ทัณฑ์ทรนง

กระจกเงาบานใหญ่สะท้อนภาพชายหนุ่มในชุดสูทสั่งตัดเนื้อดีอย่างไร้ที่ติ ภานุจัดเนกไทผ้าไหมสีเข้มให้เข้าที่ ปลายนิ้วสัมผัสกับคัฟลิงก์แพลทินัมฝังเพชรเม็ดเล็กอย่างพึงพอใจ รอยยิ้มมุมปากปรากฏขึ้นเมื่อเขาจ้องมองดวงตาคมกริบของตนเองในเงาสะท้อน ทุกสิ่งทุกอย่างที่เขาครอบครองอยู่ในตอนนี้—ทั้งรูปร่างหน้าตา ตำแหน่งรองประธานฝ่ายปฏิบัติการของเครือบริษัทยักษ์ใหญ่ และอำนาจในการสั่งการคนนับพัน—คือสิ่งที่เขาสร้างขึ้นมาด้วยความทะเยอทะยานที่ไม่มีวันสิ้นสุด

สำหรับภานุ โลกใบนี้คือกระดานหมากรุก และเขาก็กำลังเดินหมากได้อย่างสมบูรณ์แบบ

โทรศัพท์มือถือเครื่องหรูสำหรับเรื่องส่วนตัวที่ซ่อนอยู่ในลิ้นชักโต๊ะทำงานสั่นเตือนเป็นจังหวะเบาๆ ภานุเดินกลับไปทิ้งตัวลงบนเก้าอี้หนังแท้ตัวใหญ่ ปลดล็อกหน้าจอด้วยรหัสลับเพื่ออ่านข้อความสั้นๆ จากหญิงสาวคนล่าสุดที่เขานัดพบเมื่อค่ำวาน ข้อความแสดงความหลงใหลและออดอ้อนทำให้เขารู้สึกถึงชัยชนะในฐานะผู้ควบคุมเกม ความสัมพันธ์ลับๆ ไม่ใช่แค่เรื่องของความใคร่ แต่เป็นเครื่องยืนยันว่าไม่มีกฎเกณฑ์ใดผูกมัดคนอย่างเขาได้

รดา ภรรยาที่ถูกต้องตามกฎหมายของเขา เป็นเพียงสะพานเชื่อมไปสู่อำนาจ แม้เธอจะเป็นลูกสาวคนเดียวของท่านประธานกวินท์ แต่ความสงบเสงี่ยมและจืดชืดของเธอก็ไม่อาจเทียบได้กับความตื่นเต้นเร้าใจที่เขาแสวงหาจากภายนอก ภานุมั่นใจเสมอว่าเขารอบคอบพอ รอยยิ้มอ่อนหวานและการปรนนิบัติอย่างสามีผู้แสนดีที่เขามอบให้รดาในยามกลับถึงบ้าน เป็นเกราะกำบังชั้นยอดที่ทำให้เธอไม่เคยระแคะระคาย

เขากำลังพิมพ์ข้อความตอบกลับด้วยความชะล่าใจ ทว่าจู่ๆ หน้าจอโทรศัพท์ก็เกิดอาการกระตุก ตัวอักษรบนแป้นพิมพ์ค้างนิ่งไปชั่วครู่ ก่อนที่สัญลักษณ์การโอนถ่ายข้อมูลขนาดเล็กจะกะพริบขึ้นที่มุมขวาบนของหน้าจอเพียงเสี้ยววินาทีแล้วหายวับไป

ภานุขมวดคิ้ว นิ้วเรียวเคาะลงบนหน้าจอเพื่อตรวจสอบระบบ แต่ทุกอย่างก็กลับมาเป็นปกติเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น ชายหนุ่มส่งเสียงพ่นลมหายใจเบาๆ ปัดความกังวลทิ้งไป คิดว่าเป็นเพียงความผิดพลาดของระบบปฏิบัติการ เขาเก็บโทรศัพท์ลงในกระเป๋าเสื้อสูทด้านในตามเดิม ก่อนจะลุกขึ้นเดินออกจากห้องทำงานเพื่อไปยังห้องประชุมใหญ่

ตลอดทางเดินปูพรมหนานุ่มบนชั้นผู้บริหาร พนักงานทุกคนต่างพากันค้อมศีรษะทักทายเขาด้วยความนอบน้อม ภานุรับคำทักทายเหล่านั้นด้วยรอยยิ้มทรงเสน่ห์ที่เปี่ยมด้วยความมั่นใจ จนกระทั่งสายตาของเขาสะดุดเข้ากับร่างสูงใหญ่ที่ยืนนิ่งอยู่หน้าลิฟต์ประจำตำแหน่งผู้บริหาร

ธันวา หัวหน้าฝ่ายรักษาความปลอดภัยคนสนิทของกวินท์

ชายวัยกลางคนในสูทสีดำสนิทผู้มีแววตานิ่งสนิทราวกับผืนน้ำไร้ระลอกคลื่นหันมาสบตากับภานุตรงๆ ไม่มีการค้อมศีรษะหรือการทักทายอย่างเป็นกันเองเหมือนพนักงานคนอื่น มีเพียงสายตาคมกริบที่กวาดมองภานุตั้งแต่ศีรษะจรดปลายเท้า คล้ายกำลังประเมินสิ่งของบางอย่างที่หมดอายุการใช้งาน

“มีอะไรหรือเปล่า ธันวา” ภานุเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงราบเรียบ ทว่าเจือความหงุดหงิดที่อีกฝ่ายไม่แสดงความเคารพเขาเท่าที่ควร

“ไม่มีอะไรครับ ท่านรองประธาน” ธันวาตอบเสียงเรียบ นัยน์ตายังคงจับจ้องไม่วางตา “ผมเพียงแค่ตรวจความเรียบร้อยตามคำสั่งของท่านประธานกวินท์... วันนี้มีหลายเรื่องที่ต้องจัดการให้เด็ดขาด”

คำพูดที่ดูเหมือนไม่มีอะไรแฝงกลับทิ้งน้ำหนักแปลกประหลาดไว้ในอากาศ ภานุหรี่ตามองอีกฝ่าย รู้สึกได้ถึงความเยียบเย็นที่แล่นผ่านสันหลังเป็นครั้งแรก แต่ด้วยทิฐิและอัตตาที่ค้ำคอ เขาจึงเพียงแค่เหยียดยิ้มรับอย่างไม่ใส่ใจ

“งั้นก็ทำหน้าที่ของนายไปเถอะ”

ภานุก้าวผ่านหน้าธันวาไปอย่างหยิ่งผยอง โดยไม่รู้เลยว่าสายตาของหัวหน้าฝ่ายความปลอดภัยที่มองตามแผ่นหลังของเขานั้น กำลังสะท้อนภาพของคนที่ก้าวขาข้างหนึ่งลงไปในกับดักมรณะที่ไม่มีวันปีนกลับขึ้นมาได้อีกแล้ว

บานประตูไม้โอ๊กบานใหญ่สลักลวดลายประณีตของห้องประชุมคณะกรรมการบริหารเปิดอ้าออกอย่างเงียบเชียบ ทว่าทันทีที่ภานุก้าวข้ามธรณีประตูเข้าไป บรรยากาศภายในห้องกลับผิดแผกไปจากทุกครั้งที่เขาคุ้นเคย

ไม่มีกรรมการบริหารคนอื่นนั่งรออยู่ ไม่มีเสียงพูดคุยเรื่องตัวเลขผลประกอบการหรือการขยายสาขา มีเพียงความเงียบงันอันหนักอึ้งที่ปกคลุมไปทั่วห้องกว้าง แอร์คอนดิชันเนอร์ปรับอุณหภูมิต่ำจนไอเย็นเสียดแทงผิวหนัง แสงไฟวอร์มไวท์เหนือเพดานหม่นลงกว่าปกติ ส่องกระทบโต๊ะประชุมไม้มะฮอกกานีตัวยาวที่มีเพียงร่างของชายสูงวัยคนเดียวนั่งอยู่ที่หัวโต๊ะ

กวินท์ ประธานกรรมการบริหารผู้กุมบังเหียนอาณาจักรธุรกิจพันล้าน

เสียงประตูด้านหลังปิดลงตามด้วยเสียงกลอนล็อกอัตโนมัติที่ดัง ‘กริ๊ก’ เบาๆ แต่ก้องกังวานในความรู้สึก ภานุหันขวับไปมอง ก็พบว่าธันวายืนคุมเชิงอยู่หน้าประตูด้วยใบหน้าไร้อารมณ์ มือทั้งสองข้างประสานไว้ด้านหน้าในท่ายืนมาตรฐานของเจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัยที่พร้อมรับคำสั่งลงมือทุกวินาที

ภานุสะกดกลั้นความตระหนกที่แล่นวาบขึ้นมาในอก เขาดึงสูทให้เข้าที่ ปรับสีหน้าให้เรียบเฉยและส่งรอยยิ้มอย่างที่มักใช้ประจบเอาใจพ่อตาเสมอ

“คุณพ่อ... ทำไมวันนี้ไม่มีใครมาประชุมเลยล่ะครับ หรือผมจำเวลาผิด?”

กวินท์ไม่ตอบ เขายังคงนั่งนิ่ง ประสานมือไว้บนโต๊ะ สายตาคมกริบดั่งพญาเหยี่ยวจ้องมองลูกเขยด้วยความเย็นชาที่ไร้ความปรานีใดๆ รังสีอำมหิตที่แผ่ออกมาทำให้รอยยิ้มของภานุเริ่มแข็งค้าง

“แกไม่ได้จำผิดหรอก ภานุ” เสียงทุ้มต่ำของกวินท์เอ่ยขึ้น ทำลายความเงียบ “แต่การประชุมวันนี้ มีแค่ฉันกับแก... สองคน”

“มีเรื่องด่วนอะไรหรือครับ ถึงต้องเรียกพบเป็นการส่วนตัวแบบนี้” ภานุพยายามรักษาเสียงไม่ให้สั่น ขณะที่ก้าวไปข้างหน้าเพื่อจะนั่งลงที่เก้าอี้ประจำตำแหน่งของตน

“ยืนอยู่ตรงนั้น” น้ำเสียงเฉียบขาดของกวินท์ตรึงเท้าของเขาไว้กับที่ทันที “เก้าอี้ตัวนั้น... แกไม่มีสิทธิ์นั่งมันอีกต่อไปแล้ว”

ความอึดอัดทะลักจุดเดือด ภานุเริ่มรู้สึกว่ามีบางอย่างผิดปกติร้ายแรง สัญชาตญาณเตือนภัยในตัวกรีดร้อง แต่ทิฐิของรองประธานหนุ่มยังสั่งให้เขาแสร้งทำเป็นใจดีสู้เสือ

“คุณพ่อหมายความว่ายังไงครับ ผมไม่เข้าใจ—”

ยังไม่ทันสิ้นเสียง หน้าจอมอนิเตอร์ขนาดยักษ์บนผนังห้องประชุมที่เชื่อมต่อกับระบบควบคุมส่วนกลางก็สว่างวาบขึ้น ภาพที่ปรากฏบนหน้าจอความละเอียดสูงทำให้อากาศในปอดของภานุเหือดหายไปในพริบตา

มันคือภาพถ่าย บันทึกข้อความแชต และคลิปวิดีโอจากกล้องวงจรปิด ทุกอย่างที่เขาคิดว่าปกปิดไว้อย่างมิดชิดในโทรศัพท์ส่วนตัวและคอนโดมิเนียมหรู ทั้งบทสนทนาวาบหวาม ภาพที่เขากอดก่ายกับหญิงสาวคนอื่น และรายละเอียดการโอนเงินจำนวนมหาศาลเพื่อปรนเปรอชู้รัก ข้อมูลนับร้อยไฟล์กำลังเลื่อนผ่านหน้าจออย่างเป็นระบบและต่อเนื่อง

สัญลักษณ์การโอนถ่ายข้อมูลที่กะพริบบนหน้าจอมือถือของเขาเมื่อครู่... คือสิ่งนี้นี่เอง

“คิดว่าสิ่งที่แกแอบทำลับหลังรดา ลับหลังครอบครัวฉัน มันจะซ่อนอยู่ใต้พรมได้ตลอดไปงั้นเหรอ?” กวินท์ถามด้วยน้ำเสียงราบเรียบจนน่าขนลุก ทว่าแววตากลับลุกโชนด้วยไฟโทสะ “แกคิดว่าการเป็นลูกเขยของฉัน มันให้สิทธิ์แกเหยียบย่ำศักดิ์ศรีของลูกสาวฉันยังไงก็ได้งั้นสิ”

ภานุหน้าซีดเผือด ริมฝีปากสั่นระริก สมองที่เคยเฉียบแหลมด้านธุรกิจตื้อตันไปหมด “คุณพ่อครับ... มัน... มันเป็นเรื่องเข้าใจผิด มีคนจัดฉากแกล้งผม ผมอธิบายได้—”

“หุบปาก!” กวินท์ตวาดเสียงกร้าว แรงกดดันมหาศาลบดขยี้คำโกหกของภานุจนแหลกละเอียด ประธานใหญ่โยนแฟ้มเอกสารหนาเล่มหนึ่งลงบนโต๊ะเสียงดังสนั่น แฟ้มนั้นไถลมาหยุดอยู่ตรงหน้าภานุ

“เปิดดูสิ”

มือของภานุสั่นเทาขณะเอื้อมไปเปิดแฟ้ม สิ่งที่เห็นในนั้นไม่ใช่แค่หลักฐานการนอกใจ แต่เป็นเอกสารทางกฎหมาย สัญญาการถือหุ้น บันทึกการตรวจสอบเส้นทางการเงิน และสัญญากู้ยืมค้ำประกันส่วนบุคคลที่เขาเคยลงนามไว้ตอนเข้ารับตำแหน่ง

“ตลอดเวลาที่แกเข้ามาเสวยสุขในตระกูลของฉัน แกแอบยักยอกงบประมาณโครงการไปฟอกเงินให้ผู้หญิงของแก และที่สำคัญ สัญญาส่วนแบ่งและหุ้นทั้งหมดที่แกถือครองอยู่ ล้วนมีเงื่อนไขพ่วงกับสถานะสมรสของแกกับรดา” กวินท์เอนหลังพิงพนักเก้าอี้ แววตาเต็มไปด้วยความเหยียดหยาม “หากแกถูกฟ้องร้องเรื่องประพฤติชั่วอย่างร้ายแรงและทำให้บริษัทเสื่อมเสียชื่อเสียง หนี้สินทั้งหมดจากโครงการที่แกดูแลจะถูกเรียกคืนทันที รวมทั้งค่าเสียหายทางแพ่งที่ทีมกฎหมายของฉันร่างไว้... มันมากพอที่จะทำให้แกกลายเป็นบุคคลล้มละลาย ติดหนี้หลายร้อยล้าน และจบลงในคุก”

หยาดเหงื่อเย็นเยียบผุดซึมตามไรผมและหลังคอของภานุ ขาทั้งสองข้างแทบหมดแรงที่จะพยุงร่าง เขารู้ดีว่าเครือข่ายอำนาจของกวินท์ครอบคลุมทั้งวงการธุรกิจและกระบวนการยุติธรรม หากชายชราผู้นี้จะบดขยี้เขาให้จมดิน ก็ไม่มีใครหน้าไหนในประเทศนี้ยื่นมือเข้ามาช่วยได้

“คุณพ่อ... ได้โปรดเถอะครับ” ภานุเริ่มละล่ำละลัก อัตตาที่เคยมีพังทลายลงทีละน้อย “เห็นแก่รดา... เราเคลียร์กันเงียบๆ ได้ไหมครับ ผมจะเลิกกับผู้หญิงคนนั้นทันที ผมจะยอมเซ็นใบหย่า ยอมลาออกจากตำแหน่ง...”

“เซ็นใบหย่า? ลาออก?” กวินท์แค่นหัวเราะในลำคอ เสียงนั้นเย็นยะเยือกเสียจนภานุหนาวสะท้าน “แกคิดว่าการเดินออกจากที่นี่ไปอย่างเงียบๆ มันสาสมกับความเจ็บปวดที่ลูกสาวฉันได้รับงั้นเหรอ ภานุ?”

กวินท์ลุกขึ้นยืน ชายสูงวัยจัดเสื้อสูทของตนให้เรียบร้อยก่อนจะสบตากับภานุตรงๆ ด้วยสายตาของผู้ชนะเด็ดขาด

“แกชอบแสงสปอตไลต์ไม่ใช่เหรอ? ชอบให้คนกราบไหว้สรรเสริญ ชอบทำตัวเป็นชายหนุ่มผู้สมบูรณ์แบบ... ฉันจะไม่ยอมให้แกเดินออกไปพร้อมกับคราบของคนโชคร้ายที่แค่เลิกกับเมียเด็ดขาด”

“คุณ... คุณจะทำอะไรผม” ภานุเอ่ยถามด้วยความหวาดกลัวที่ควบคุมไม่ได้

กวินท์หันไปพยักหน้าให้ธันวาที่ยืนคุมอยู่ด้านหลัง ก่อนจะหันกลับมามองภานุอีกครั้งด้วยรอยยิ้มที่ไร้ความปรานี

“แกยังต้องอยู่ที่นี่ ในฐานะหุ่นเชิดของฉัน ทำตามทุกคำสั่งที่ฉันและธันวาจะมอบให้ เพื่อชดใช้สิ่งที่แกทำลงไป... แกจะได้รับเกียรติให้เข้าร่วมงานกาล่าประจำปีของบริษัทในอีกไม่กี่วันข้างหน้า แต่ไม่ใช่ในฐานะรองประธานอีกต่อไป”

กวินท์เดินผ่านร่างที่ยืนแข็งทื่อของภานุไปจนถึงหน้าประตู ชายชราหยุดชะงักชั่วครู่แล้วเอ่ยทิ้งท้ายโดยไม่แม้แต่จะหันกลับมามอง

“เตรียมตัวไว้เถอะ ภานุ... นรกของแก มันเพิ่งจะเริ่มต้นขึ้นเท่านั้น”

เสียงประตูปิดลงพร้อมกับเสียงกลอนไฟฟ้าระบบดิจิทัลที่ล็อกแน่นหนา ความเงียบงันอันน่าสะพรึงกลัวแผ่ซ่านเข้ามาแทนที่ ภานุยืนขาสั่นจนแทบจะทรุดลงไปกองกับพื้น ลมหายใจหอบถี่ด้วยความตื่นตระหนก แต่ยังไม่ทันที่เขาจะได้รวบรวมสติ เสียงฝีเท้าหนักแน่นของธันวาก็ก้าวเข้ามายืนประชิดด้านหลัง

“ได้ยินที่คุณท่านสั่งแล้วใช่ไหมครับ ท่านรอง...” น้ำเสียงของธันวาแหบต่ำและไร้ซึ่งความเคารพอีกต่อไป ฝ่ามือหนาหยาบกร้านเอื้อมมาบีบเข้าที่ท้ายทอยของภานุอย่างแรงจนใบหน้าหล่อเหลาต้องแหงนหงายขึ้น “หรือต้องให้กูเตือนความจำ ว่าตอนนี้มึงไม่ได้มีค่าไปกว่าหมาข้างถนนตัวหนึ่ง”

“ธันวา... มึงจะทำอะไร ปล่อยกูนะเว้ย!” ภานุพยายามสะบัดตัวหนี แต่อีกฝ่ายกลับกระชากคอเสื้อเชิ้ตแบรนด์เนมของเขาจนกระดุมหลุดกระเด็น เผยให้เห็นแผงอกขาวเนียนที่กระเพื่อมไหวด้วยความกลัว

“ถอดเสื้อผ้าออกให้หมด” ธันวาสั่งเสียงเหี้ยม พลางใช้สายตาคมกริบกวาดมองเรือนร่างของอดีตเจ้านายอย่างหิวกระหาย “ถ้าไม่อยากให้คลิปมึงเริงร่ากับอีดอกทองนั่นถูกส่งเข้าไลน์กลุ่มพนักงานทั้งบริษัทตอนนี้ มึงก็แก้ผ้าออกซะ แล้วคลานมาคุกเข่าตรงหน้ากู”

คำขู่นั้นราวกับสายฟ้าฟาด ภานุกัดฟันกรอดด้วยความอัปยศ มือไม้สั่นเทาขณะปลดเข็มขัดหนังราคาแพงและรูดกางเกงสแล็กลงไปกองกับพื้น ตามด้วยกางเกงในตัวบาง ทิ้งร่างเปลือยเปล่าขาวผ่องให้อยู่ต่อหน้าหัวหน้าฝ่ายรปภ. ที่เขาเคยเหยียดหยาม ความเย็นของเครื่องปรับอากาศในห้องประชุมบอร์ดกระทบผิวจนขนลุกชัน แต่ที่น่าอายยิ่งกว่าคือสายตาของธันวาที่จ้องมองท่อนเนื้อขนาดปานกลางของเขาอย่างดูแคลน

“หุ่นสำอางฉิบหาย มีปัญญาเอาใจเมียไม่ได้จนต้องไปแอบแดกข้างนอก แต่ก็นะ... วันนี้กูจะสอนให้มึงรู้เองว่าการโดนเอาคืนมันเป็นยังไง”

ธันวาไม่รอช้า เขาปลดหัวเข็มขัดยุทธวิธีของตัวเองออกอย่างช่ำชอง รูดซิปกางเกงลงแล้วควักท่อนควยดำทะมึนขนาดมหึมาออกมา ลำควยของธันวาหนาใหญ่และยาวเกือบแปดนิ้ว เส้นเลือดปูดโปนพาดผ่านตามความยาว หัวควยบานหยักสีคล้ำเปียกเยิ้มไปด้วยน้ำเงี่ยนใสๆ ที่เริ่มซึมออกมา ภานุเบิกตากว้างด้วยความตกตะลึงเมื่อเห็นขนาดของมัน

“อ้าปากออก” ธันวาสั่งห้วนๆ พลางก้าวเข้ามาเตะขากลางของภานุเบาๆ ให้แยกออก ภานุจำใจต้องทรุดเข่าลงกับพรมหนานุ่ม เงยหน้าขึ้นมองดุ้นควยยักษ์ที่จ่ออยู่ตรงปลายจมูก กลิ่นสาบควยดิบๆ และกลิ่นเหงื่อของผู้ชายกร้านโลกตีเข้าจมูกจนภานุคลื่นไส้ แต่เมื่อเห็นธันวาหยิบโทรศัพท์มือถือขึ้นมาเตรียมจะกดส่งไฟล์ ภานุก็ต้องรีบอ้าปากรับท่อนเนื้อร้อนผ่าวเข้าไปอย่างไม่มีทางเลือก

“อ่อก... อึก!”

ความใหญ่โตคับแน่นเต็มปากในทันที หัวควยบานใหญ่ดันกระแทกเข้าไปถึงโคนลิ้นจนภานุน้ำตาเล็ด ธันวาใช้มือข้างหนึ่งขยุ้มผมเซ็ตทรงอย่างดีของภานุไว้แน่น แล้วเริ่มสาวสะโพกแทงควยเข้าออกอย่างป่าเถื่อน ไม่สนใจว่าคอหอยของรองประธานหนุ่มจะแคบแค่ไหน เสียงครางอู้อี้ดังลอดออกมาพร้อมกับน้ำลายเหนียวหนืดที่ไหลย้อยตามมุมปาก ภานุต้องใช้ลิ้นเลียประคองลำควยใหญ่ไปตามจังหวะเพื่อเอาตัวรอด ปลายลิ้นสัมผัสได้ถึงเส้นเลือดที่เต้นตุบๆ และรสชาติเค็มปร่าของน้ำหล่อลื่นที่ซึมออกมาไม่ขาดสาย

“ซี๊ด... ดูดแรงๆ สิวะ อมให้เหมือนกับที่มึงไปเลียหีอีนั่นน่ะ ทำตัวให้มันมีประโยชน์หน่อย!” ธันวาครางต่ำด้วยความกระสัน กระแทกเอวอัดท่อนควยเข้าลึกจนมิดโคน กระทุ้งใส่คอหอยของภานุซ้ำๆ จนร่างบางสั่นสะท้านไปทั้งตัว

หลังจากซอยปากจนพอใจ ธันวาก็กระชากควยออกจากปากภานุดัง ป๊อก น้ำลายผสมน้ำเงี่ยนยืดเป็นสาย ภานุไอโขลกๆ โก่งคอสำลักแทบขาดใจ แต่ยังไม่ทันได้หายใจทั่วท้อง ธันวาก็กระชากแขนภานุขึ้นมาแล้วกดร่างเปลือยเปล่าให้คว่ำหน้าลงกับโต๊ะประชุมไม้โอ๊กตัวยาว ซึ่งเป็นโต๊ะที่ภานุเคยใช้นั่งชี้นิ้วสั่งการทุกคนในบริษัท

“แอ่นตูดขึ้นมา!” ธันวาสั่งพลางฟาดฝ่ามือลงบนแก้มก้นขาวเนียนเสียงดัง เพียะ! จนเนื้อเด้งขึ้นรอยแดงเถือก

ภานุสะดุ้งสุดตัว กัดริมฝีปากแน่นด้วยความเจ็บปวดและอับอายขายหน้า ก้นงอนงามถูกบังคับให้ยกสูงขึ้น เผยให้เห็นรูตูดสีชมพูเข้มที่ยังไม่เคยมีสิ่งใดล่วงล้ำมาก่อน ธันวาถ่มน้ำลายเหนียวข้นก้อนใหญ่ลงไปตรงรอยจีบของรูร่านนั้น ก่อนจะใช้นิ้วโป้งหยาบกร้านบดคลึงขยี้จนน้ำลายชโลมทั่วช่องทาง

“อ๊ะ... อย่านะธันวา ไม่เอาตรงนั้น... ฮึก กูขอร้อง!” ภานุเริ่มดิ้นรนเมื่อรู้ชะตากรรม แต่แรงของคนสำอางค์หรือจะสู้แรงของอดีตทหารรับจ้างอย่างธันวาได้ ชายร่างยักษ์ใช้ท่อนแขนกดแผ่นหลังของภานุแนบติดกับผิวไม้เย็นเยียบ แล้วจ่อหัวควยบานใหญ่ที่เปียกชุ่มเข้ากับปากรูตูดทันที

สวบ!

“อ๊าาาาาากก! เจ็บ! เอาออกไป!”

ภานุกรีดร้องลั่นห้องประชุมเมื่อหัวควยขนาดยักษ์แหวกกล้ามเนื้อหูรูดที่คับแน่นเข้ามาอย่างไม่ปรานี ความรู้สึกเหมือนร่างจะฉีกขาดเป็นสองท่อน รูตูดที่บีบรัดแน่นขนัดต้านทานท่อนเอ็นอย่างรุนแรง แต่ธันวากลับไม่หยุด ชายหนุ่มกัดฟันกรอดด้วยความเสียวซ่านที่โดนความคับแน่นตอดรัด ก่อนจะกระแทกสะโพกพรวดเดียว ดันดุ้นควยยาวแปดนิ้วทะลวงผ่านเข้าไปจนมิดด้าม

ปั่ก!

“ซี๊ดดดด... แน่นฉิบหายเลยโว้ย รูตูดมึงนี่มันตอดควยกูดีชะมัด!” ธันวาครางกระหึ่ม ลำควยถูกบีบรัดด้วยเนื้อนุ่มร้อนระอุจนแทบจะทนไม่ไหว เขารอให้ภานุปรับตัวเพียงครู่เดียว จากนั้นก็เริ่มขยับเอวสอบเข้าออกอย่างหนักหน่วง

พั่บ! พั่บ! พั่บ!

เสียงเนื้อกระทบเนื้อดังก้องไปทั่วห้องประชุมปิดตาย ท่อนควยยักษ์เสียดสีเข้าออกในรูตูดแคบอย่างรุนแรงและป่าเถื่อน ทุกครั้งที่ธันวากระแทกเข้าไปลึก โคนควยจะอัดกระแทกกับแก้มก้นขาวจนสั่นกระเพื่อม ภานุจิกเล็บลงบนพื้นผิวไม้โอ๊กจนเล็บแทบหัก น้ำตาไหลพรากด้วยความเจ็บปวดที่แปรเปลี่ยนเป็นความทรมานอันแปลกประหลาด

เพราะยิ่งท่อนเอ็นร้อนฉ่าครูดผ่านผนังลำไส้ลึกเข้าไป มันกลับไปบดขยี้โดนจุดเสียวภายในต่อมลูกหมากของเขาซ้ำแล้วซ้ำเล่าอย่างจัง

“อึก... อ๊างงง! ยะ... หยุด อื้อออ!” เสียงกรีดร้องด้วยความเจ็บเริ่มแปรเปลี่ยนเป็นเสียงครางกระเส่าโดยที่ภานุไม่สามารถควบคุมได้ ร่างกายของเขาทรยศต่อจิตสำนึกอย่างน่ารังเกียจ ท่อนควยของภานุที่เคยหดเกร็งกลับเริ่มชูชันและมีน้ำหล่อลื่นหยดติ๋งๆ ลงบนโต๊ะประชุม

“ดูมึงสิ... ร้องครางเหมือนกะหรี่โดนเย็ดเลยนะท่านรอง” ธันวาแสยะยิ้ม โน้มตัวลงไปกระซิบที่ข้างหูภานุ มือหนาเอื้อมไปบีบเค้นหัวนมสีสดของภานุพลางเร่งสะโพกซอยยิบ “ปากบอกไม่เอา แต่รูตูดมึงตอดควยกูจนจะแตกอยู่แล้ว แถมควยมึงยังแข็งเป๊กอีก... มึงมันก็แค่ไอ้ร่านตัวหนึ่งที่อยากโดนควยสดๆ กระแทกรูตูดจนตาเหลือก!”

“ไม่... ฮึก ไม่ใช่... อ๊าาา! ตรงนั้น... เสียว จะเสร็จ... ไม่ไหวแล้ว!” ภานุส่ายหน้ารัว ลมหายใจสะดุดเป็นห้วงๆ เมื่อธันวาจับเอวคอดของเขาไว้แน่นแล้วกระหน่ำซอยสะโพกอย่างบ้าคลั่ง ท่อนควยใหญ่ทะลวงแทงรูร่านอย่างไม่ลืมหูลืมตา จังหวะกระแทกกระทั้นรวดเร็วและหนักหน่วงจนร่างของภานุไถลไปข้างหน้าตามแรงส่ง

พั่บๆๆๆๆๆ!

เสียงกระแทกถี่กระชั้นดังระรัวพร้อมกับเสียงครางลั่นห้อง ธันวาสาวเอวเข้าออกอย่างดุดัน บดขยี้จุดกระสันด้านในจนภานุเกร็งกระตุกไปทั้งร่าง ปลายประสาทตึงเปรี๊ยะด้วยความเสียวซ่านที่รุนแรงเกินจะต้านทาน ทันใดนั้น ธันวาก็กดสะโพกแช่ควยมิดโคนแล้วกระตุกฉีดน้ำอสุจิข้นคลั่กเข้าไปในส่วนลึกของรูตูดภานุเป็นสายๆ

“ซี๊ดดดดดดดดด! แตกแล้วโว้ยยยย!”

ความร้อนลวกของน้ำเงี่ยนมหาศาลที่พวยพุ่งเข้าไปในท้องน้อยทำเอาภานุกรีดร้องสุดเสียง ร่างกายของเขากระตุกเกร็งอย่างรุนแรง ปลายควยของภานุปลดปล่อยน้ำอสุจิสีขาวขุ่นพุ่งกระฉูดเลอะเทอะเต็มโต๊ะประชุมไม้โอ๊กราคาหลายแสน โดยที่ไม่มีใครไปแตะต้องมันเลยแม้แต่น้อย เขาเสร็จสมอารมณ์หมายจากการถูกผู้ชายเย็ดรูตูดจนสมองขาวโพลน

ธันวาค่อยๆ ถอนลำควยเปื้อนคราบน้ำกามและคราบเลือดจางๆ ออกมาจากรูที่อ้าค้าง น้ำอสุจิสีขาวขุ่นผสมน้ำลายไหลทะลักย้อนออกมาตามร่องก้นและเรียวขาขาวของภานุอย่างน่าอนาถ ภานุทิ้งตัวฟุบลงกับโต๊ะประชุมอย่างหมดสภาพ ร่างกายสั่นระริก ปลายควยยังคงกระตุกปล่อยน้ำเหนียวหยดแหมะๆ

ธันวารูดซิปกางเกงขึ้นอย่างใจเย็น จัดเครื่องแบบให้เข้าที่ แล้วก้มลงดึงผมของภานุขึ้นมาสบตาอีกครั้ง รอยยิ้มเหี้ยมเกรียมปรากฏขึ้นบนใบหน้าของหัวหน้าฝ่ายความปลอดภัย

“นี่แค่น้ำจิ้มเท่านั้น ภานุ... งานกาล่าที่จะถึงนี้ คุณท่านกับคุณรดาเตรียมบทบาท ‘คนรับใช้ระดับล่างสุด’ ไว้ให้มึงแล้ว และมึงจะต้องทำหน้าที่นั้น... โดยมีน้ำควยของกูขังอยู่ในรูตูดมึงแบบนี้ทั้งคืน”

ภานุนอนหอบหายใจโรยแรงอยู่บนโต๊ะประชุมไม้โอ๊กราคาแพง ร่างกายสั่นเทิ้มระริกจนแทบไม่มีแรงทรงตัว รูตูดที่เพิ่งผ่านการโดนกระแทกกระทั้นอย่างป่าเถื่อนยังคงขยายอ้าและแสบร้อนปานจะฉีกขาด ทุกครั้งที่เขาพยายามขยับตัว น้ำอสุจิข้นคลั่กสีขาวขุ่นของธันวาก็จะไหลทะลักย้อนออกมาตามร่องก้นหยดลงบนโต๊ะและเรียวขาอย่างน่าสมเพช

"หมดเวลาสำออยแล้วท่านรอง ลุกขึ้นมา!" ธันวาตวาดเสียงกร้าว มือหนากระชากเส้นผมของภานุให้ลุกขึ้นนั่งอย่างแรงจนหน้าหงาย ภานุครางซี้ดด้วยความเจ็บปวดทั้งที่หัวและที่รูตูด

ในขณะที่ภานุกำลังลนลานพยายามจะเอาแขนปิดบังร่างกายอันล่อนจ้อนที่เปรอะเปื้อนไปด้วยคราบน้ำกาม เสียงประตูห้องประชุมก็ดังแกร๊กก่อนจะเปิดออกอย่างช้าๆ ร่างที่ก้าวเข้ามาทำเอาภานุถึงกับเบิกตากว้างด้วยความตกตะลึงและอับอายจนแทบอยากจะแทรกแผ่นดินหนี

รดา... ภรรยาหน้าจืดที่เขาเคยคิดว่าโง่เง่าและยอมเขาทุกอย่าง บัดนี้กำลังยืนกอดอก มองตรงมาที่สามีผู้สูงส่งในสภาพเปลือยกายล่อนจ้อน รูตูดกลวงโบ๋แฉะเยิ้มไปด้วยน้ำควยของหัวหน้า รปภ. บนใบหน้าของรดาไม่มีแววของความเศร้าโศกเสียใจแม้แต่น้อย มีเพียงรอยยิ้มหยันสะใจที่แสนจะเลือดเย็น

"ไงคะพี่ภานุ... รสชาติควยของพี่ธันวาเป็นยังไงบ้าง? เสียวรูตูดจนเยี่ยวเล็ดเลยใช่ไหมล่ะ?" รดาเอ่ยเสียงเรียบพลางสาวเท้าส้นสูงเข้ามาใกล้ ร่างกายของภานุสั่นสะท้านพยายามจะถดตัวหนี แต่ธันวากดบ่าเขาไว้แน่น

"รดา... พี่... พี่ขอโทษ พี่ผิดไปแล้ว" ภานุละล่ำละลักบอก เสียงสั่นเครือ น้ำตาไหลอาบแก้มหมดคราบรองประธานหนุ่มผู้ทรนงตัว

"ขอโทษเหรอ? หึ! มันสายไปแล้วค่ะพี่ภานุ ที่ผ่านมาพี่แอบไปเย็ดกับอีร่านพวกนั้น ใช้เงินของบริษัทชุบเลี้ยงพวกมัน มองหัวรดาเป็นหัวหลักหัวตอ วันนี้รดาเลยจัด 'ควยสัตบริบาล' มาล้างตูดพ่นน้ำเงี่ยนใส่ท้องพี่ให้หายอยากไงคะ" รดาเค้นเสียงเหี้ยม ก่อนจะใช้ปลายรองเท้าส้นสูงแหลมคมบดขยี้ลงบนยอดอกสีหวานของภานุที่เพิ่งโดนธันวาบีบเค้นจนบวมเป่ง

"อ๊างงง! รดา... พี่เจ็บ... ฮึก..." ภานุครางระงมพยายามเบี่ยงตัวหนี แต่ส้นสูงของเมียรักกลับบดบี้หัวนมเขาหนักขึ้นเรื่อยๆ จนขึ้นรอยแดงช้ำ

"แค่นี้ทำเป็นเจ็บ ทีตอนพี่เอาควยโสโครกของพี่ไปทิ่มรูหีคนอื่นรดาไม่เจ็บกว่าเหรอ?" รดาชักเท้ากลับแล้วหันไปหาธันวา "พี่ธันวาคะ ปลั๊กอุดก้นที่รดาเตรียมมาอยู่ไหน? อุดรูตูดมันไว้หรือยัง?"

"กำลังจะจัดการให้ครับคุณรดา" ธันวาแสยะยิ้มพลางหยิบวัตถุชิ้นหนึ่งออกมาจากกระเป๋า มันคือ 'บัตต์ปลั๊ก' (Butt Plug) ขนาดใหญ่ทำจากสแตนเลสสตีลผิวมันวาว ส่วนหัวเป็นโลหะทรงหยดน้ำขนาดกว้างเกือบสามนิ้ว ส่วนปลายฐานประดับด้วยเพชรคริสตัลเม็ดโตสีแดงสดใส

ภานุเหลือบไปเห็นของสิ่งนั้นก็ถึงกับหน้าถอดสี "ไม่นะ... รดา... อย่าเอาไอ้นั่นยัดตูดพี่เลย พี่ขอร้อง รูตูดพี่จะฉีกอยู่แล้ว..."

"หุบปากสิคะ! พี่ธันวาบอกแล้วใช่ไหมว่าคืนนี้ห้ามล้างน้ำควยออก พี่ต้องเก็บน้ำเงี่ยนของชู้รักคนใหม่ของพี่ไว้ในท้องตลอดทั้งคืน... พี่ธันวา จัดการยัดมันเข้าไปสิคะ รดาอยากดู" รดาสั่งเสียงแข็งพลางถอยออกมายืนดูด้วยความกระเหี้ยนกระหือรือ

ธันวาจับร่างเปลือยเปล่าของภานุพลิกคว่ำลงกับโต๊ะประชุมอีกครั้ง ยกสะโพกขาวกลมกลึงขึ้นสูงจนเห็นรูตูดสีหวานที่บวมช้ำจากการโดนเย็ดอย่างรุนแรง น้ำกามสีขาวขุ่นผสมเลือดจางๆ ยังคงปริ่มอยู่ที่ปากรู ธันวาไม่รอช้า จ่อปลายบัตต์ปลั๊กโลหะเย็นเฉียบเข้าที่รูตูดแฉะเยิ้มของภานุทันที

"ซี้ดดด... อย่า... อ๊าาาาาา!"

ภานุกรีดร้องลั่นเมื่อหัวหยดน้ำขนาดใหญ่ของปลั๊กโลหะถูกดันพรวดเข้ามาในรูตูด ความเย็นเฉียบของสแตนเลสขัดแย้งกับความร้อนระอุภายในช่องทางรัก ผนังลำไส้ที่บวมเป่งจากการโดนควยไซส์แปดนิ้วของธันวาถลุงยับมาสดๆ ร้อนๆ ต้องขยายกว้างออกอีกครั้งเพื่อรองรับสิ่งแปลกปลอมขนาดใหญ่ ธันวากดเน้นโคนปลั๊กเข้าไปอย่างป่าเถื่อนจนส่วนหัวกลืนหายเข้าไปในรูตูดจนมิด เหลือเพียงฐานคริสตัลสีแดงที่แนบสนิทอยู่กับร่องตูดอ้ากว้าง

"อึก... อื้อออออ!" ภานุเกร็งสะโพกแน่น น้ำตาไหลพราก ความรู้สึกคับแน่นแน่นพะอืดพะอมแล่นพล่านขัดแย้งกับน้ำอสุจิข้นคลั่กของธันวาที่ถูกกักเก็บและบดอัดอยู่ภายในท้องน้อย ทุกครั้งที่เขาหายใจ ปลั๊กโลหะจะครูดสีกับจุดกระสันด้านในจนส่งกระแสความเสียวซ่านปนเจ็บปวดแล่นริ้วขึ้นมาถึงสมอง ควยของเขากลับมาสั่นระริกชี้โด่เด่อีกครั้งอย่างควบคุมไม่ได้

"ฮ่าๆ ดูสิคะพี่ธันวา โดนของเล่นอุดตูดแค่นี้ ควยเล็กๆ ของมันขยับหงึกๆ อยากโดนเย็ดอีกแล้วเหรอคะ?" รดาหัวเราะร่าสะใจพลางเดินเข้ามาดึงควยของภานุเล่นอย่างไม่ใยดี "แหม... ขนาดตัวเล็กกว่าควยพี่ธันวาตั้งเยอะ นึกยังไงถึงกล้าเอาไปเที่ยวแทงหีคนอื่นนะ"

ธันวาตบแก้มก้นของภานุดังเพี๊ยะจนขึ้นรอยมือเด่นชัด "ของมันร่านครับคุณรดา รูตูดตอดควยผมดีฉิบหาย คืนนี้ในงานกาล่าสงสัยคงได้โดนพวกแขกในงานรุมเย็ดจนรูบานแน่ๆ"

"นั่นแหละค่ะคือหน้าที่ของมัน" รดาโยนถุงกระดาษสีดำใบใหญ่ลงตรงหน้าภานุ "แต่งตัวซะพี่ภานุ... ชุดทำหน้าที่ 'คนรับใช้ระดับต่ำสุด' ของพี่อยู่ในนี้ ห้ามใส่กางเกงในเด็ดขาด ใส่แค่ชุดนี้แล้วออกไปรอข้างนอก รถกำลังจะไปส่งเราที่งานกาล่าแล้ว"

ภานุสั่นระริก ค่อยๆ พยุงตัวลุกขึ้นยืนพลางเอื้อมมือไปเปิดถุงกระดาษออกดู และเมื่อเห็นสิ่งที่อยู่ด้านใน หัวใจของอดีตรองประธานหนุ่มก็แทบหยุดเต้น มันคือชุดพนักงานเสิร์ฟที่แปลกประหลาดที่สุด... เสื้อกั๊กสีดำตัวสั้นกุดแถมผ่าอกลึกจนแทบเห็นไปถึงไหนๆ ส่วนกางเกงสแล็คสีดำนั้นเนื้อผ้าบางเฉียบจนมองทะลุเห็นผิวเนื้อด้านใน และที่สำคัญที่สุด กางเกงตัวนี้ถูกออกแบบมาพิเศษโดยมีการคว้านเนื้อผ้าตรงร่องก้นออกเป็นช่องโหว่ขนาดใหญ่ เผยให้เห็นแก้มก้นขาวโพลนทั้งสองข้าง และโชว์บัตต์ปลั๊กคริสตัลสีแดงสดที่เสียบคาสูบรูตูดของเขาไว้อย่างเด่นชัด!

"ระ... รดา... จะให้พี่แต่งตัวแบบนี้ไปเดินในงานจริงๆ เหรอ? คนทั้งบริษัท... แขกผู้ใหญ่ก็อยู่กันเต็ม..." ภานุอ้อนวอนด้วยเสียงสั่นเครือ ใบหน้าซีดเผือดด้วยความกลัวการประจาน

"ใช่ค่ะ! พี่ต้องเดินเสิร์ฟไวน์ในชุดนี้ โดยที่ทุกคนในงานจะเห็นเพชรแดงๆ เสียบรูตูดพี่อยู่ และถ้าพี่กล้าทำเพลย์เซฟขยับตัวช้าล่ะก็... วิดีโอที่พี่โดนพี่ธันวาเย็ดตูดจนหน้าเบี้ยวจะถูกฉายขึ้นจอโปรเจกเตอร์ยักษ์กลางงานทันที!" รดาประกาศกร้าว สายตาจ้องมองสามีอย่างผู้ชนะที่ถือไพ่เหนือกว่าทุกใบ

ภานุกลืนน้ำลายเหนียวหนืดลงคออย่างยากลำบาก ความรู้สึกอัปยศอดสูแล่นริ้วไปทั่วสรรพางค์กาย แต่ทว่าส่วนลึกในร่างกายที่ถูดบดขยี้เกียรติยศจนพังทลายกลับกำลังตอบสนองต่อความวิปริตนี้อย่างน่าละอาย รูตูดที่ขยายกว้างตอดรัดบัตต์ปลั๊กเหล็กแน่นจนเสียวสะท้านไปถึงขั้วหัวใจ คราบน้ำเงี่ยนของ รปภ. หนุ่มยังคงคั่งค้างอยู่ภายในคอยตอกย้ำสถานะความเป็น "อีร่าน" ของเขาในค่ำคืนนี้

เขาไม่มีทางเลือกอื่น นอกจากเอื้อมมืออันสั่นเทาหยิบชุดบริการสุดสยิวมาสวมใส่ทีละชิ้น เตรียมตัวก้าวเข้าสู่ขุมนรกแห่งความอัปยศที่จะแปรเปลี่ยนชีวิตของรองประธานหนุ่มผู้สูงส่งให้กลายเป็นของเล่นบำเรอกามต่อสายตาคนทั้งองค์กรในงานกาล่าที่กำลังจะเริ่มต้นขึ้น...