สัมผัสที่ค้างอยู่

ห้องเรียนชั้น ม.6/3 ตอนคาบสอง แดดเช้าลอดผ่านบานเกล็ดมาตกบนโต๊ะไม้จนร้อนมือ ต่อนั่งอยู่แถวริมหน้าต่าง สมุดเปิดค้างไว้หน้าเดิมนานเกือบยี่สิบนาทีแล้ว

ข้างในตัวเขายังมีอะไรของครูกรค้างอยู่

ไม่ใช่แค่กลิ่น ไม่ใช่แค่คราบที่เปื้อนกางเกงในจนเหนอะหนะทุกครั้งที่ขยับตัว แต่เป็นสัมผัส ความอุ่นที่เคยแนบชิดตรงนั้น จังหวะที่เคยอัดเข้ามาจนสุด ยังคงตอกตรึงอยู่ในร่างกาย ราวกับกล้ามเนื้อยังจำกันได้

"เฮ้ย ต่อ"

เสียงเรียกจากเก้าอี้ข้าง ๆ ทำให้เขาหันไป

กล้า เพื่อนที่นั่งติดกันมาตั้งแต่ม.สี่ กำลังเอนหลังพิงพนัก ปากกาคาบอยู่ที่มุมปาก สายตากรุ้มกริ่มแบบที่ต่อรู้ดีว่าตามมาด้วยเรื่องอะไร

"เมื่อคืนมึงไปไหนมาวะ" กล้าถามเสียงเบา แต่ไม่เบาพอ "กูโทรไปไม่รับ ไลน์ก็ไม่ตอบ"

"กลับบ้านดึก หลับก่อน" ต่อตอบ น้ำเสียงราบเรียบเกินกว่าที่ตัวเองตั้งใจ

"หลับก่อน หรือเหนื่อยก่อน" กล้าเลิกคิ้ว ยิ้มแบบคนรู้ทัน

ต่อไม่ตอบ เขาเหลือบมองกระดาน ครูคณิตยังคงเขียนสมการต่อไปโดยไม่ได้หันมาสนใจแถวหลัง นักเรียนคนอื่นก้มหน้าจด บางคนหลับ บางคนแอบเล่นมือถือ

"กูถามจริง ๆ เถอะ" กล้าขยับเก้าอี้เข้ามาใกล้อีกนิด ไหล่ชนกัน "เมื่อคืนมึงคิดถึงใคร"

"คิดถึงอะไร"

"อย่ามาทำเป็นไม่รู้" กล้าหัวเราะเบา ๆ "ตอนค่าย มึงไม่ได้หลับใช่ปะ"

หัวใจของต่อเต้นแรงขึ้นอีกจังหวะ เขาไม่ได้ตอบ แต่ริมฝีปากขยับเล็กน้อย แค่นั้นก็มากพอให้กล้ารู้

"อ๋อ" กล้าพยักหน้าช้า ๆ "อ๋อ"

แล้วมือของกล้าก็เลื่อนลงใต้โต๊ะ

ตอนแรกแค่แตะที่หัวเข่า ปลายนิ้วอุ่น ๆ ทาบลงบนกางเกงนักเรียนสีกากี ต่อสะดุ้งนิดเดียว แต่ไม่ได้ขยับหนี

"กล้า" เขากระซิบ

"อะไร" กล้ากระซิบตอบ มือไม่ได้เลื่อนไปไหน "กูแค่จับ"

"จับอะไร"

"จับว่ามึงแข็งปะ"

นิ้วของกล้าขยับขึ้น ไต่ไปตามต้นขาด้านใน ช้า ๆ จนกระทั่งปลายนิ้วโป้งกดลงบนเป้ากางเกงของต่อ

แล้วมันก็แข็งอยู่จริง

"นี่ไง" กล้าหัวเราะในลำคอ เสียงต่ำ ๆ ที่ทำให้ขนแขนของต่อลุกซ่าน "กูว่าแล้ว"

"หยุด" ต่อพูด แต่ไม่ได้ทำ

"หยุดทำไมวะ" กล้ากดนิ้วเบา ๆ วนรอบหัวหยักผ่านเนื้อผ้า "มึงแข็งจนกางเกงตุงขนาดนี้ แล้วยังจะให้กูหยุด"

ต่อเม้มปากแน่น เขามองไปรอบห้อง ไม่มีใครหันมา แสงแดดยังคงทอดยาวบนพื้น เสียงครูคณิตดังมาแต่ไกล ราวกับอยู่คนละโลกกับใต้โต๊ะตัวนี้

มือของกล้ารูดซิปกางเกงนักเรียนของต่อลง ช้า ๆ เสียงซิปดังเบา ๆ จนต่อต้องกลั้นหายใจ

"อย่า" เขากระซิด

"ไหนดูดิ" กล้าไม่ฟัง นิ้วมุดเข้าไปในกางเกงใน แล้วกำลำควยของต่อไว้เต็มกำมือ

อุ่น

กำมือของเพื่อนช่างต่างจากของครูกร หยาบกว่า หนักกว่า ไม่ได้ประคอง แค่กำแล้วรูด รูดขึ้นลงช้า ๆ จนหัวหยักของต่อโผล่พ้นขอบกางเกงใน น้ำเงี่ยนใส ๆ เริ่มเอ่อที่ปลาย

"ควยมึงก็ไม่ธรรมดานะเนี่ย" กล้าพูดเสียงแหบ "ใหญ่กว่าที่กูคิดอีก"

"กล้า..." ต่อเริ่มหายใจถี่ เขาบีบขอบโต๊ะแน่นจนข้อนิ้วขาว "พอเถอะ"

"ไหนมึงจับกูบ้างดิ"

มือของกล้าจับมือของต่อ แล้วดึงลงไปใต้โต๊ะ วางลงบนเป้ากางเกงของตัวเอง

แข็ง

แข็งจนกางเกงตึงเปรี๊ยะ

ต่อเกือบจะดึงมือกลับ แต่ปลายนิ้วสัมผัสได้ถึงความอุ่นร้อนที่คุ้นเคย ราวกับร่างกายของเขาถูกเปิดสวิตช์ไว้ตั้งแต่เมื่อคืน และตอนนี้มันกำลังทำงานอีกครั้ง

มือของต่อกำลำควยของกล้าผ่านเนื้อผ้า รูดขึ้นลง ช้า ๆ ตามจังหวะที่กล้ากำลังรูดให้เขา

"ซี้ด..." กล้ากัดฟัน ซี๊ดปากเบา ๆ "อย่างนั้นแหละ"

สองมือใต้โต๊ะทำงานพร้อมกัน รูดขึ้น รูดลง จังหวะเริ่มเร็วขึ้น ต่อก้มหน้าลงมองสมุดที่เปิดค้างอยู่ ตัวหนังสือพร่ามัวไปหมด ไม่มีอะไรเข้าหัวเลยนอกจากความเสียวที่วิ่งขึ้นมาจากปลายนิ้ว

"ต่อ" กล้ากระซิบ หน้าแดงก่ำ "กูใกล้แล้ว"

"อืม" ต่อตอบเสียงสั่น "แตกเลย"

กล้ากำแน่นขึ้น รูดเร็วขึ้น จนกระทั่งร่างกายของเขากระตุกเกร็ง น้ำควยพุ่งออกมาเลอะกางเกงในจนเปียกชุ่ม ซึมผ่านเนื้อผ้าออกมาเป็นดวง

ต่อเองก็ไม่ต่างกัน ปลายนิ้วของกล้าบดคลึงหัวหยักแรงขึ้น แล้วเขาก็ระเบิดออกมาพร้อมกัน น้ำควยอุ่น ๆ ไหลอาบมือกล้าจนเยิ้ม เหนอะหนะ หยดลงพื้นห้องเรียนสองสามหยด

ทั้งสองคนนิ่งไปเกือบห้าวินาที

แล้วก็หัวเราะออกมาพร้อมกัน เสียงเบา ๆ จนแทบไม่ได้ยิน

"เดี๋ยวกูขอเข้าห้องน้ำนะ" ต่อกระซิบ รูดซิปกลับขึ้น หน้าแดงจนถึงใบหู

"ไปด้วย" กล้าตอบทันที ไม่ต้องคิด

ทั้งคู่ยกมือขออนุญาตครู แล้วเดินออกจากห้องเรียนไปพร้อมกัน ทางเดินชั้นสองเงียบเชียบ มีแค่เสียงลมพัดผ่านระเบียงและเสียงฝีเท้าของตัวเองที่ดังเกินไปในความรู้สึก

ประตูห้องน้ำชายเปิดออก กลิ่นน้ำยาทำความสะอาดฉุนจมูก แสงหลอดไฟนีออนสีขาวซีดส่องลงมาบนพื้นกระเบื้องเปียก

ต่อเดินไปล้างมือที่อ่าง น้ำเย็นเฉียบราดผิว แต่ความร้อนในตัวไม่ได้หายไปเลย

"ต่อ"

เสียงกล้าดังมาจากด้านหลัง

เขาหันไป

แล้วริมฝีปากของกล้าก็ประกบลงมา

จูบแรกในชีวิตที่ไม่ใช่ของครูกร

มันแตกต่างอย่างสิ้นเชิง ร้อนแรงกว่า รุนแรงกว่า ไม่ได้ประคอง แค่บดขยี้ ลิ้นของกล้าแทรกเข้ามาในปาก ตวัดพันกับลิ้นของเขาจนเขาต้องยกมือขึ้นจับไหล่เพื่อนไว้

"อืม..." ต่อครางในลำคอ เสียงของตัวเองยังไม่ทันได้ตั้งตัว

กล้าดันตัวเขาจนหลังชิดผนังห้องน้ำ ความเย็นของกระเบื้องสัมผัสผ่านเสื้อนักเรียน แต่ความร้อนของร่างกายตรงหน้ากลับทวีคูณ

"ควยมึงแข็งอีกแล้ว" กล้าพูดชิดริมฝีปาก เสียงพร่า

"ของมึงก็เหมือนกัน" ต่อตอบ ลมหายใจร้อนผ่าวรดหน้า

สะโพกของกล้าขยับเข้ามาแนบชิด ลำควยสองลำเสียดสีกันผ่านเนื้อผ้า จังหวะแรกช้า ๆ แล้วก็เริ่มเร็วขึ้น ทุกครั้งที่เสียดสี ความเสียววิ่งวาบเข้ามาจนต่อต้องแอ่นสะโพกรับ

"ซี้ด... อย่างนั้น..." กล้ากัดริมฝีปากตัวเอง หน้าผากจรดกัน ลมหายใจร้อนผ่าวปนกัน "เสียวว่ะ"

"กูด้วย" ต่อครางเสียงแหบ

สองมือของกล้าปลดเข็มขัดของต่อออก รูดซิปอีกครั้ง คราวนี้ไม่ได้ค่อยเป็นค่อยไป ลำควยของต่อเด้งออกมา หัวหยักบวมเป่งจนแดงก่ำ น้ำเงี่ยนเอ่อเยิ้มที่ปลาย

กล้ารูดของตัวเองออกมาบ้าง

แล้วสองลำก็แนบชิดกัน

"อ่า..." ต่อแหงนหน้าขึ้นเพดาน ตาพร่า "กล้า..."

กล้ากำลำควยของทั้งคู่ไว้ในมือเดียว รูดขึ้นลงพร้อมกัน ความร้อนของท่อนเนื้อสองลำเสียดสีกันจนน้ำเงี่ยนใส ๆ ไหลอาบจนเปียกชุ่มไปหมด

"แตกพร้อมกันนะ" กล้ากระซิบชิดริมฝีปาก

"อืม"

จังหวะเร่งเร็วขึ้น แรงขึ้น เสียงลมหายใจหอบหนักดังก้องในห้องน้ำเงียบ ๆ เสียงเนื้อเสียดสีกันจนเปียกชุ่ม ความเสียวพุ่งขึ้นมาจนต่อไม่อาจคิดอะไรได้อีก

แล้วทุกอย่างก็ระเบิดออกมาพร้อมกัน

น้ำควยของทั้งคู่พุ่งกระฉูดเลอะหน้าท้องของกันและกัน หยดลงพื้นกระเบื้องจนเป็นวง กล้าครางเสียงต่ำในลำคอ ร่างกายกระตุกเกร็งซ้ำ ๆ จนหยดสุดท้าย

ทั้งคู่ยืนหอบอยู่อย่างนั้น หน้าผากจรดกัน ลมหายใจร้อนผ่าวปนกันจนแยกไม่ออกว่าเป็นของใคร

"ต่อ..." กล้าพูดเสียงแหบ "...มึงเป็นอะไรไปวะ"

ต่อไม่ตอบ เขายิ้ม

และเขาก็รู้ตัวว่าสัมผัสที่ค้างอยู่ ไม่ได้มีแค่ของครูกรอีกต่อไปแล้วกล้าหัวเราะออกมาเบา ๆ ยังไม่ยอมขยับห่าง

"มึงยิ้มอะไร"

"เปล่า"

"ไม่เปล่า ไหนบอกกูมาดิ" กล้าใช้นิ้วโป้งปาดคราบขาวขุ่นบนหน้าท้องของต่อขึ้นมา แล้วป้ายที่ริมฝีปากตัวเองเล่น ๆ "ว่าแต่... ใครสอนมึง"

คำถามนั้นทำให้รอยยิ้มของต่อแข็งค้างไปครู่หนึ่ง

"สอนอะไร"

"อย่ามาทำซื่อ" กล้าโน้มหน้าลงมา จูบที่ซอกคอต่อหนัก ๆ จนทิ้งรอยแดงไว้ "เมื่อวานมึงยังไม่เป็นเลย วันนี้รูดเป็นหมด จูบก็เป็น โยกเอวก็เป็น ...ใครสอนวะ"

ต่อเม้มปาก เขามองตัวเองในกระจกเหนืออ่างล้างมือ เสื้อนักเรียนยับยู่ กระดุมหลุดเม็ดหนึ่ง ผมยุ่งเหยิง ตาแดงก่ำ ที่คอก็มีรอย ที่ไหล่ก็มีรอย ใต้ผ้าก็ยังมีคราบของครูกรเหนอะหนะอยู่เลย

แล้วนี่เขากำลังยืนเปลือยท่อนล่างกับเพื่อนในห้องน้ำโรงเรียนตอนคาบสอง

"ไม่บอก" เขาตอบในที่สุด

"ขี้หวง" กล้าไม่ได้เซ้าซี้ แค่ยิ้มมุมปากแบบคนรอได้ "ไม่เป็นไร เดี๋ยวกูก็รู้เอง"

กล้าจัดเสื้อผ้าให้ต่อ รูดซิปขึ้น ติดกระดุมให้ทีละเม็ด ปลายนิ้วแตะผิวที่ซอกคอช้า ๆ ตรงรอยแดงพอดี

"รอยนี้ของใคร"

ต่อปัดมือออก

"ของใครวะ" กล้าถามซ้ำ เสียงราบลง แต่ตาไม่ได้ขำเหมือนเมื่อกี้

"แมวข่วน" ต่อตอบ

"แมวตัวไหน ม.6 หรือเปล่า"

"ถามมาก"

กล้าเงียบไปอึดใจหนึ่ง แล้วก็พยักหน้าช้า ๆ เหมือนต่อจิ๊กซอว์อะไรสักชิ้นเข้าที่

"อืม ...ไม่ใช่เด็กนี่หว่า" เขาพึมพำ แล้วก็ยิ้มออกมาแบบคนที่เดาถูกแต่ยังไม่พูด "ช่างมัน เอาไว้ทีหลัง"

เขาเดินไปล้างมือที่อ่างข้าง ๆ เปิดน้ำแรงจนกระเด็นเปียกข้อมือทั้งคู่ แล้วก็ใช้มือเปียก ๆ นั่นลูบผมต่อให้เข้าทรง ต่อตวัดสายตาค้อน แต่ก็ไม่ได้ปัดออก

"ไปเหอะ เดี๋ยวใครมา" ต่อพูด

"ใครจะมา"

"ก็..."

เสียงฝีเท้าดังขึ้นนอกห้องน้ำ

ทั้งคู่หยุดกึก

ฝีเท้าหนัก สม่ำเสมอ ก้าวช้า ๆ แต่ดังจนพื้นสั่น ไม่ใช่รองเท้าผ้าใบนักเรียนแน่ ๆ เสียงนั้นเดินผ่านหน้าประตูห้องน้ำ แล้วหยุด

หัวใจของต่อร่วงวูบ

เงาสีกากีเข้มทอดผ่านใต้ประตู ค้างอยู่อย่างนั้น ไม่ขยับ

กล้าเลิกคิ้ว มองหน้าต่อ ต่อส่ายหัวเร็ว ๆ ยกนิ้วแตะริมฝีปากตัวเอง

แล้วเสียงนกหวีดก็ดังแหลมขึ้นมาจากหน้าอาคารเรียน เสียงประกาศจากโทรโข่งตามมาติด ๆ เรื่องการตรวจทรงผมตอนพัก

เงาใต้ประตูขยับ แล้วเดินจากไป

ต่อถอนหายใจยาวจนตัวอ่อน มือที่เกาะขอบอ่างเย็นเฉียบไปหมด

"มึงกลัวใครวะ" กล้าถามเสียงเรียบเกินไป

"ไม่ได้กลัว"

"เหงื่อแตกขนาดนั้น ไม่ได้กลัว"

ต่อไม่ตอบ เขาเช็ดมือกับกางเกง แล้วเดินไปเปิดประตูแง้มมอง ทางเดินว่างเปล่า มีแค่กลิ่นน้ำยาถูพื้นกับกลิ่นบุหรี่จาง ๆ ที่ตลบอยู่ตรงมุมระเบียง

"ไปเหอะ" เขาเรียกกล้า

แต่ตอนที่เดินกลับเข้าห้องเรียน สายตาของต่อกลับกวาดไปทั่วห้องโถงโดยไม่ตั้งใจ มองหาแผ่นหลังในเสื้อเชิ้ตขาว มองหาแว่นตากรอบดำ มองหาไม้เรียวในมือ

ไม่เจอ

และเขาก็รู้ตัวอีกที ว่าสิ่งที่เขามองหา ไม่ใช่สิ่งที่เขากลัว

--

ตอนบ่ายคาบสี่ แดดที่เคยทอดยาวบนพื้นห้องเรียนหดสั้นลงจนเหลือแค่แถบแคบ ๆ ติดขอบผนัง ต่อนั่งอยู่ที่เดิม สมุดหน้าเดิม เพียงแต่ตัวหนังสือในหัวเปลี่ยนไปแล้ว

ทุกครั้งที่ขยับตัว เสียงเนื้อผ้าเสียดกับผิวใต้กางเกงในทำให้เขานึกถึงน้ำของครูกรที่ยังเหนอะอยู่ตรงนั้น ทุกครั้งที่กลืนน้ำลาย ลำคอก็ยังรู้สึกถึงความคับแน่นเมื่อคืน ทุกครั้งที่สายตากวาดไปเห็นไม้เรียวในมือครูเวรหน้าห้อง หน้าท้องน้อยก็หน่วงขึ้นมาเหมือนมีอะไรมาบีบ

แล้วนี่เขาก็เพิ่งชักว่าวกับเพื่อนใต้โต๊ะตอนคาบสอง แล้วยังไปจูบกันต่อในห้องน้ำอีก

ต่อรู้ตัวว่าตัวเองไม่ได้รู้สึกผิดแม้แต่น้อย

“ต่อกับกล้า อยู่เวรอาทิตย์นี้”

เสียงครูที่ปรึกษาดังขึ้นตอนคาบสุดท้ายกำลังจะเลิก พร้อมกับชื่อสองชื่อบนกระดาน ต่อหันไปมองกล้า กล้าเลิกคิ้วให้ทีหนึ่งแล้วยิ้มมุมปากแบบเดิมกับตอนเช้า คือยิ้มของคนที่ถูกหวยโดยไม่ต้องซื้อ

“บังเอิญว่ะ” กล้ากระซิบตอนเดินลงมาเก็บของ

“กูไม่ได้เป็นคนจัดเวร”

“กูรู้” กล้ากระพริบตา “แต่ก็ดี”

เสียงออดดังตอนสี่โมงครึ่ง นักเรียนทั้งชั้นลุกกันพรึ่บ กระเป๋าสะพาย เสียงคุย เสียงรองเท้าวิ่งลงบันได ห้องเรียน ม.6/3 ที่เคยแน่นขนัดหายไปในเวลาไม่ถึงห้านาที เหลือแค่แสงสีส้มของแดดอ่อนที่ลอดผ่านบานเกล็ดเข้ามา ฝุ่นลอยคว้างในอากาศเป็นสาย

ต่อกวาดพื้นอยู่หน้ากระดาน กล้าถือไม้กวาดอยู่หลังห้อง

แล้วประตูก็ปิดลง

กล้าเป็นคนปิดเอง เสียงลูกบิดดังกริ๊กเบา ๆ จนต่อหันไป เห็นเพื่อนยืนพิงบานประตู แขนกอดอก สายตากรุ้มกริ่มแบบที่ไม่ต้องเดาอะไรอีกแล้ว

“เหลือเราสองคน” กล้าพูด

“ก็อยู่เวร”

“อยู่เวรอะไร ห้องก็สะอาดแล้ว” กล้าเดินเข้ามา ทิ้งไม้กวาดลงข้างฝาตามทาง “ไหน ไหนดูดิ ...เด็กดีคนเก่ง”

ต่อใจเต้นแรงขึ้นมาทันที ไม่ใช่เพราะคำพูด แต่เพราะน้ำเสียงกับจังหวะก้าวเท้าที่เนิบนาบราวกับแมวกำลังเดินเข้าหาของเล่น

“กล้า” เขาพูดเสียงต่ำ

“อะไร” กล้าหยุดตรงหน้า ยื่นมือออกมา “ขอกูจับอีกรอบ”

“...”

“ขอนะ” คราวนี้ไม่ใช่คำสั่ง เป็นคำถาม แต่ปลายนิ้วก็ทาบลงบนหน้าท้องของต่อแล้ว ไต่ผ่านเนื้อผ้าลงต่ำช้า ๆ จนหยุดตรงขอบเข็มขัด “เมื่อเช้ากูยังไม่อิ่มเลย”

ต่อปล่อยไม้กวาดในมือร่วงลงพื้น เสียงไม้กระทบพื้นห้องเรียนที่เงียบจนได้ยินเสียงหัวใจตัวเองดังกว่า

“จับดิ” เขาพูด

นิ้วของกล้าปลดเข็มขัดทันที รูดซิปตามมาแบบไม่เกรงใจใคร ลำควยของต่อเด้งออกมาสู้มือ แข็งจนปวด หัวหยักบวมเป่งจนแดงก่ำ น้ำเงี่ยนใสเอ่อที่ปลายเป็นเส้นบาง ๆ ตั้งแต่ยังไม่ทันถูกแตะ

“โห” กล้าหัวเราะในลำคอ “แข็งรออยู่แล้วใช่ปะ”

“มึงก็เหมือนกัน” ต่อเหลือบมองเป้ากางเกงนักเรียนของกล้าที่ตุงจนตะเข็บแทบปริ

“กูแข็งมาตั้งแต่คาบสี่แล้ว” กล้ากำลำควยของต่อเต็มกำมือ รูดขึ้นลงช้า ๆ สัมผัสหยาบหนักแบบเดิมกับตอนเช้า ไม่ได้ประคอง แค่บีบแล้วรูดจนหนังหุ้มปลายถลกขึ้นถลกลง “กูนั่งมองคอตั้งแต่เช้า มองรอยแดง ๆ นั่น แล้วก็คิดว่า ...ใครกันวะที่ทำ”

“อย่าถาม”

“ไม่ถาม” กล้ายิ้ม “แต่กูจะทำให้มึงลืมเลย”

แล้วกล้าก็คุกเข่าลง

ท่ามกลางแสงสีส้มที่ทอดยาวบนพื้นห้องเรียน มือของกล้าจับลำควยของต่อตั้งขึ้น แล้วอ้าปากครอบหัวหยักลงไปช้า ๆ

“อ่า...” ต่อแอ่นสะโพกโดยไม่รู้ตัว สองมือจับหัวเพื่อนไว้เป็นหลักยึด

ความเปียกชุ่มกับความร้อนในโพรงปากของเพื่อนช่างต่างจากของครูกรอีกแล้ว ครูกรนั้นนุ่มนวลจนเกือบจะทรมาน แต่กล้ารุกเร็ว ลิ้นตวัดรอบหัวหยักแรง ๆ ดูดจนแก้มตอบ จังหวะขึ้นลงหนักหน่วงจนน้ำลายไหลย้อยลงมาตามลำควยเป็นทาง

“ซี้ด... กล้า...” ต่อครางเสียงแหบ เงยหน้ามองเพดานห้องเรียนที่คุ้นตา แล้วก็นึกไม่ถึงว่าตัวเองกำลังยืนถลกกางเกงให้เพื่อนอมอยู่ตรงหน้ากระดานดำ

กล้าดูดจนสุดโคน แล้วถอนปากออกเสียงดังจ๊วบ สายตาเงยขึ้นมามองแบบคนที่รู้ว่าตัวเองกำลังถือไพ่เหนือกว่า

“เสียวปะ”

“เสียว” ต่อตอบตามตรง ไม่คิดจะโกหกอีกแล้ว

“งั้นกูขออีกอย่าง” กล้าลุกขึ้น ลมหายใจร้อนผ่าวรดซอกคอ “กูอยากอมให้มึงอีก แต่กูอยากให้มึงลองทำอย่างอื่นด้วย”

“อะไร”

กล้าเงียบไปอึดใจหนึ่ง แล้วกดหน้าผากจรดหน้าผากของต่อ กระซิบชิดริมฝีปาก

“เลียตูดกู”

หัวใจของต่อเต้นแรงจนจุกอก เขาเคยได้ยินคำนี้ผ่านหูมาตั้งแต่สมัย ม.ต้น จากมุกตลกในกลุ่มเพื่อน จากคลิปที่ใครต่อใครส่งต่อกัน แต่ไม่เคยคิดว่าวันหนึ่งตัวเองจะเป็นคนถามกลับ

“แล้วกูลองทำแบบรุกได้ปะ” เขาพูดเสียงต่ำ “กูอยากรู้ว่ารุกเขาทำยังไง”

กล้าเลิกคิ้ว แล้วก็หัวเราะออกมาเบา ๆ

“อยากรู้ก็ลองดิ” เขาถอยหลังไปนั่งบนโต๊ะเรียนตัวหน้า แล้วปลดเข็มขัดตัวเองออก รูดซิปกางเกงนักเรียนลงจนสะโพกเปลือยเปล่า “ไหน ไหนดูดิ เด็กดีจะทำเป็นไหม”

ต่อคุกเข่าลงบนพื้นห้องเรียนที่เย็นเฉียบ เขามองสะโพกของเพื่อนที่แยกขากว้างอยู่บนโต๊ะไม้ มองร่องก้นที่ขมิบเกร็งเล็กน้อยเมื่อลมเย็นจากพัดลมเพดานพัดผ่าน แล้วเขาก็โน้มหน้าลงไป

“อื้อ...” กล้าครางทันทีที่ปลายลิ้นแตะ “อย่างนั้นแหละ”

ต่อเลียช้า ๆ ตั้งแต่โคนไข่ขึ้นมาจนถึงร่อง ปลายลิ้นวนรอบช่องทางที่ขมิบหนี ลิ้นสาก ๆ ของเด็กหนุ่มวัยสิบแปดกดแทรกเข้าไปช้า ๆ จนกล้าแอ่นเอวรับจนหลังโก่ง เสียงลมหายใจหอบหนักดังก้องในห้องเรียนที่ปิดประตูเงียบเชียบ

“ซี้ดสส... ดีมาก...” กล้ากำขอบโต๊ะแน่นจนไม้ดังเอี๊ยด “เลียอีก ลึกอีก”

ต่อเลียจนตัวเองลืมทุกอย่าง เขาลืมว่าอยู่ที่ไหน ลืมว่าคาบอะไร ลืมแม้แต่คราบของครูกรที่ยังเหนอะอยู่ใต้กางเกงในตัวเอง ลิ้นของเขาตวัดพันกับช่องทางที่ขมิบหนีสลับเปิดรับ จนกล้าครางเสียงต่ำจนเสียงแหบพร่า ลำควยของกล้ากระตุกไม่ขาดระยะ ผงกหัวขึ้นลงเป็นจังหวะจนน้ำเงี่ยนไหลเยิ้มเป็นเส้นลงมาบนพื้นโต๊ะ

“พอแล้ว... กูไม่ไหว...” กล้าดึงหัวต่อขึ้นมา ตาพร่า หน้าแดงก่ำจนถึงใบหู “ขอกูเลียให้มึงบ้าง ทำพร้อมกันเลย”

เขาดึงต่อขึ้นไปบนโต๊ะ จัดท่าจนทั้งคู่นอนหงายสลับหัวสลับเท้า ลำควยของต่ออยู่ตรงหน้ากล้า ลำควยของกล้าก็อยู่ตรงหน้าต่อ

“อ้าปากดิ” กล้าสั่งเสียงพร่า

แล้วสองปากก็ครอบลำควยของกันและกันพร้อมกัน

ความเสียวพุ่งขึ้นมาจนต่อตาพร่า โพรงปากของกล้าร้อนจนเกือบลวก ลิ้นตวัดรอบหัวหยักแรง ๆ ขณะที่ตัวเองกำลังดูดของต่อจนแก้มตอบ ทุกจังหวะที่กล้าดูด สะโพกของกล้าก็เด้งใส่หน้าต่อ จนปลายลิ้นที่กำลังเลียร่องก้นของเพื่อนต้องกดลึกขึ้นไปอีก

“อืม...” ต่อครางในลำคอ เสียงครางนั้นสั่นผ่านลำควยของกล้าจนกล้ากระตุกเฮือก

สองร่างบนโต๊ะเรียนโยกเข้าหากันเป็นจังหวะ ลำควยสองลำผลัดกันเข้าออกโพรงปากจนน้ำลายไหลเยิ้มเปียกชุ่ม เสียงดูด เสียงคราง เสียงลมหายใจหอบหนักดังอื้ออึงในห้องเรียนที่แสงแดดเริ่มเปลี่ยนเป็นสีม่วงจาง ๆ

“ต่อ...” กล้าถอนปากออก ริมฝีปากบวมเจ่อ น้ำลายเป็นเส้นยืดจากหัวหยัก “กูใกล้แล้ว”

“กูก็ใกล้” ต่อแหบเสียงตอบ

“แตกพร้อมกันนะ”

ต่อไม่ตอบ เขาก้มลงดูดของกล้าจนสุดโคนพร้อมกับกดลิ้นเข้าไปในร่องจนสุดแรง กล้าร้องเสียงต่ำจนสั่นสะท้าน แล้วทั้งคู่ก็ระเบิดออกมาพร้อมกันบนโต๊ะเรียนตัวหน้า

น้ำควยพุ่งกระฉูดเข้าปากกันและกันจนล้นมุมปาก เลอะคาง เลอะซอกคอ หยดลงบนเนื้อไม้จนเป็นดวง กล้ากระตุกเกร็งซ้ำ ๆ ไม่ขาดระยะ ตัวงอจนหลังโก่ง มือจิกหัวต่อแน่นจนเจ็บ

ทั้งคู่นอนหอบอยู่บนโต๊ะเรียนตัวนั้น ขายังเกยอยู่บนตัวกัน แสงแดดสีม่วงลอดผ่านบานเกล็ดมาตกบนเนื้อตัวที่เปียกชุ่ม

“มึง...” กล้าหอบหายใจ เอียงหน้ามามอง “มึงบอกกูมาดิว่าใครสอนมึง”

“กูบอกว่าไม่บอก”

“ขี้หวง” กล้าหัวเราะจนตัวโยน แล้วก็เอื้อมมือมาปาดน้ำขุ่นขาวบนริมฝีปากต่อขึ้นมาชิมเล่น “เออ ไม่เป็นไร เดี๋ยวกูก็รู้เอง”

ต่อนอนนิ่ง มองเพดานห้องเรียนที่คุ้นตา มองกระดานดำที่ยังมีสูตรคณิตค้างอยู่ มองเก้าอี้ที่ล้มระเนระนาดจากการดิ้นรนเมื่อครู่

แล้วเขาก็รู้ตัวว่าสัมผัสที่ค้างอยู่ในตัวเขาตอนนี้ มันหนักขึ้นอีกชั้น

ของครูกรยังอยู่ตรงนั้นในช่องทางด้านหลังที่ยังระบม ของกล้าเพิ่งทับซ้อนเข้ามาทับรอยเดิม
และเขาก็ยังอยากกลับไปหาครูกรในอาทิตย์หน้าอยู่ดี