สมรภูมิกำจัดไข่
เสียงกรีดร้องโหยหวนของสิบเอกค้อน แฮร์ริสัน คือเสียงแห่งการเริ่มต้นอย่างแท้จริง มันคือสัญญาณเปิดม่านการแสดงมหกรรมบดขยี้ไข่ที่พัศดีกานดาเฝ้ารอคอยมานาน รอยยิ้มของเธอผลิบานกว้างขึ้นอย่างน่าสยดสยอง แววตาเป็นประกายด้วยความสุขสมที่ได้เห็นยอดนักรบผู้หยิ่งทะนงในศักดิ์ศรีความเป็นชาย กำลังนอนน้ำลายฟูมปาก ร้องไห้สะอึกสะอื้นเหมือนทารกที่ถูกแย่งของเล่น เพียงแต่ของเล่นชิ้นนี้คือลูกอัณฑะของเขาเอง
"ยอมแล้วเหรอ?" กานดาเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงหวานเย็น แต่แฝงไปด้วยความเหยี้ยมเกรียม "เร็วไปหน่อยมั้ง...ฉันยังไม่ได้เริ่มสนุกเลยนะ"
เธอพยักหน้าเล็กน้อยเป็นสัญญาณ คีมโลหะที่บีบไข่ซ้ายของค้อนคลายออกชั่วครู่ ให้เขาได้พักหายใจเฮือกใหญ่ แต่แล้วมันก็เคลื่อนตัวไปงับลูกอัณฑะข้างขวาที่ยังคงบวมเป่ง ก่อนจะเริ่มต้นบีบอีกครั้งด้วยแรงที่มากกว่าเดิม!
"อ๊ากกกกกก! ไม่! ไม่เอาแล้ว! ผมยอมแล้ว! ได้โปรด!" ค้อนดิ้นรนสุดชีวิต โซ่ที่ล่ามข้อมือข้อเท้าเขากระทบกับเตียงโลหะดังเกร๊งกร๊าง ความเจ็บปวดครั้งใหม่นี้รุนแรงกว่าเดิมหลายเท่า มันไม่ใช่แค่ความเจ็บปวดที่แหลมคม แต่เป็นความรู้สึกเหมือนกับว่าแก่นกลางของชีวิตกำลังจะถูกบดทำลายให้แหลกละเอียดเป็นผุยผง
"พวกมึงทุกคนก็เหมือนกัน!" กานดาหันไปตวาดใส่เชลยศึกที่เหลือ ซึ่งกำลังมองภาพผู้นำของตนถูกทรมานด้วยสายตาที่หวาดกลัวจนขี้ขึ้นสมอง "ไอ้ความภาคภูมิใจในความเป็นชายของพวกมึง...ไอ้ความแข็งแกร่งที่พวกมึงชอบเอามาเบ่ง...สุดท้ายมันก็กองรวมกันอยู่ในถุงหนังเหี่ยวๆ นี่แหละ! พอกูบีบมันให้แตก...พวกมึงก็ไม่เหลือเหี้ยอะไรเลย!"
สิ้นเสียงของเธอ แขนกลคีมโลหะอีกสิบเอ็ดชุดก็เคลื่อนเข้าประจำที่พร้อมกัน มันอ้าออกช้าๆ เหนือหว่างขาของทหารหน่วยกระทิงดุแต่ละนาย ก่อนจะงับเข้าที่พวงไข่อันบอบช้ำของพวกเขาอย่างพร้อมเพรียงกัน!
"อ๊าาาาาาาาาาาาาาาาาาาา!"
เสียงกรีดร้องประสานเสียงดังกระหึ่มไปทั่วห้องชำระล้างศักดิ์ศรี มันคือบทเพลงแห่งความทุกข์ทรมานที่ไพเราะที่สุดในโสตประสาทของกานดาและเหล่ายามหญิง จ่ารถถัง โรดริเกซ ชายที่ร่างกายใหญ่โตราวกับตู้เย็น พยายามเกร็งกล้ามเนื้อทั่วร่างเพื่อต่อต้านความเจ็บปวด เส้นเลือดบนขมับของเขปูดโปน ดวงตาเหลือกถลน "อี...อีสัส...พวกกู...จะจำมึงไว้..." เขาเค้นเสียงลอดไรฟัน แต่ประโยคยังไม่ทันจบดี คีมโลหะก็บีบแน่นขึ้นอีกระดับจนเสียงของเขากลายเป็นเสียงร้องแหลมสูงปรี๊ดด้วยความเจ็บปวดเกินบรรยาย
นักรบคนแล้วคนเล่าต่างพังทลายลงภายใต้แรงบีบมหันตนาการนี้ บางคนสลบไปแล้วฟื้นขึ้นมาใหม่ด้วยแรงกระตุกจากความเจ็บปวด บางคนฉี่ราดออกมาโดยไม่รู้ตัว บางคนก็เริ่มสวดอ้อนวอนต่อพระเจ้าที่ไม่มีอยู่จริง ภาพของหน่วยรบที่ได้ชื่อว่าแข็งแกร่งที่สุดของฝ่ายชาย กำลังนอนดิ้นพล่าน ร้องไห้ฟูมฟายเพราะโดนบีบไข่ เป็นภาพที่น่าสมเพชและน่าสะใจในเวลาเดียวกัน
"พวกแกเห็นรึยัง ว่าความหยิ่งผยองของพวกแกมันไร้ค่าแค่ไหน" กานดาเดินวนไปรอบๆ เตียง มองดูผลงานของเธอด้วยความพึงพอใจ "แต่ไม่ต้องห่วงนะ...ฉันไม่ได้จะทำลายของเล่นชิ้นใหม่ของฉันเร็วขนาดนี้หรอก วันนี้แค่เป็นการแนะนำตัว...และเพื่อให้พวกแกได้เห็นอนาคตของตัวเอง ฉันมีแขกพิเศษมาแนะนำให้รู้จัก"
เธอดีดนิ้วหนึ่งครั้ง ประตูเหล็กด้านหนึ่งของห้องเลื่อนเปิดออกช้าๆ แสงไฟจากด้านนอกสาดเข้ามา พร้อมกับร่างของชายคนหนึ่งที่ถูกหิ้วปีกลากเข้ามาโดยยามหญิงสองคน ร่างนั้นผอมแห้งจนเหลือแต่หนังหุ้มกระดูก ดวงตาของเขากลวงโบ๋ไร้แววแห่งชีวิตชีวา เขาสวมเพียงผ้าเตี่ยวผืนเก่าๆ ที่ปิดของสงวนไว้พอเป็นพิธี ร่างกายเต็มไปด้วยรอยแผลเป็นทั้งเก่าและใหม่ แต่สิ่งที่ทำให้หน่วยกระทิงดุต้องเบิกตากว้างด้วยความตกตะลึง คือใบหน้าที่คุ้นเคย แม้จะซูบตอบไปมากก็ตาม
"กระทิง..." สิบเอกค้อนพึมพำออกมาเสียงแผ่วเบา เขาแทบไม่เชื่อสายตาตัวเอง นี่คือกระทิง ทอมป์สัน ยอดนักรบในตำนาน หัวหน้าหน่วยลาดตระเวนที่เก่งกาจที่สุด วีรบุรุษที่พวกเขาเคยได้ยินแต่ชื่อเสียงในความดุดันและแข็งแกร่ง แต่สภาพของเขาในตอนนี้ไม่ต่างอะไรกับซากศพเดินได้
"ถูกต้อง" กานดายิ้มเยาะ "นี่คือกระทิง...หรือที่ตอนนี้พวกเราเรียกว่า 'ของเล่นชิ้นโปรดของไพลิน' เขาเป็นตัวอย่างของผลผลิตที่สมบูรณ์แบบจากการบำบัดของเรา ตอนนี้มันเชื่องยิ่งกว่าหมาเสียอีก ว่านอนสอนง่าย ไม่เคยขัดขืน...ใช่ไหมจ๊ะ กระทิง?"
กระทิงไม่ตอบ เขาเพียงแต่ยืนตัวสั่นเทาอยู่กับที่ ดวงตาเหม่อลอยมองไปข้างหน้าอย่างไร้จุดหมาย
กานดาถอนหายใจอย่างไม่สบอารมณ์ "สงสัยต้องกระตุ้นความจำหน่อย" เธอเดินเข้าไปใกล้ ก่อนจะใช้ปลายนิ้วเท้าที่สวมรองเท้าบู๊ตหนังแข็งๆ เขี่ยเข้าไปที่หว่างขาของกระทิงเบาๆ ผ่านผ้าเตี่ยวผืนนั้น "จำหน้าที่ของแกได้รึยัง?"
ร่างของกระทิงกระตุกเฮือกราวกับถูกไฟฟ้าช็อต เขาก้มหน้าลง ก่อนจะพูดออกมาด้วยน้ำเสียงแหบแห้งไร้อารมณ์ เหมือนหุ่นยนต์ที่ถูกตั้งโปรแกรมไว้ "ผม...มีไว้เพื่อรับใช้...ไข่ของผม...เป็นของท่านหญิงไพลิน...ร่างกายของผม...เป็นของท่านหญิงไพลิน...ทุกอย่างของผม...เป็นของท่านหญิงไพลิน..."
คำพูดเหล่านั้นเหมือนค้อนปอนด์ที่ทุบเข้าใส่หัวใจของเหล่าทหารหน่วยกระทิงดุ นี่คือชะตากรรมของพวกเขา นี่คือสิ่งที่รออยู่ปลายทางของการทรมานนี้ ความหวังทั้งหมดที่เคยมีมอดดับลงในทันที ความกลัวที่แท้จริงไม่ใช่ความเจ็บปวดทางกาย แต่คือการสูญเสียตัวตนจนกลายเป็นเพียงทาสรับใช้ที่ไร้วิญญาณแบบนี้
"พาเขาไปที่ 'เก้าอี้' ได้แล้ว" กานดาสั่งยามหญิง "วันนี้เขาต้องทำเป้าให้ครบ"
ยามหญิงลากร่างของกระทิงไปยังมุมหนึ่งของห้อง ที่นั่นมีเก้าอี้โลหะหน้าตาประหลาดตั้งอยู่ มันมีที่รัดแขนขาและที่ค้ำศีรษะ แต่ส่วนที่น่าสยดสยองที่สุดคือช่องว่างขนาดใหญ่ตรงกลางเบาะนั่ง ซึ่งมีอุปกรณ์คล้ายถ้วยดูดและแขนกลขนาดเล็กจ่อรออยู่ กระทิงนั่งลงบนเก้าอี้นั้นอย่างว่าง่าย ปล่อยให้ยามหญิงถอดผ้าเตี่ยวของเขาออก เผยให้เห็นพวงไข่ที่เหี่ยวแห้งและเต็มไปด้วยรอยแผลเป็น ก่อนที่เครื่องจักรจะเริ่มทำงานของมัน...ภาพนั้นได้เผาไหม้ลงไปในจิตใจของหน่วยกระทิงดุทุกคนจนวันตาย
ขณะที่นรกบนดินกำลังดำเนินไปในสถานกักกันของฝ่ายหญิง ณ บังเกอร์บัญชาการใต้ดินของฝ่ายชาย บรรยากาศก็ตึงเครียดไม่แพ้กัน ผู้การศิลากำลังทุบโต๊ะเหล็กอย่างหัวเสีย เสียงของเขากร้าวดังลั่นไปทั่วห้อง "ไอ้เหี้ยเอ๊ย! อีกแล้วเหรอวะ! กองร้อยที่สิบสอง...ละลายทั้งกองร้อย! เพราะอะไร! เพราะพวกมันหยุดยืนดูรูปอีตัวโฮโลแกรมแล้วก็โดนสอยไข่แตกเรียงตัว!"
นายทหารสื่อสารรายงานด้วยใบหน้าซีดเผือด "ครับท่านผู้การ...พลซุ่มยิงของฝ่ายหญิงซ่อนตัวได้แนบเนียนมาก พอพวกมันเปิดโฮแกรมล่อ ทหารของเราก็เหมือนโดนสะกดจิต หยุดนิ่งเป็นเป้าให้พวกมันยิงไข่เล่นสบายๆ เลยครับ เกราะป้องกันไข่แทบช่วยอะไรไม่ได้เลยถ้าเราหยุดให้พวกมันเล็ง"
"สมองพวกมึงมีแต่เรื่องควยๆ หรือไงวะ!" ผู้การศิลาตะคอกใส่เครื่องรับส่งวิทยุราวกับจะให้เสียงของเขาทะลุไปถึงทหารโง่เง่าพวกนั้นในสนามรบ "สงครามอยู่ตรงหน้า แต่พวกมึงกลับไปสนใจหีโฮโลแกรม! ศักดิ์ศรีของพวกมึงไปไหนหมด!"
เขาเดินวนไปวนมาในห้องเหมือนเสือติดจั่น เขาลองทุกอย่างแล้ว ทั้งคำสั่ง ทั้งการปลุกใจ ทั้งการขู่ลงโทษ แต่ก็ไม่มีอะไรสามารถสู้กับสัญชาตญาณดิบของเพศชายได้ เมื่อเห็นภาพหญิงสาวเปลือยเปล่าเย้ายวนอยู่ตรงหน้า สมองส่วนเหตุผลก็หยุดทำงานทันที เปิดโอกาสให้ศัตรูเด็ด "หัวใจ" ของความเป็นชายทิ้งได้อย่างง่ายดาย
"เรา...เราสู้กับมันไม่ได้..." เขาพึมพำกับตัวเอง "เราสั่งให้ทหารเลิกเงี่ยนไม่ได้...มันเป็นไปไม่ได้..."
เขาหยุดเดิน หันไปมองแผนที่การรบที่เต็มไปด้วยเครื่องหมายสีแดงแสดงถึงการสูญเสีย แล้วทันใดนั้น...แววตาของเขาก็เปลี่ยนไป เหมือนมีแสงสว่างวาบขึ้นในความคิด
"ใช่...เราสั่งให้พวกมันเลิกเงี่ยนไม่ได้" เขาพูดเสียงดังขึ้น "แต่เราสั่งให้มันวิ่งไปข้างหน้าได้! เราสู้สัญชาตญาณตัวเองไม่ได้...แต่เราใช้ความเจ็บปวดเพื่อควบคุมมันได้!"
ผู้การศิลากระชากเครื่องรับส่งวิทยุมาไว้ในมือ "เรียกผู้บังคับกองพันที่เหลือทั้งหมดมารวมตัว เดี๋ยวนี้! กูมีแผนใหม่! แผนที่จะเปลี่ยนไอ้ความเงี่ยนของพวกมึงให้กลายเป็นอาวุธ!"
ไม่กี่ชั่วโมงต่อมา สนามฝึกที่ใหญ่ที่สุดของฐานทัพก็เต็มไปด้วยเสียงตะโกนและเสียงร้องด้วยความเจ็บปวด ผู้การศิลาได้ออกกฎเหล็กข้อใหม่ที่เรียบง่ายแต่โหดเหี้ยม: "ห้ามหยุด!"
ทหารหลายกองร้อยถูกสั่งให้วิ่งฝ่าสนามฝึก ที่กลางสนาม เครื่องฉายโฮโลแกรมกำลังทำงานอย่างเต็มประสิทธิภาพ ภาพของหญิงสาวสวยในชุดวาบหวิวและเปลือยกายปรากฏขึ้นทั่วทุกหนแห่ง พวกเธอส่งยิ้มหวาน โบกมือทักทาย ทำท่าทางยั่วยวนสารพัด แต่ที่ด้านหลังของแถวทหาร จ่าฝึกหน้าเหี้ยมหลายสิบคนยืนตั้งปืนไรเฟิลที่บรรจุกระสุนยางความเร็วสูงเล็งไปที่เป้ากางเกงของทหารที่อยู่ข้างหน้า
พลทหารหนุ่มคนหนึ่งอดใจไม่ไหว เขาชะลอฝีเท้าลงเล็กน้อยเพื่อจะมองภาพโฮโลแกรมสาวอกโตให้ชัดขึ้นอีกนิด...
ปัง!
กระสุนยางพุ่งเข้ากระแทกเกราะป้องกันไข่ของเขาอย่างจัง! แม้เกราะจะป้องกันการทะลุทะลวงได้ แต่แรงกระแทกมหาศาลก็ส่งความจุกเสียดแล่นปราดขึ้นมาถึงลิ้นปี่ เขาทรุดลงไปกองกับพื้นหน้าเขียวหน้าดำ "อุก!"
"กูบอกให้มึงวิ่ง!!!" จ่าฝึกตะคอกใส่หน้าเขา "มึงอยากไข่แตกเพราะกระสุนจริงของศัตรู หรืออยากแค่จุกเพราะกระสุนยางของพวกเดียวกัน! เลือกเอา! แล้วก็ลุกขึ้นมาวิ่งต่อ!"
ทหารหนุ่มกัดฟัน ลุกขึ้นวิ่งต่อทั้งที่ยังจุกจนน้ำตาเล็ด บัดนี้ ภาพสาวสวยตรงหน้าไม่ได้ดูน่าพิศวาสอีกต่อไปแล้ว มันกลายเป็นสัญญาณเตือนถึงความเจ็บปวดที่กำลังจะตามมาหากเขาหยุดมอง ทหารคนแล้วคนเล่าเรียนรู้บทเรียนเดียวกันนี้ด้วยความเจ็บปวด พวกเขาถูกฝึกให้เชื่อมโยงความเงี่ยนเข้ากับความเจ็บปวดที่มาจากพวกเดียวกันเอง จนในที่สุด พวกเขาก็เริ่มท่องบทสวดใหม่ที่ผู้การศิลาบัญญัติขึ้น
"ไข่กูอยู่หน้า! ศัตรูอยู่หน้า! วิ่งไปข้างหน้า!"
เสียงตะโกนดังกึกก้อง มันไม่ใช่เสียงแห่งความฮึกเหิม แต่เป็นเสียงแห่งการสะกดจิตตัวเอง เสียงที่เปลี่ยนความกลัวตายให้กลายเป็นแรงผลักดัน
แล้ววันพิสูจน์ก็มาถึง ณ สมรภูมิ "สันเขาเสียงกระซิบ"
กองทัพชายเปิดฉากบุกครั้งใหญ่ เอ็มม่า ผู้บัญชาการภาคสนามฝ่ายหญิง ยิ้มอย่างใจเย็นอยู่หลังแนวป้องกัน "พวกคนโง่ ไม่เคยเรียนรู้เลยจริงๆ" เธอบอกกับพลซุ่มยิงของเธอ "เตรียมระบบ 'นัทแคร็กเกอร์' ให้พร้อม...เปิดระบบล่อลวงได้เลย!"
ทุ่งสังหารเบื้องหน้าแปรเปลี่ยนเป็นสรวงสวรรค์ของคนหื่นในทันที หญิงสาวเปลือยงามหยาดเยิ้มหลายร้อยนางปรากฏกายขึ้น ล่อหลอกให้เหล่าทหารชายเดินเข้ามาติดกับ พลซุ่มยิงหญิงปรับศูนย์เล็งของปืน TB-12 จ่อไปที่เป้าหมายที่คุ้นเคย รอคอยจังหวะที่ทหารชายจะหยุดนิ่งเพื่อชื่นชมภาพลวงตา
แต่แล้ว...สิ่งที่ไม่คาดฝันก็เกิดขึ้น
แทนที่จะชะลอความเร็ว เหล่าทหารชายกลับเร่งฝีเท้าให้เร็วขึ้น! พวกเขาเริ่มตะโกนบทสวดประจำตัวออกมาเป็นเสียงเดียวกัน!
"ไข่กูอยู่หน้า! ศัตรูอยู่หน้า! วิ่งไปข้างหน้า!"
เสียงคำรามของชายฉกรรจ์นับพันดังก้องหุบเขา พวกเขาวิ่ง! วิ่งโดยไม่มองซ้ายมองขวา ดวงตามุ่งตรงไปยังสันเขาที่เป็นที่ตั้งของศัตรู พวกเขาวิ่งทะลุผ่านร่างของโฮโลแกรมสาวสวยไปราวกับพวกเธอเป็นเพียงอากาศธาตุ!
"อะไรกัน!?" เอ็มม่าอุทานด้วยความตกใจ "พวกมันไม่หยุด! ยิง! ยิงพวกมันเดี๋ยวนี้!"
แต่ทุกอย่างสายเกินไปแล้ว การจะยิงไข่ของเป้าหมายที่กำลังวิ่งสุดฝีเท้าเข้าใส่เป็นเรื่องที่แทบจะเป็นไปไม่ได้ กระสุนส่วนใหญ่พลาดเป้า บางนัดเฉี่ยวไปโดนส่วนอื่นซึ่งไม่สร้างความเสียหายร้ายแรงอะไร ก่อนที่พลซุ่มยิงจะได้ตั้งตัว คลื่นมนุษย์ในชุดเกราะหนักก็โถมเข้าถึงแนวป้องกันแล้ว!
สงครามระยะประชิดอุบัติขึ้น ความเหนือกว่าทางเทคโนโลยีของฝ่ายหญิงหมดความหมายในทันที พวกเธอถูกบังคับให้ต่อสู้ด้วยพละกำลัง ซึ่งเป็นสิ่งที่พวกเธอด้อยกว่าอย่างเห็นได้ชัด เสียงกรีดร้องของเหล่านักรบหญิงดังขึ้นระคนกับเสียงคำรามของทหารชายที่บ้าคลั่งราวกับฝูงสัตว์ป่าที่ถูกปลดปล่อยจากกรงขัง
ผู้การศิลายืนมองภาพการรบจากกล้องส่องทางไกลบนเนินบัญชาการ ธงของฝ่ายชายถูกปักลงบนยอดสันเขาเสียงกระซิบแล้ว เขากำหมัดแน่นด้วยความสะใจ พวกเขาชนะแล้ว...พวกเขาพลิกสถานการณ์กลับมาได้แล้ว ด้วยการเปลี่ยนจุดอ่อนที่สุดของตัวเองให้กลายเป็นอาวุธที่โหดร้ายที่สุด ชัยชนะครั้งนี้หอมหวาน แต่ก็แลกมาด้วยการทุบทำลายจิตใจของทหารตัวเองจนไม่เหลือชิ้นดี สงครามยังไม่จบ แต่ประกายแห่งความหวังได้ถูกจุดขึ้นมาอีกครั้งท่ามกลางความมืดมิด...เป็นความหวังที่ส่องไปไม่ถึงห้องทรมานอันมืดมิดที่ซึ่งหน่วยกระทิงดุและวีรบุรุษในตำนานของพวกเขากำลังจมดิ่งสู่ความสิ้นหวังอย่างไม่มีวันหวนกลับ