เด็กดี
แสงสีส้มจากเสาไฟถนนด้านนอกค่อย ๆ ถูกกลืนหายไปเมื่อสีฟ้าหม่นของรุ่งสางเริ่มคลี่คลุมกรอบหน้าต่าง
ต่อรู้สึกตัวตื่นขึ้นมาเพราะความเย็นของเครื่องปรับอากาศที่ตกกระทบผิวเปลือยเปล่า เขาขยับตัวเล็กน้อย ความปวดหนึบแล่นริ้วขึ้นมาจากบั้นเอวและช่องทางด้านหลัง เป็นความเจ็บที่เจือความเสียวซ่าน คอยย้ำเตือนว่าเรื่องที่เกิดขึ้นบนเตียงแคบ ๆ นี้เมื่อคืนไม่ใช่ความฝัน
ลมหายใจเข้าออกสม่ำเสมอดังอยู่ข้างหู ท่อนแขนหนักอึ้งของครูกรยังพาดอยู่บนเอวเขา แผ่นอกกว้างที่เต็มไปด้วยมัดกล้ามและไรขนอ่อน ๆ ขยับขึ้นลงแนบแผ่นหลัง ต่อค่อย ๆ พลิกตัวกลับไปมองคนข้าง ๆ
ใบหน้ายามหลับของครูกรดูไร้พิษสง ต่างจากครูฝ่ายปกครองที่ชอบตีหน้าขรึมและถือก้านมะยมยืนอยู่หน้าประตูโรงเรียน แว่นตาที่มักสวมอยู่เป็นประจำถูกวางทิ้งไว้บนโต๊ะหัวเตียง เผยให้เห็นรอยคล้ำจาง ๆ ใต้ตา เปลือกตาปิดสนิท ริมฝีปากที่เพิ่งดูดกลืนตัวตนของเขาเมื่อคืนเผยอออกเล็กน้อย
ต่อไล่สายตามองลงมาตามลำคอแกร่ง รอยแดงจาง ๆ ที่เขาเผลอทำไว้ตอนที่อารมณ์พุ่งทะยานจนคุมไม่อยู่ยังประทับอยู่ตรงไหปลาร้า ภาพเหตุการณ์เมื่อคืนไหลย้อนกลับมาในหัว เสียงเนื้อกระทบเนื้อ เสียงครางต่ำ ๆ และความร้อนผ่าวที่ฉีดพ่นเข้ามาในตัวเขา
เพียงแค่คิดถึง ท่อนเอ็นที่หว่างขาของเด็กหนุ่มก็เริ่มปวดหนึบ มันขยายตัวและแข็งขืนขึ้นมาดันหน้าขาของคนเป็นครูอย่างห้ามไม่ได้
ครูกรขยับตัว คิ้วเข้มขมวดเข้าหากันเล็กน้อยก่อนที่เปลือกตาจะค่อย ๆ ปรือขึ้น นัยน์ตาสีเข้มปรับโฟกัสในความสลัวเพียงครู่เดียวก็สบเข้ากับดวงตาของต่อที่มองอยู่ก่อนแล้ว
ไม่มีคำทักทายยามเช้า ครูกรหลุบตาลงมองท่อนเนื้อที่กำลังดุนดันต้นขาของตัวเองอยู่ใต้ผ้าห่ม ก่อนจะแค่นหัวเราะในลำคอ เสียงทุ้มพร่าแหบพร่าจากอาการเพิ่งตื่นนอน
“ตื่นมาก็แข็งเลยนะ เด็กดี”
คำว่า ‘เด็กดี’ จากปากครูในเวลานี้ ทำเอาต่อขนลุกซู่ไปทั้งร่าง มันไม่ใช่คำชมเวลาที่เขาตอบคำถามในห้องเรียนถูก แต่มันคือน้ำเสียงของสัตว์นักล่าที่กำลังหยอกล้อกับเหยื่อ
“ผม... ไม่ได้ตั้งใจครับ มันเป็นเอง” ต่อเสียงสั่น พยายามจะขยับสะโพกหนี แต่ท่อนแขนแข็งแรงกลับตวัดรัดเอวเขาไว้แน่นกว่าเดิม รั้งให้ร่างกายท่อนล่างแนบชิดกันจนสัมผัสได้ถึงความนูนเด่นของครูที่กำลังตื่นตัวเต็มที่เช่นกัน
“แล้วใครบอกให้หนี” ครูกรขยับเข้ามาใกล้จนปลายจมูกชนกัน ลมหายใจอุ่นร้อนเป่ารดริมฝีปาก “ฉันบอกให้นายกลับไปเป็นเด็กม.หกคนเดิม... แต่ตอนนี้ยังไม่สว่าง ถือว่ายังไม่ถึงเวลาเปิดเทอมก็แล้วกัน”
พูดจบ ครูกรก็พลิกตัวขึ้นคร่อมร่างของต่อทันที ผ้าห่มผืนหนาถูกปัดทิ้งไปที่ปลายเตียง เผยให้เห็นเรือนร่างเปลือยเปล่าของเด็กหนุ่มที่กำลังสั่นสะท้านด้วยความตื่นตัว ต่อเบิกตากว้างเมื่อครูกรก้มลงมาดูดเม้มที่ซอกคอ ริมฝีปากร้อนผ่าวสลับกับไรหนวดสาก ๆ ที่เสียดสีผิวเนื้อทำให้เขาต้องเชิดหน้าขึ้นและหลุดเสียงคราง
“อ๊ะ... ครูครับ...”
“เรียกทำไม” ครูกรเงยหน้าขึ้นมามอง มือหนาเลื่อนต่ำลงไปกอบกุมความแข็งขืนของต่อ รูดรั้งเบา ๆ เป็นจังหวะ “อยากให้ครูทำอะไร หืม?”
“ผม... ผมเสียว...”
“เสียวตรงไหน ตรงนี้เหรอ” นิ้วหัวแม่มือของครูบดขยี้ลงบนส่วนหัวหยักที่เริ่มมีน้ำปริ่มออกมา ต่อสะดุ้งเฮือก แอ่นสะโพกรับสัมผัสอย่างลืมตัว มือสองข้างยกขึ้นขยุ้มกลุ่มผมของคนบนร่าง
ครูกรไม่รอช้า เขาก้มหน้าลงไปหาแก่นกายที่กำลังชูชัน อ้าปากครอบครองความร้อนผ่าวของเด็กนักเรียนเอาไว้จนมิดลำ ต่อเผลอกลั้นหายใจ โคนขาหนีบเข้าหากันด้วยความเสียวซ่านเมื่อลิ้นสากตวัดเลียรอบส่วนหัวและดูดดึงอย่างตะกละตะกลาม เสียงเฉอะแฉะของการดูดดึงดังก้องในห้องที่เงียบสงัด แข่งกับเสียงเครื่องปรับอากาศ
“ซี๊ดดด... ครู... ครูครับ...” ต่อครางไม่เป็นภาษา สองมือสอดเข้าไปในกลุ่มผมของครูกร ออกแรงกดเบา ๆ ให้ริมฝีปากนั้นกลืนกินเขาเข้าไปลึกขึ้น ความรู้สึกผิดชอบชั่วดีถูกโยนทิ้งไปตั้งแต่เมื่อคืน ตอนนี้เหลือเพียงตัณหาดิบเถื่อนที่กำลังแผดเผาเขาทั้งคู่
ครูกรปรนเปรอเขาด้วยปากอยู่พักใหญ่จนต่อใกล้จะถึงฝั่งฝัน แต่จู่ ๆ ครูฝ่ายปกครองก็ผละออก ใบหน้าหล่อเหลาที่เปรอะเปื้อนคราบน้ำลายยกยิ้มมุมปาก ก่อนจะจับขาของต่อแยกออกกว้าง
“ครู...” ต่อมองหน้าอีกฝ่ายอย่างขัดใจที่ถูกหยุดกลางคัน
“ใจเย็นสิ” ครูกรเอื้อมมือไปหยิบเจลหล่อลื่นหลอดเดิมจากเมื่อคืน บีบเนื้อเจลเย็นเฉียบลงบนฝ่ามือจำนวนมาก ก่อนจะชโลมมันลงบนนิ้วของตัวเองและช่องทางสีสดที่ยังคงบอบช้ำจากศึกหนัก
ต่อสะดุ้งเมื่อนิ้วยาวสอดแทรกเข้ามา ความเจ็บแปลบแล่นปลาบในจังหวะแรก ก่อนจะถูกแทนที่ด้วยความเสียวซ่านเมื่อนิ้วนั้นเริ่มขยับเข้าออกและควานหาจุดกระสันด้านใน ครูกรเพิ่มจากหนึ่งเป็นสองนิ้ว งอปลายนิ้วกระทุ้งเข้าที่ต่อมลูกหมากซ้ำ ๆ จนต่อต้องบิดเร่า ร้องครางเสียงหลง
“อ๊า! ตรงนั้น... ครู... ผมเสียว”
“จำได้ไหมเมื่อคืนครูสอนว่ายังไง” ครูกรกระซิบชิดใบหู ขณะที่นิ้วด้านล่างยังคงทำหน้าที่อย่างไม่ลดละ “ร่างกายของนาย... มันสร้างมาเพื่อรับควยของครู”
คำพูดหยาบโลนที่หลุดจากปากครูผู้เคร่งขรึมยิ่งกระตุ้นอารมณ์ดิบในตัวต่อให้พุ่งสูงขึ้น ครูกรถอนนิ้วออก จับแก่นกายขนาดใหญ่ของตัวเองที่แข็งจนปวดหนึบมาจ่อที่ปากทาง เขาดันส่วนหัวหยักบานเข้าไปช้า ๆ
“อึก...” ต่อจิกเล็บลงบนผ้าปูที่นอนแน่น ความรู้สึกถูกเติมเต็มจนล้นทะลักกลับมาอีกครั้ง ความคับแน่นทำให้เขารู้สึกเหมือนร่างกายกำลังจะฉีกขาด แต่ในขณะเดียวกันมันก็เสียวจนแทบคลั่ง
ครูกรกัดกรามแน่น เส้นเลือดที่ขมับปูดโปนจากการพยายามสะกดกลั้นอารมณ์ ช่องทางของต่อรัดรึงเขาแน่นจนแทบขยับไม่ได้ เขาค่อย ๆ ดันสะโพกเข้าไปจนสุดลำควย เสียงเนื้อกระทบกันดัง ‘ตั้บ’ ตามมาด้วยเสียงหอบหายใจของคนทั้งคู่
“อืม... แน่นชิบหาย...” ครูกรครางต่ำ แช่แก่นกายไว้ครู่หนึ่งให้ร่างกายของต่อปรับตัว ก่อนจะเริ่มขยับสะโพกถอนออกและกระแทกกลับเข้าไปใหม่
“อ๊ะ... อ๊า... ครู... แรงไป... อ๊ะ”
“บอกให้ครูทำเบา ๆ เหรอ” ครูกรยิ้มร้าย สองมือจับล็อคเอวของต่อไว้แน่น “แต่รูของนายมันตอดควยครูไม่หยุดเลยนะ ต่อ”
พูดจบครูกรก็เร่งจังหวะการกระแทกให้เร็วและหนักหน่วงขึ้น เสียงเนื้อกระทบกันดังสนั่นลั่นห้อง ผสมกับเสียงครางกระเส่าของเด็กหนุ่ม ครูกรโน้มตัวลงมาดูดเม้มยอดอกที่แข็งเป็นไตของต่อ สลับกับขบกัดเบา ๆ จนเกิดรอยแดง ต่อดิ้นพล่านด้วยความเสียวซ่าน ร่างกายสั่นคลอนไปตามแรงกระแทกจากด้านหลัง
ความยับยั้งชั่งใจไม่มีเหลืออยู่อีกต่อไป ครูกรละทิ้งคราบความเป็นครูจนหมดสิ้น เขากระแทกกระทั้นแก่นกายเข้าใส่ร่างของนักเรียนในปกครองอย่างบ้าคลั่งราวกับสัตว์ป่าที่หิวโซ ทุกจังหวะที่สวนเข้ามารุนแรง ลึกซึ้ง และเต็มไปด้วยความปรารถนาที่ไร้ขีดจำกัด
“ครางชื่อครู... ครางดัง ๆ” ครูกรสั่ง เสียงแหบพร่าเต็มไปด้วยแรงอารมณ์
“ครูกร... อ๊ะ... ครูกรครับ... ผมเสียว... อ๊า!” ต่อร้องครางออกมาอย่างไม่อาย น้ำตาหยดใสปริ่มหางตาเพราะความสุขสมที่รุนแรงเกินรับไหว แก่นกายของเขาเสียดสีกับหน้าท้องของครูกรทุกครั้งที่อีกฝ่ายกระแทกเข้ามา ความเสียวซ่านตีตื้นขึ้นมาจนถึงขีดสุด
“พร้อมกันนะเด็กดี... ซี๊ดดด... รัดแน่น ๆ อย่างนั้นแหละ” ครูกรเร่งจังหวะกระแทกถี่ยิบในช่วงโค้งสุดท้าย สองมือสอดประสานเข้ากับมือของต่อ กดตรึงไว้กับเตียง
“อ๊า! ครู... ผมจะ... ผมจะแตกแล้ว... อ๊ะ! อ๊าาา!”
ต่อหวีดร้องออกมาสุดเสียง ร่างกายกระตุกเกร็ง ปลดปล่อยน้ำสีขาวขุ่นออกมาเลอะหน้าท้องของตัวเองและของครู ในวินาทีเดียวกันนั้น ครูกรก็กระแทกสะโพกเข้ามาจนสุดแรงเน้น ๆ อีกสามสี่ครั้ง ก่อนจะปลดปล่อยหยาดน้ำกามอุ่นร้อนพุ่งฉีดเข้าไปในช่องทางของต่อจนล้นทะลักออกมาตามง่ามขา
ครูกรทิ้งตัวลงนอนทับร่างของต่อ เสียงหอบหายใจของทั้งคู่ประสานกันในห้องที่อบอวลไปด้วยคาวโลกีย์ หยาดเหงื่อผสมปนเปกันจนแยกไม่ออกว่าของใครเป็นของใคร แก่นกายของครูยังคงแช่คาอยู่ในตัวต่อ สัมผัสได้ถึงจังหวะการตอดรัดเบา ๆ ที่ยังหลงเหลืออยู่
แสงอาทิตย์ยามเช้าเริ่มสาดส่องผ่านผ้าม่านเข้ามาในห้อง เสียงนกร้องจากต้นไม้หลังตึกเรียนเป็นสัญญาณบอกว่าวันใหม่ได้เริ่มต้นขึ้นแล้ว โลกแห่งความจริงกำลังจะกลับมา
ครูกรค่อย ๆ ถอนแก่นกายออก ความรู้สึกวูบโหวงทำให้ต่อเผลอร้องอ๊ะออกมาเบา ๆ น้ำรักสีขาวขุ่นไหลย้อยลงมาตามเรียวขาเปื้อนผ้าปูที่นอน ครูกรลุกขึ้นยืนเต็มความสูง เปลือยเปล่าและไม่แยแสต่อสายตาของต่อที่มองมา เขาเดินไปหยิบทิชชู่มาเช็ดทำความสะอาดตัวเองลวก ๆ ก่อนจะหันมามองเด็กหนุ่มที่ยังนอนหมดแรงอยู่บนเตียง
“ลุกไปอาบน้ำได้แล้ว” เสียงทุ้มกลับมาเรียบนิ่งและทรงอำนาจเหมือนเดิม “เจ็ดโมงครึ่งต้องไปเข้าแถว”
ต่อกระพริบตาถี่ ๆ ความเปลี่ยนแปลงอย่างกะทันหันนี้ทำให้เขาปรับตัวแทบไม่ทัน ร่างกายเปลือยเปล่าที่เพิ่งจะกอดรัดฟัดเหวี่ยงกันอย่างบ้าคลั่งเมื่อครู่ ตอนนี้กลับมายืนสั่งเขาด้วยท่าทีของครูฝ่ายปกครอง
“ครับ...” ต่อพยุงตัวลุกขึ้น ความเจ็บแปลบที่ช่องทางหลังทำให้เขานิ่วหน้า แต่ก็ต้องฝืนเดินเข้าห้องน้ำไป
สายน้ำเย็นฉ่ำช่วยชะล้างคราบไคลและหยาดเหงื่อ แต่ไม่อาจล้างความรู้สึกวาบหวามที่ฝังลึกอยู่ในร่างกายและจิตใจได้ ต่อก้มมองรอยแดงตามหน้าอกและลำคอของตัวเอง มันคือตราประทับที่ครูกรทิ้งไว้ เป็นหลักฐานของความเลวทรามที่หอมหวานที่สุดที่เขาเคยสัมผัส
เมื่อต่อเดินออกมาจากห้องน้ำ เขาก็พบว่าครูกรแต่งตัวเสร็จแล้ว เสื้อเชิ้ตสีขาวถูกรีดจนเรียบกริบ กางเกงสแล็คสีดำเข้ารูป และแว่นตากรอบสี่เหลี่ยมที่ทำให้ดูเจ้าระเบียบและน่าเกรงขาม ไม่มีเค้าโครงของชายผู้หิวกระหายบนเตียงเมื่อครึ่งชั่วโมงที่แล้วเลยแม้แต่น้อย
ต่อรีบสวมชุดนักเรียนของตัวเอง เสื้อเชิ้ตปักอักษรย่อโรงเรียน กางเกงขาสั้นสีกากี เข็มขัดหนังสีน้ำตาล ทุกอย่างดูเหมือนเดิม เหมือนเด็กม.หกทั่วไป แต่เขารู้ดีว่ามีบางอย่างที่ไม่เหมือนเดิมอีกต่อไป ช่องทางด้านหลังของเขายังคงแฉะชื้นและมีน้ำของครูกรไหลซึมออกมาเปื้อนกางเกงในเหนอะหนะ ทุกย่างก้าวที่เดิน มันเสียดสีและย้ำเตือนถึงสิ่งที่เพิ่งเกิดขึ้น
“แต่งตัวเสร็จแล้วก็รีบลงไป อย่าให้ใครเห็นว่าออกมาจากห้องฉัน” ครูกรพูดขณะยืนจัดปกเสื้อหน้ากระจก ไม่แม้แต่จะหันมามองเขา
“ครับครู” ต่อรับคำ สะพายกระเป๋านักเรียนขึ้นบ่า เดินไปที่ประตู
มือของเขากำลังจะเอื้อมไปบิดลูกบิดประตู แต่แล้วเสียงของครูก็ทำใหเขาก็ต้องชะงัก
“ต่อ”
“ครับ?” ต่อหันกลับไปมอง
ครูกรหันมาสบตาเขาผ่านเลนส์แว่น สายตาคมกริบที่เคยทำให้เด็กทั้งโรงเรียนต้องก้มหน้าหลบ บัดนี้กลับมีประกายบางอย่างที่ทำให้ต่อรู้สึกร้อนผ่าวไปทั้งหน้า
“กางเกงในเปื้อนหมดแล้วมั้ง เดินระวัง ๆ หน่อยล่ะ”
ต่อเม้มปากแน่น ใบหน้าเห่อร้อนจนแทบไหม้ เขารีบผลักประตูเปิดและก้าวเดินออกไปจากห้องอย่างรวดเร็ว เสียงหัวใจเต้นรัวดั่งกลองรบ
ทางเดินชั้นสองหลังตึกเรียนยังคงเงียบสงัด ต่อเดินลงบันไดมาด้วยความรู้สึกที่บรรยายไม่ถูก ความเจ็บปวด ความอับอาย ความตื่นเต้น และความเงี่ยน... ทุกอย่างผสมปนเปกันไปหมด
เมื่อเดินออกมาถึงลานกว้างหน้าอาคารเรียน นักเรียนคนอื่น ๆ เริ่มทยอยเดินทางมาถึง เสียงพูดคุยจอแจดังขึ้นเรื่อย ๆ ต่อสูดหายใจเข้าลึก ๆ ปั้นหน้าให้เป็นปกติที่สุด เดินปะปนไปกับกลุ่มนักเรียนเหล่านั้น
เขาคือเด็กม.หกคนเดิม... อย่างที่ครูกรบอก
แต่เมื่อเสียงกริ่งเข้าแถวดังขึ้น และเขาเห็นครูกรเดินถือไม้เรียวตรวจระเบียบอยู่หน้าแถว ท่าทางเคร่งขรึมและน่าเกรงขามนั้นไม่ได้ทำให้ต่อรู้สึกกลัวอีกต่อไป
ตรงกันข้าม ใต้กางเกงขาสั้นสีกากีของเขา ท่อนเนื้อที่ควรจะสงบนิ่ง กลับเริ่มพองตัวขยายขึ้นมาอีกครั้ง เพียงแค่คิดว่าภายใต้ชุดข้าราชการที่ดูสูงส่งนั้น คือร่างกายที่เพิ่งจะกระแทกกระทั้นใส่เขาอย่างเอาเป็นเอาตายเมื่อเช้านี้
ความเสียวซ่านแล่นปราดไปทั่วช่องท้อง ต่อลอบกลืนน้ำลายลงคอ นึกถึงคำพูดของครูกรเมื่อคืน
‘แล้วอาทิตย์หน้า ก็มาที่นี่อีก’
อาทิตย์หน้าเหรอ... ต่อคิดในใจ สายตาจับจ้องไปที่เป้ากางเกงสแล็คของครูฝ่ายปกครองที่เดินผ่านหน้าเขาไป
เขาไม่แน่ใจด้วยซ้ำ ว่าตัวเองจะทนรอให้ถึงอาทิตย์หน้าได้ยังไง