กับดักนอกกระดาน
กระจกเงาบานใหญ่สะท้อนภาพชายหนุ่มในชุดสูทสั่งตัดเนื้อดีอย่างไร้ที่ติ ภานุจัดเนกไทผ้าไหมสีเข้มให้เข้าที่ ปลายนิ้วสัมผัสกับคัฟลิงก์แพลทินัมฝังเพชรเม็ดเล็กอย่างพึงพอใจ รอยยิ้มมุมปากปรากฏขึ้นเมื่อเขาจ้องมองดวงตาคมกริบของตนเองในเงาสะท้อน ทุกสิ่งทุกอย่างที่เขาครอบครองอยู่ในตอนนี้—ทั้งรูปร่างหน้าตา ตำแหน่งรองประธานฝ่ายปฏิบัติการของเครือบริษัทยักษ์ใหญ่ และอำนาจในการสั่งการคนนับพัน—คือสิ่งที่เขาสร้างขึ้นมาด้วยความทะเยอทะยานที่ไม่มีวันสิ้นสุด
สำหรับภานุ โลกใบนี้คือกระดานหมากรุก และเขาก็กำลังเดินหมากได้อย่างสมบูรณ์แบบ
โทรศัพท์มือถือเครื่องหรูสำหรับเรื่องส่วนตัวที่ซ่อนอยู่ในลิ้นชักโต๊ะทำงานสั่นเตือนเป็นจังหวะเบาๆ ภานุเดินกลับไปทิ้งตัวลงบนเก้าอี้หนังแท้ตัวใหญ่ ปลดล็อกหน้าจอด้วยรหัสลับเพื่ออ่านข้อความสั้นๆ จากหญิงสาวคนล่าสุดที่เขานัดพบเมื่อค่ำวาน ข้อความแสดงความหลงใหลและออดอ้อนทำให้เขารู้สึกถึงชัยชนะในฐานะผู้ควบคุมเกม ความสัมพันธ์ลับๆ ไม่ใช่แค่เรื่องของความใคร่ แต่เป็นเครื่องยืนยันว่าไม่มีกฎเกณฑ์ใดผูกมัดคนอย่างเขาได้
รดา ภรรยาที่ถูกต้องตามกฎหมายของเขา เป็นเพียงสะพานเชื่อมไปสู่อำนาจ แม้เธอจะเป็นลูกสาวคนเดียวของท่านประธานกวินท์ แต่ความสงบเสงี่ยมและจืดชืดของเธอก็ไม่อาจเทียบได้กับความตื่นเต้นเร้าใจที่เขาแสวงหาจากภายนอก ภานุมั่นใจเสมอว่าเขารอบคอบพอ รอยยิ้มอ่อนหวานและการปรนนิบัติอย่างสามีผู้แสนดีที่เขามอบให้รดาในยามกลับถึงบ้าน เป็นเกราะกำบังชั้นยอดที่ทำให้เธอไม่เคยระแคะระคาย
เขากำลังพิมพ์ข้อความตอบกลับด้วยความชะล่าใจ ทว่าจู่ๆ หน้าจอโทรศัพท์ก็เกิดอาการกระตุก ตัวอักษรบนแป้นพิมพ์ค้างนิ่งไปชั่วครู่ ก่อนที่สัญลักษณ์การโอนถ่ายข้อมูลขนาดเล็กจะกะพริบขึ้นที่มุมขวาบนของหน้าจอเพียงเสี้ยววินาทีแล้วหายวับไป
ภานุขมวดคิ้ว นิ้วเรียวเคาะลงบนหน้าจอเพื่อตรวจสอบระบบ แต่ทุกอย่างก็กลับมาเป็นปกติเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น ชายหนุ่มส่งเสียงพ่นลมหายใจเบาๆ ปัดความกังวลทิ้งไป คิดว่าเป็นเพียงความผิดพลาดของระบบปฏิบัติการ เขาเก็บโทรศัพท์ลงในกระเป๋าเสื้อสูทด้านในตามเดิม ก่อนจะลุกขึ้นเดินออกจากห้องทำงานเพื่อไปยังห้องประชุมใหญ่
ตลอดทางเดินปูพรมหนานุ่มบนชั้นผู้บริหาร พนักงานทุกคนต่างพากันค้อมศีรษะทักทายเขาด้วยความนอบน้อม ภานุรับคำทักทายเหล่านั้นด้วยรอยยิ้มทรงเสน่ห์ที่เปี่ยมด้วยความมั่นใจ จนกระทั่งสายตาของเขาสะดุดเข้ากับร่างสูงใหญ่ที่ยืนนิ่งอยู่หน้าลิฟต์ประจำตำแหน่งผู้บริหาร
ธันวา หัวหน้าฝ่ายรักษาความปลอดภัยคนสนิทของกวินท์
ชายวัยกลางคนในสูทสีดำสนิทผู้มีแววตานิ่งสนิทราวกับผืนน้ำไร้ระลอกคลื่นหันมาสบตากับภานุตรงๆ ไม่มีการค้อมศีรษะหรือการทักทายอย่างเป็นกันเองเหมือนพนักงานคนอื่น มีเพียงสายตาคมกริบที่กวาดมองภานุตั้งแต่ศีรษะจรดปลายเท้า คล้ายกำลังประเมินสิ่งของบางอย่างที่หมดอายุการใช้งาน
“มีอะไรหรือเปล่า ธันวา” ภานุเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงราบเรียบ ทว่าเจือความหงุดหงิดที่อีกฝ่ายไม่แสดงความเคารพเขาเท่าที่ควร
“ไม่มีอะไรครับ ท่านรองประธาน” ธันวาตอบเสียงเรียบ นัยน์ตายังคงจับจ้องไม่วางตา “ผมเพียงแค่ตรวจความเรียบร้อยตามคำสั่งของท่านประธานกวินท์... วันนี้มีหลายเรื่องที่ต้องจัดการให้เด็ดขาด”
คำพูดที่ดูเหมือนไม่มีอะไรแฝงกลับทิ้งน้ำหนักแปลกประหลาดไว้ในอากาศ ภานุหรี่ตามองอีกฝ่าย รู้สึกได้ถึงความเยียบเย็นที่แล่นผ่านสันหลังเป็นครั้งแรก แต่ด้วยทิฐิและอัตตาที่ค้ำคอ เขาจึงเพียงแค่เหยียดยิ้มรับอย่างไม่ใส่ใจ
“งั้นก็ทำหน้าที่ของนายไปเถอะ”
ภานุก้าวผ่านหน้าธันวาไปอย่างหยิ่งผยอง โดยไม่รู้เลยว่าสายตาของหัวหน้าฝ่ายความปลอดภัยที่มองตามแผ่นหลังของเขานั้น กำลังสะท้อนภาพของคนที่ก้าวขาข้างหนึ่งลงไปในกับดักมรณะที่ไม่มีวันปีนกลับขึ้นมาได้อีกแล้ว