่อเต็มกำมือ รูดขึ้นลงช้า ๆ สัมผัสหยาบหนักแบบเดิมกับตอนเช้า ไม่ได้ประคอง แค่บีบแล้วรูดจนหนังหุ้มปลายถลกขึ้นถลกลง “กูนั่งมองคอตั้งแต่เช้า มองรอยแดง ๆ นั่น แล้วก็คิดว่า ...ใครกันวะที่ทำ”
“อย่าถาม”
“ไม่ถาม” กล้ายิ้ม “แต่กูจะทำให้มึงลืมเลย”
แล้วกล้าก็คุกเข่าลง
ท่ามกลางแสงสีส้มที่ทอดยาวบนพื้นห้องเรียน มือของกล้าจับลำควยของต่อตั้งขึ้น แล้วอ้าปากครอบหัวหยักลงไปช้า ๆ
“อ่า...” ต่อแอ่นสะโพกโดยไม่รู้ตัว สองมือจับหัวเพื่อนไว้เป็นหลักยึด
ความเปียกชุ่มกับความร้อนในโพรงปากของเพื่อนช่างต่างจากของครูกรอีกแล้ว ครูกรนั้นนุ่มนวลจนเกือบจะทรมาน แต่กล้ารุกเร็ว ลิ้นตวัดรอบหัวหยักแรง ๆ ดูดจนแก้มตอบ จังหวะขึ้นลงหนักหน่วงจนน้ำลายไหลย้อยลงมาตามลำควยเป็นทาง
“ซี้ด... กล้า...” ต่อครางเสียงแหบ เงยหน้ามองเพดานห้องเรียนที่คุ้นตา แล้วก็นึกไม่ถึงว่าตัวเองกำลังยืนถลกกางเกงให้เพื่อนอมอยู่ตรงหน้ากระดานดำ
กล้าดูดจนสุดโคน แล้วถอนปากออกเสียงดังจ๊วบ สายตาเงยขึ้นมามองแบบคนที่รู้ว่าตัวเองกำลังถือไพ่เหนือกว่า
“เสียวปะ”
“เสียว” ต่อตอบตามตรง ไม่คิดจะโกหกอีกแล้ว
“งั้นกูขออีกอย่าง” กล้าลุกขึ้น ลมหายใจร้อนผ่าวรดซอกคอ “กูอยากอมให้มึงอีก แต่กูอยากให้มึงลองทำอย่างอื่นด้วย”
“อะไร”
กล้าเงียบไปอึดใจหนึ่ง แล้วกดหน้าผากจรดหน้าผากของต่อ กระซิบชิดริมฝีปาก
“เลียตูดกู”
หัวใจของต่อเต้นแรงจนจุกอก เขาเคยได้ยินคำนี้ผ่านหูมาตั้งแต่สมัย ม.ต้น จากมุกตลกในกลุ่มเพื่อน จากคลิปที่ใครต่อใครส่งต่อกัน แต่ไม่เคยคิดว่าวันหนึ่งตัวเองจะเป็นคนถามกลับ
“แล้วกูลองทำแบบรุกได้ปะ” เขาพูดเสียงต่ำ “กูอยากรู้ว่ารุกเขาทำยังไง”
กล้าเลิกคิ้ว แล้วก็หัวเราะออกมาเบา ๆ
“อยากรู้ก็ลองดิ” เขาถอยหลังไปนั่งบนโต๊ะเรียนตัวหน้า แล้วปลดเข็มขัดตัวเองออก รูดซิปกางเกงนักเรียนลงจนสะโพกเปลือยเปล่า “ไหน ไหนดูดิ เด็กดีจะทำเป็นไหม”
ต่อคุกเข่าลงบนพื้นห้องเรียนที่เย็นเฉียบ เขามองสะโพกของเพื่อนที่แยกขากว้างอยู่บนโต๊ะไม้ มองร่องก้นที่ขมิบเกร็งเล็กน้อยเมื่อลมเย็นจากพัดลมเพดานพัดผ่าน แล้วเขาก็โน้มหน้าลงไป
“อื้อ...” กล้าครางทันทีที่ปลายลิ้นแตะ “อย่างนั้นแหละ”
ต่อเลียช้า ๆ ตั้งแต่โคนไข่ขึ้นมาจนถึงร่อง ปลายลิ้นวนรอบช่องทางที่ขมิบหนี ลิ้นสาก ๆ ของเด็กหนุ่มวัยสิบแปดกดแทรกเข้าไปช้า ๆ จนกล้าแอ่นเอวรับจนหลังโก่ง เสียงลมหายใจหอบหนักดังก้องในห้องเรียนที่ปิดประตูเงียบเชียบ
“ซี้ดสส... ดีมาก...” กล้ากำขอบโต๊ะแน่นจนไม้ดังเอี๊ยด “เลียอีก ลึกอีก”
ต่อเลียจนตัวเองลืมทุกอย่าง เขาลืมว่าอยู่ที่ไหน ลืมว่าคาบอะไร ลืมแม้แต่คราบของครูกรที่ยังเหนอะอยู่ใต้กางเกงในตัวเอง ลิ้นของเขาตวัดพันกับช่องทางที่ขมิบหนีสลับเปิดรับ จนกล้าครางเสียงต่ำจนเสียงแหบพร่า ลำควยของกล้ากระตุกไม่ขาดระยะ ผงกหัวขึ้นลงเป็นจังหวะจนน้ำเงี่ยนไหลเยิ้มเป็นเส้นลงมาบนพื้นโต๊ะ
“พอแล้ว... กูไม่ไหว...” กล้าดึงหัวต่อขึ้นมา ตาพร่า หน้าแดงก่ำจนถึงใบหู “ขอกูเลียให้มึงบ้าง ทำพร้อมกันเลย”
เขาดึงต่อขึ้นไปบนโต๊ะ จัดท่าจนทั้งคู่นอนหงายสลับหัวสลับเท้า ลำควยของต่ออยู่ตรงหน้ากล้า ลำควยของกล้าก็อยู่ตรงหน้าต่อ
“อ้าปากดิ” กล้าสั่งเสียงพร่า
แล้วสองปากก็ครอบลำควยของกันและกันพร้อมกัน
ความเสียวพุ่งขึ้นมาจนต่อตาพร่า โพรงปากของกล้าร้อนจนเกือบลวก ลิ้นตวัดรอบหัวหยักแรง ๆ ขณะที่ตัวเองกำลังดูดของต่อจนแก้มตอบ ทุกจังหวะที่กล้าดูด สะโพกของกล้าก็เด้งใส่หน้าต่อ จนปลายลิ้นที่กำลังเลียร่องก้นของเพื่อนต้องกดลึกขึ้นไปอีก
“อืม...” ต่อครางในลำคอ เสียงครางนั้นสั่นผ่านลำควยของกล้าจนกล้ากระตุกเฮือก
สองร่างบนโต๊ะเรียนโยกเข้าหากันเป็นจังหวะ ลำควยสองลำผลัดกันเข้าออกโพรงปากจนน้ำลายไหลเยิ้มเปียกชุ่ม เสียงดูด เสียงคราง เสียงลมหายใจหอบหนักดังอื้ออึงในห้องเรียนที่แสงแดดเริ่มเปลี่ยนเป็นสีม่วงจาง ๆ
“ต่อ...” กล้าถอนปากออก ริมฝีปากบวมเจ่อ น้ำลายเป็นเส้นยืดจากหัวหยัก “กูใกล้แล้ว”
“กูก็ใกล้” ต่อแหบเสียงตอบ
“แตกพร้อมกันนะ”
ต่อไม่ตอบ เขาก้มลงดูดของกล้าจนสุดโคนพร้อมกับกดลิ้นเข้าไปในร่องจนสุดแรง กล้าร้องเสียงต่ำจนสั่นสะท้าน แล้วทั้งคู่ก็ระเบิดออกมาพร้อมกันบนโต๊ะเรียนตัวหน้า
น้ำควยพุ่งกระฉูดเข้าปากกันและกันจนล้นมุมปาก เลอะคาง เลอะซอกคอ หยดลงบนเนื้อไม้จนเป็นดวง กล้ากระตุกเกร็งซ้ำ ๆ ไม่ขาดระยะ ตัวงอจนหลังโก่ง มือจิกหัวต่อแน่นจนเจ็บ
ทั้งคู่นอนหอบอยู่บนโต๊ะเรียนตัวนั้น ขายังเกยอยู่บนตัวกัน แสงแดดสีม่วงลอดผ่านบานเกล็ดมาตกบนเนื้อตัวที่เปียกชุ่ม
“มึง...” กล้าหอบหายใจ เอียงหน้ามามอง “มึงบอกกูมาดิว่าใครสอนมึง”
“กูบอกว่าไม่บอก”
“ขี้หวง” กล้าหัวเราะจนตัวโยน แล้วก็เอื้อมมือมาปาดน้ำขุ่นขาวบนริมฝีปากต่อขึ้นมาชิมเล่น “เออ ไม่เป็นไร เดี๋ยวกูก็รู้เอง”
ต่อนอนนิ่ง มองเพดานห้องเรียนที่คุ้นตา มองกระดานดำที่ยังมีสูตรคณิตค้างอยู่ มองเก้าอี้ที่ล้มระเนระนาดจากการดิ้นรนเมื่อครู่
แล้วเขาก็รู้ตัวว่าสัมผัสที่ค้างอยู่ในตัวเขาตอนนี้ มันหนักขึ้นอีกชั้น
ของครูกรยังอยู่ตรงนั้นในช่องทางด้านหลังที่ยังระบม ของกล้าเพิ่งทับซ้อนเข้ามาทับรอยเดิม
และเขาก็ยังอยากกลับไปหาครูกรในอาทิตย์หน้าอยู่ดี