สมรภูมิพ่ายไข่ราชันย์

เสียงหวีดร้องของกระทิงขาดห้วงไปแล้ว เหลือเพียงเสียงครางแผ่วเบาในลำคอ สลับกับเสียงลมหายใจหอบกระเส่าที่ฟังดูเหมือนสัตว์ใกล้ตาย สมองของเขาขาวโพลนไปหมด สติสัมปชัญญะถูกบดขยี้ด้วยความเจ็บปวดสามระลอกที่โหมกระหน่ำไม่หยุดหย่อน คีมเหล็กที่บีบไข่ข้างซ้ายของเขายังคงเพิ่มแรงกดทีละนิดๆ จนเขารู้สึกเหมือนลูกอัณฑะกำลังจะแหลกเหลวเป็นวุ้นอยู่ภายในถุงหนังเหี่ยวๆ แรงบีบที่ต่อเนื่องยาวนานทำให้ความเจ็บปวดไม่ได้มาเป็นระลอกอีกต่อไป แต่มันกลายเป็นพื้นหลังของความทรมานที่แผ่ซ่านไปทั่วช่องท้องน้อย ปวดหนึบๆ เหมือนมีใครเอาค้อนมาทุบซ้ำแล้วซ้ำเล่า ในขณะเดียวกัน ไข่ข้างขวาก็รับบทหนักไม่แพ้กัน นวมชกจิ๋วทำงานอย่างขยันขันแข็ง ปึ้ก! ปึ้ก! ปึ้ก! เสียงทื่อๆ ของหนังที่กระทบเนื้อดังประสานกับเสียงครางของเขาอย่างน่าสมเพช ทุกครั้งที่หมัดเล็กๆ นั่นกระแทกลงมา ร่างของเขาก็จะกระตุกเฮือก ความเจ็บปวดแล่นจี๊ดขึ้นมาถึงลิ้นปี่ ทำให้จุกจนหายใจแทบไม่ทัน พวงไข่ที่เคยใหญ่โตสมชายชาตินักรบ บัดนี้บวมเป่งจนขนาดใหญ่ขึ้นเป็นเท่าตัว เปลี่ยนจากสีแดงคล้ำเป็นสีม่วงช้ำเลือดช้ำหนอง ดูน่าสยดสยองราวกับผลไม้เน่าๆ สองลูกที่พร้อมจะแตกโพละได้ทุกเมื่อ และเพื่อเติมเต็มวงออเคสตร้าแห่งความเจ็บปวดนี้ เครื่องถอนขนจักรกลก็ยังคงทำหน้าที่ของมันอย่างซื่อสัตย์ มันเคลื่อนตัวไปมาเหนือเนินเนื้อบริเวณหัวหน่าวที่บัดนี้เกลี้ยงเกลาจนน่าใจหาย เหลือเพียงหย่อมขนควยดำๆ ไม่กี่หย่อมที่ยังคงต่อสู้ดิ้นรนอย่างสิ้นหวัง เสียงมอเตอร์ดังหึ่งๆ ก่อนที่ก้ามหนีบเล็กๆ จะพุ่งลงไปกระชากดึงเส้นขนอย่างรุนแรง "จึ้ก!" ความเจ็บแสบเหมือนโดนมีดโกนกรีดซ้ำๆ บนผิวที่บอบช้ำอยู่แล้ว ทำให้กระทิงต้องกัดฟันกรอด น้ำตาไหลพรากอาบแก้มที่ซูบตอบของเขา

ไพลินยืนกอดอกมองภาพนั้นด้วยสายตาที่เรียบเฉย แสงไฟสีขาวสว่างจ้าในห้องสะท้อนบนชุดหนังสีดำรัดรูปของเธอ ทำให้เธอดูเหมือนนางพญาปีศาจที่กำลังชื่นชมผลงานศิลปะชิ้นเอกของตัวเอง เธอเดินช้าๆ เข้ามาใกล้เตียงทรมาน กลิ่นน้ำหอมเย็นๆ ของเธอปะปนกับกลิ่นคาวเลือดจางๆ และกลิ่นเหงื่อไคลของกระทิงที่คละคลุ้งไปทั่วห้อง "เป็นไงบ้าง...ยอดนักรบ...ยังไหวอยู่รึเปล่า?" เธอเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงเย้ยหยัน ก้มลงมองดู 'ผลงาน' ของเธอที่ดิ้นรนอยู่บนเตียงอย่างใกล้ชิด "ดูสภาพไข่มึงสิ...ฮ่าๆๆ...กูไม่เคยเห็นไข่ใครม่วงได้ขนาดนี้มาก่อนเลยนะเนี่ย เหมือนลูกมะม่วงน้ำดอกไม้สุกงอมเลย...น่าบีบให้เละคามือชะมัด"

กระทิงพยายามจะด่าทอกลับไป แต่สิ่งที่ออกมาจากปากของเขามีเพียงเสียงอู้อี้ฟังไม่เป็นศัพท์ เขาส่ายหัวไปมาอย่างอ่อนแรง ดวงตาที่เคยดุดันและหยิ่งทะนง บัดนี้แดงก่ำและเต็มไปด้วยหยาดน้ำตาแห่งความเจ็บปวดและความอัปยศ "มึง...อี...สารเลว..." เขาเค้นคำพูดออกมาได้ทีละคำ แต่เสียงที่ออกมานั้นแหบพร่าจนแทบไม่ได้ยิน

"หืม? อะไรนะ? พูดดังๆ หน่อยสิ กูไม่ได้ยิน" ไพลินแกล้งทำเป็นไม่ได้ยิน เธอโน้มตัวลงมาอีกจนใบหน้าของเธออยู่ห่างจากเขาไม่ถึงคืบ ลมหายใจอุ่นๆ ของเธอรดลงบนใบหน้าของเขา "กูบอกให้มึงพูดดังๆ ไง! หรือว่าเจ็บไข่จนไม่มีแรงจะเห่าแล้ว?" เธอพูดพลางยื่นนิ้วเรียวสวยที่สวมถุงมือหนังสีดำสนิทออกไป...แล้วจิ้มเบาๆ ลงบนพวงไข่ที่บวมเป่งของเขา

"อ๊ากกกกกก!" กระทิงกรีดร้องสุดเสียง เพียงแค่สัมผัสเบาๆ ก็สร้างความเจ็บปวดมหาศาลราวกับโดนเหล็กร้อนๆ นาบลงมาบนแผลสด ร่างของเขากระตุกเกร็งอย่างรุนแรงจนเตียงโลหะสั่นสะเทือน ความเจ็บปวดที่ถาโถมเข้ามาอีกระลอกทำให้สติที่ริบหรี่ของเขาแทบจะดับวูบไป

"ฮ่าๆๆๆ! เสียงดีหนิ! ร้องอีกสิ! ร้องดังๆ เลย! ให้มันสมกับเป็นไอ้กระทิงเปลี่ยวที่ใครๆ ก็บอกว่าแข็งแกร่งที่สุด" ไพลินหัวเราะอย่างสะใจ เธอสนุกกับการได้เห็นความทรมานของเขา สนุกกับการได้ทำลายศักดิ์ศรีของนักรบที่แข็งแกร่งที่สุดของฝ่ายศัตรูลงด้วยมือของเธอเอง "มึงรู้มั้ย...ตอนกูเห็นมึงครั้งแรกในป่า...กูนึกว่ามึงจะแน่ซักแค่ไหน ร่างกายกำยำ กล้ามเป็นมัดๆ ท่าทางดุดันเหมือนสัตว์ป่า...แต่ดูตอนนี้สิ...มึงไม่ต่างอะไรกับหมาตัวเมียที่นอนรอให้เขาเย็ดเลยว่ะ"

คำพูดของเธอเสียดแทงเข้าไปในใจของกระทิงยิ่งกว่าความเจ็บปวดทางกาย เขากำหมัดแน่นจนเส้นเลือดปูดโปน พยายามรวบรวมเรี่ยวแรงทั้งหมดที่มีเพื่อด่ากลับไป "มึง...ก็แค่...ผู้หญิงขี้ขลาด...ที่ใช้แต่เครื่องจักร...ถ้าสู้กันตัวต่อตัว...กูบี้มึงเละคามือแน่!"

"ปากดี!" ไพลินตวาดกลับ ดวงตาของเธอวาวโรจน์ขึ้นด้วยความโกรธ "มึงคิดว่าสงครามมันคือการเอาแรงเข้าแลกเหมือนสัตว์ป่ารึไง? นี่แหละคือความโง่เขลาของพวกมึง...พวกผู้ชายที่คิดว่าพละกำลังคือทุกสิ่งทุกอย่าง แต่สุดท้ายก็ต้องมานอนแหกขาครางอยู่ใต้ตีนกูแบบนี้!" เธอหันไปสั่งการที่แผงควบคุมข้างเตียง "ในเมื่อมึงยังปากดีอยู่...งั้นกูจะเพิ่มระดับความสนุกให้อีกหน่อย...โปรแกรม 'ลูกกลิ้งหนามสยบพยศ'!"

สิ้นเสียงคำสั่ง แขนกลที่ทำงานอยู่ทั้งหมดก็หยุดชะงักลงพร้อมกัน ความเงียบที่เข้ามาแทนที่อย่างกะทันหันทำให้กระทิงรู้สึกประหลาดใจ แต่ความโล่งใจเกิดขึ้นได้เพียงชั่วครู่เท่านั้น เพราะความเจ็บปวดที่สะสมมาตลอดหลายชั่วโมงยังคงถาโถมเข้าใส่เขาอย่างต่อเนื่อง พวงไข่ของเขายังคงปวดตุบๆ ราวกับมีหัวใจอีกดวงเต้นอยู่ข้างใน บริเวณหัวหน่าวก็แสบร้อนเหมือนโดนไฟลน แต่แล้ว...แขนกลอันใหม่ก็ค่อยๆ เคลื่อนตัวออกมาจากผนัง มันเป็นแขนกลที่มีลูกกลิ้งโลหะขนาดเท่ากำปั้นติดอยู่ที่ปลาย บนผิวของลูกกลิ้งนั้นมีหนามแหลมเล็กๆ งอกออกมาทั่วทั้งลูก มันดูเหมือนลูกทุเรียนเหล็กที่พร้อมจะบดขยี้ทุกสิ่งที่ขวางหน้า

หัวใจของกระทิงหล่นวูบไปอยู่ที่ตาตุ่ม เขามองวัตถุสยองขวัญชิ้นนั้นด้วยความหวาดผวา สัญชาตญาณบอกเขาว่าความเจ็บปวดที่กำลังจะมาถึงนั้นมันจะเลวร้ายยิ่งกว่าที่เขาเคยเจอมาทั้งหมด "ไม่...อย่า...ได้โปรด..." เขาเริ่มอ้อนวอนเป็นครั้งแรก เสียงของเขาสั่นเทาและเต็มไปด้วยความหวาดกลัวอย่างปิดไม่มิด

"สายไปแล้วล่ะ...ที่รัก" ไพลินยิ้มอย่างเลือดเย็น "มึงควรจะอ้อนวอนแบบนี้ตั้งแต่แรก...แต่ตอนนี้...กูอยากเห็นน้ำหน้าของมึงตอนที่โดนเจ้าสิ่งนี้ 'นวด' ไข่เน่าๆ ของมึงมากกว่า"

แขนกลเคลื่อนตัวมาหยุดอยู่เหนือเป้าของเขาอย่างช้าๆ เงาของลูกกลิ้งหนามทาบทับลงบนพวงไข่ที่บวมช้ำของเขา กระทิงกลั้นหายใจ เขารู้สึกเหมือนเวลาหยุดเดิน ทุกสรรพสิ่งในห้องเงียบสงัดลง มีเพียงเสียงหัวใจของเขาที่เต้นรัวเหมือนกลองสงคราม และแล้ว...ลูกกลิ้งหนามก็ค่อยๆ ลดระดับลงมา...สัมผัสกับผิวหนังที่บอบช้ำของถุงอัณฑะของเขา

"อ๊าาาาาาาาาาาาาาาาาห์!"

เสียงกรีดร้องของกระทิงดังลั่นไปทั่วห้อง มันไม่ใช่เสียงร้องแห่งความเจ็บปวดธรรมดา แต่มันเป็นเสียงกรีดร้องของจิตวิญญาณที่กำลังถูกฉีกกระชาก หนามแหลมเล็กๆ นับร้อยทิ่มแทงลงบนผิวหนังที่อักเสบและบวมเป่งของเขาพร้อมๆ กัน ความเจ็บปวดชนิดใหม่ที่เขาไม่เคยจินตนาการถึงมาก่อนแล่นปราดไปทั่วร่างกายเหมือนกระแสไฟฟ้าแรงสูง มันไม่ใช่ความเจ็บปวดแบบทื่อๆ เหมือนโดนชก หรือความเจ็บปวดแบบบีบรัดเหมือนโดนคีม แต่มันเป็นความเจ็บปวดที่แหลมคมและลึกล้ำ เหมือนมีเข็มนับพันเล่มทิ่มแทงเข้าไปในเนื้อเยื่อที่บอบบางที่สุดของเขา

แล้วลูกกลิ้งก็เริ่มหมุน...อย่างช้าๆ...

"กรี๊ดดดดดดดดดดดดดดดดด!"

กระทิงกรีดร้องจนเสียงของเขาแหลมสูงเหมือนผู้หญิง เขาดิ้นรนอย่างบ้าคลั่งจนโซ่ที่ล่ามไว้ตึงเปรี๊ยะ แต่เขาก็ไม่สามารถหนีไปไหนได้ ลูกกลิ้งโลหะค่อยๆ เคลื่อนที่ไปมาบนพวงไข่ของเขาอย่างเชื่องช้า บดขยี้และรีดเค้นมันไปตามจังหวะการหมุน หนามแหลมๆ ครูดไปบนผิวหนัง ทำให้เกิดรอยขีดข่วนเป็นทางยาว มีเลือดซึมออกมาจางๆ ผสมกับน้ำเหลืองที่ไหลเยิ้มอยู่ก่อนแล้ว กระทิงรู้สึกเหมือนไข่ของเขากำลังจะถูกบดจนเละเป็นโจ๊กอยู่ภายใต้ลูกกลิ้งมรณะนั่น สมองของเขาปฏิเสธที่จะรับรู้ความจริงตรงหน้า จิตใจของเขาหลุดลอยไป ภาพความทรงจำในอดีตฉายวาบขึ้นมาในหัว...

เขาเห็นตัวเองในวัยหนุ่ม กำลังฝึกซ้อมอย่างหนักในสนามประลอง ร่างกายที่แข็งแกร่งเต็มไปด้วยมัดกล้ามและหยาดเหงื่อ...เขาเห็นตัวเองนำทัพออกรบ ตะโกนปลุกใจเหล่าทหารด้วยเสียงที่ก้องกังวาน...เขาเห็นตัวเองยืนอยู่บนยอดเขา มองดูอาณาจักรของฝ่ายชายด้วยความภาคภูมิใจ...ศักดิ์ศรี...เกียรติยศ...ความเป็นชาย...ทุกสิ่งที่เขาเคยยึดถือและภาคภูมิใจ บัดนี้มันกำลังถูกบดขยี้ไปพร้อมๆ กับพวงไข่ของเขา dướiเท้าของผู้หญิงคนหนึ่งที่เขามองว่าเป็นเพศที่อ่อนแอกว่ามาโดยตลอด

"เป็นไง...ชอบมั้ย...การนวดแบบพิเศษของกู" เสียงของไพลินดังแทรกเข้ามาในภวังค์ของเขา "ไข่มึงนี่มันนุ่มนิ่มดีจริงๆ เลยนะ...เหมือนแป้งโดว์เลย...นวดแล้วมันมือชะมัด" เธอก้มลงมองดูใบหน้าที่บิดเบี้ยวด้วยความเจ็บปวดของกระทิง "ร้องออกมาสิ...ร้องออกมาดังๆ...กูชอบฟังเสียงมึงร้องว่ะ...มันเซ็กซี่ดี"

คำพูดของเธอปลุกสัญชาตญาณดิบในตัวของกระทิงขึ้นมาอีกครั้ง แม้ร่างกายจะเจ็บปวดปางตาย แต่ความอัปยศอดสูที่ถูกหยามหยันความเป็นชายกลับทำให้แท่งควยที่อ่อนพับอยู่ของเขาเริ่มมีปฏิกิริยา มันค่อยๆ แข็งตัวขึ้นอย่างช้าๆ กระตุกเบาๆ ตอบสนองต่อความเจ็บปวดและความอัปยศที่เขากำลังได้รับ มันเป็นปฏิกิริยาของร่างกายที่น่ารังเกียจและน่าอับอายที่สุดเท่าที่เขาเคยรู้สึกมาในชีวิต

ไพลินสังเกตเห็นความเปลี่ยนแปลงนั้นได้อย่างรวดเร็ว รอยยิ้มเหยียดหยามปรากฏขึ้นที่มุมปากของเธอ "โฮ่...ดูนั่นสิ...ไอ้หนอนน้อยของมึงตื่นแล้วเหรอ? ไม่น่าเชื่อเลยนะ...โดนทรมานไข่ซะขนาดนี้ยังจะมีอารมณ์อีกเหรอ...หรือว่า...ลึกๆ แล้วมึงชอบแบบนี้? ชอบให้กูทำรุนแรงกับไข่มึงแบบนี้ใช่มั้ย?" เธอพูดพลางสั่งให้ลูกกลิ้งหนามเพิ่มแรงกดลงไปอีกเล็กน้อย

"อ๊ากกกกก! ไม่! หยุด! พอแล้ว! ได้โปรด!" กระทิงส่ายหน้าไปมาอย่างบ้าคลั่ง น้ำตา น้ำมูก และน้ำลายไหลปะปนกันจนแยกไม่ออก เขากำลังจะแตกสลาย...ศักดิ์ศรีของนักรบมันไม่มีค่าอะไรอีกต่อไปแล้วเมื่อต้องเผชิญกับความเจ็บปวดที่ไม่มีที่สิ้นสุดนี้

"จะให้กูหยุดเหรอ?" ไพลินแสร้งทำเสียงประหลาดใจ "ได้สิ...กูหยุดให้ก็ได้...แต่มีข้อแม้นะ...มึงต้องบอกกูมา...ที่ตั้งเหมืองแร่...อยู่ที่ไหน?"

ความเงียบเข้าครอบงำห้องอีกครั้ง มีเพียงเสียงหอบหายใจของกระทิงและเสียงครางแผ่วๆ ของเขาเท่านั้น ลูกกลิ้งหนามหยุดหมุนแล้ว แต่ยังคงกดทับอยู่บนพวงไข่ของเขา หนามแหลมๆ ยังคงทิ่มแทงเนื้อของเขาอยู่ สร้างความเจ็บปวดที่รอวันปะทุขึ้นมาอีกครั้ง กระทิงหลับตาลง...ในหัวของเขาว่างเปล่า...ความหยิ่งทะนงที่เคยมีมันมอดไหม้ไปจนหมดสิ้นแล้ว เหลือเพียงความต้องการที่จะหลุดพ้นจากความทุกข์ทรมานนี้เท่านั้น...เขาพ่ายแพ้แล้ว...พ่ายแพ้อย่างสมบูรณ์แบบทั้งร่างกายและจิตใจ

เขาลืมตาขึ้นช้าๆ มองสบตาไพลินด้วยแววตาที่ว่างเปล่า...และยอมจำนน...

"ผม...ผมจะบอก..." เขาพูดด้วยเสียงที่แหบโหยและสั่นเครือ "ผมจะบอกทุกอย่าง...ได้โปรด...เอาไอ้นั่น...ออกจากไข่ผมที..."

รอยยิ้มแห่งชัยชนะปรากฏขึ้นบนใบหน้าของไพลินอย่างเต็มรูปแบบ "ดีมาก...เด็กดี...ในที่สุดมึงก็ฉลาดขึ้นมาบ้าง" เธอพูดพลางสั่งให้แขนกลยกตัวขึ้นอย่างช้าๆ

ทันทีที่ลูกกลิ้งหนามถูกยกออกไป ความรู้สึกโล่งอกอย่างมหาศาลก็แล่นไปทั่วร่างของกระทิง แต่ในขณะเดียวกัน ความเจ็บปวดที่ถูกกดทับไว้ก็ปะทุขึ้นมาอย่างรุนแรง พวงไข่ของเขารู้สึกเหมือนกำลังลุกเป็นไฟ มันบวมเป่งและร้อนผ่าวจนเขารู้สึกได้ถึงไอร้อนที่ระอุออกมา เขานอนหอบหายใจอย่างหนักหน่วง ร่างกายเปียกชุ่มไปด้วยเหงื่อ...แต่ในที่สุด...มันก็จบลงแล้ว...หรืออย่างน้อยเขาก็คิดว่าอย่างนั้น

กระทิงเริ่มคายข้อมูลเกี่ยวกับที่ตั้งของเหมืองแร่สำคัญออกมาอย่างละเอียด บอกทุกพิกัด ทุกเส้นทาง ทุกระบบป้องกันที่เขารู้...เขาไม่เหลืออะไรให้ปิดบังอีกต่อไปแล้ว ศักดิ์ศรีของเขาถูกบดขยี้จนแหลกละเอียดอยู่ใต้ฝ่าเท้าของไพลินไปแล้ว

หลังจากที่ได้ข้อมูลทั้งหมดที่ต้องการแล้ว ไพลินก็ยืนนิ่งไปครู่หนึ่ง เธอมองดูสภาพอันน่าสมเพชของกระทิงด้วยสายตาที่ยากจะคาดเดา "ดีมาก...มึงให้ความร่วมมือดีมาก" เธอพูดด้วยน้ำเสียงที่เรียบสนิท "แต่...กูยังไม่พอใจว่ะ"

กระทิงเบิกตากว้างด้วยความตกใจ "คุณ...คุณหมายความว่ายังไง? ผมบอกคุณหมดแล้ว! คุณสัญญาแล้วว่าจะหยุด!"

"กูสัญญาว่าจะเอาลูกกลิ้งหนามออก...ซึ่งกูก็ทำแล้ว" ไพลินยิ้มอย่างมีเลศนัย "แต่กูไม่เคยบอกว่าจะปล่อยมึงไป...มึงทำลายความไว้วางใจของกูด้วยการปากแข็งตั้งแต่แรก...ดังนั้น...มึงต้องโดนลงโทษ" เธอเดินกลับไปที่แผงควบคุมอีกครั้ง "และไหนๆ มึงก็คายออกมาหมดเปลือกแล้ว...เรามาเล่นอะไรสนุกๆ เป็นการปิดท้ายกันดีกว่า...ถือซะว่าเป็น 'รางวัล' สำหรับความร่วมมือของมึงก็แล้วกัน"

"ไม่! ไม่! ได้โปรด! อย่าทำอะไรผมอีกเลย!" กระทิงร้องโหยหวนอย่างสิ้นหวัง แต่เสียงของเขาไร้ความหมายโดยสิ้นเชิง

ไพลินไม่สนใจคำอ้อนวอนของเขา เธอตั้งโปรแกรมใหม่ด้วยรอยยิ้มที่โหดเหี้ยมที่สุดเท่าที่กระทิงเคยเห็น "โปรแกรม 'ล้างบางอสุจิ'...เริ่มทำงาน!"

แขนกลอันใหม่ที่เขาไม่เคยเห็นมาก่อนเคลื่อนตัวออกมาจากเพดาน มันเป็นอุปกรณ์ที่มีลักษณะคล้ายถ้วยแก้วใสขนาดพอดีกับแท่งควยของเขา ที่ปลายสุดของถ้วยนั้นมีท่อเล็กๆ ต่อเชื่อมไปยังเครื่องจักรอีกตัวหนึ่ง แขนกลเคลื่อนตัวมาครอบแท่งควยที่ยังคงกึ่งแข็งกึ่งอ่อนของเขาเอาไว้จนมิดด้าม ก่อนที่เครื่องจักรจะเริ่มทำงาน...มันเริ่มสั่น...

"อ๊าาาาาาาาา!" กระทิงร้องออกมาด้วยความรู้สึกที่แปลกประหลาด มันไม่ใช่ความเจ็บปวด...แต่มันก็ไม่ใช่ความสุขสม มันเป็นความรู้สึกเสียวซ่านที่รุนแรงและบีบคั้นอย่างน่าทรมาน ถ้วยแก้วสั่นสะเทือนด้วยความถี่สูง กระตุ้นทุกเส้นประสาทบนแท่งควยของเขาพร้อมๆ กัน มันบีบรัดและรูดรึงเป็นจังหวะ บังคับให้ร่างกายของเขากระตุกไปตามแรงสั่นสะเทือน ความรู้สึกเสียวซ่านแล่นปราดไปทั่วร่างกาย ปะปนไปกับความเจ็บปวดแสบร้อนที่ยังคงคุกรุ่นอยู่ที่พวงไข่ของเขา มันเป็นความรู้สึกที่ขัดแย้งและน่าสับสนที่สุด เขาทั้งเจ็บปวดและเสียวซ่านไปพร้อมๆ กัน มันคือการทรมานรูปแบบใหม่ที่โจมตีทั้งร่างกายและจิตใจของเขาไปพร้อมกัน

"เป็นไงล่ะ...รู้สึกดีมั้ย?" ไพลินถามด้วยน้ำเสียงยั่วยวน "ร่างกายของมึงมันซื่อสัตย์ดีนะ...ปากบอกไม่...แต่ควยมึงนี่สั่นสู้เลยนะ...ดูสิ...น้ำเงี่ยนมึงเริ่มซึมออกมาแล้ว"

กระทิงก้มลงมอง...และก็เห็นอย่างที่เธอบอกจริงๆ ปลายดุ้นของเขามีน้ำใสๆ ไหลซึมออกมาเปรอะเปื้อนผนังแก้วด้านใน ร่างกายของเขากำลังทรยศเขาอย่างน่าอับอายที่สุด เขาพยายามจะขัดขืน...พยายามจะกลั้น...แต่เขาไม่สามารถควบคุมอะไรได้อีกต่อไปแล้ว เครื่องจักรมันควบคุมร่างกายของเขาโดยสมบูรณ์

"ปล่อยมันออกมา...กระทิง...ปล่อยมันออกมาให้หมด" เสียงของไพลินเหมือนเสียงกระซิบของปิศาจ "แตกออกมาให้กูดูสิ...แตกคาทั้งๆ ที่ไข่มึงยังเจ็บปวดอยู่แบบนี้แหละ...ให้มันเป็นภาพสุดท้ายที่มึงจะจดจำ...ว่ามึงพ่ายแพ้ให้กูอย่างสมบูรณ์แบบแค่ไหน"

และแล้ว...เขาก็ทนไม่ไหวอีกต่อไป...ร่างกายของเขากระตุกเกร็งอย่างรุนแรง ความเสียวซ่านพุ่งขึ้นสู่จุดสูงสุดอย่างบ้าคลั่ง...

"อ๊าาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาห์!"

กระทิงคำรามลั่นราวกับสัตว์ป่าที่บาดเจ็บสาหัส ร่างกายของเขาแอ่นโค้งขึ้นจากเตียง ก่อนที่น้ำควยสีขาวขุ่นจะพุ่งทะลักออกมาจากปลายดุ้นของเขาเป็นสาย มันพุ่งกระฉูดเข้าไปในถ้วยแก้วจนเต็ม พุ่งแล้วพุ่งอีก...ราวกับว่ามันถูกกักเก็บมานานแสนนาน ร่างกายของเขากระตุกอย่างต่อเนื่องจนหมดเรี่ยวแรง ก่อนจะทิ้งตัวลงบนเตียงโลหะอย่างอ่อนระทวย...สติของเขาดับวูบไป...พร้อมกับหยดสุดท้ายของศักดิ์ศรีความเป็นชายที่ไหลออกมาจนหมดสิ้น...ทิ้งไว้เพียงร่างกายที่เปลือยเปล่าและน่าสมเพช...และเสียงหัวเราะอย่างสะใจของไพลินที่ดังก้องอยู่ในความมืดมิดนั้น...การแสดง...ยังอีกยาวไกลนัก...