สยบพงไพรด้วยกระสุนดับฝัน

ผืนป่าดิบชื้นอวลไปด้วยกลิ่นดินและใบไม้เน่าเปื่อย ความร้อนระอุเหนียวเหนอะหนะไปทั่วทุกอณูขุมขน แต่สำหรับไพลินแล้ว มันเป็นเพียงฉากประกอบภารกิจที่เธอคุ้นเคยเป็นอย่างดี เธอนอนหมอบนิ่งอยู่บนกิ่งไม้ใหญ่ ร่างกายที่สมส่วนแต่แฝงไว้ด้วยมัดกล้ามแข็งแกร่งภายใต้ชุดพรางตาไฮเทคกลมกลืนไปกับสภาพแวดล้อมจนแทบแยกไม่ออก สายตาคมกริบของเธอกวาดมองผ่านเลนส์อินฟราเรดของปืนไรเฟิลคู่ใจ เฝ้ารอเป้าหมายด้วยความอดทนราวกับนักล่าผู้เลือดเย็น จิตใจของเธอสงบนิ่ง มีเพียงความคิดเดียวที่วนเวียนอยู่คือการจับกุมไอ้พวกสัตว์ป่ากล้ามโตที่เรียกตัวเองว่า "นักรบ" พวกมันคือตัวแทนของความป่าเถื่อน ความดุดันไร้สติปัญญาที่เธอและอารยธรรมหญิงดูแคลนมาตลอด พละกำลังที่พวกมันภาคภูมิใจนักหนา ในสายตาของเธอ มันก็ไม่ต่างอะไรจากกำลังของวัวกระทิงในทุ่งหญ้า โง่เง่า และรอวันถูกเชือด และวันนี้ เธอก็มาเพื่อล่ากระทิงตัวที่ใหญ่ที่สุด ดุดันที่สุด และเป็นหัวใจของฝูงมัน "กระทิง" ชื่อของมันช่างสมตัวเสียจริง จากข้อมูลข่าวกรอง ไอ้หมอนี่คือสุดยอดนักรบที่แข็งแกร่งที่สุดของฝ่ายชาย เป็นหัวหน้าหน่วยลาดตระเวนที่สร้างความเสียหายให้ฝ่ายเธอมานับไม่ถ้วน การจับเป็นมันได้ ไม่ใช่แค่การตัดกำลังสำคัญ แต่คือการทำลายสัญลักษณ์แห่งความแข็งแกร่งที่พวกผู้ชายยึดถือบูชา ไพลินเลียริมฝีปากแห้งผากของตัวเอง รอยยิ้มเหยียดหยันปรากฏขึ้นที่มุมปากอย่างไม่รู้ตัว เธอแทบจะรอไม่ไหวที่จะได้เห็นสีหน้าของมันตอนที่ความภาคภูมิใจในความเป็นชายถูกขยี้จนแหลกคามือของเธอ

แล้วช่วงเวลาที่รอคอยก็มาถึง เสียงกิ่งไม้หักและพงหญ้าที่ไหวเอนอย่างรุนแรงบ่งบอกถึงการมาถึงของผู้บุกรุก ร่างสูงใหญ่กำยำปรากฏขึ้นในระยะสายตา กระทิงเดินแหวกพงไพรเข้ามาในลานโล่งเล็กๆ ที่เธอเลือกไว้เป็นสังเวียนสังหาร เหงื่อที่ไหลโซมกายขับเน้นให้มัดกล้ามทุกส่วนบนร่างกายของมัน ไม่ว่าจะเป็นแผงอกหนา แขนที่เต็มไปด้วยเส้นเลือดปูดโปน หรือหน้าท้องที่เป็นลอนสวยงาม ดูโดดเด่นและน่าเกรงขาม รอยแผลเป็นน้อยใหญ่ที่พาดผ่านผิวสีแทนเข้มคือเครื่องยืนยันถึงประสบการณ์โชกโชนในสนามรบ มันหยุดยืนหอบหายใจ สูดอากาศเข้าปอดลึกๆ อย่างไม่ระแวงระวังภัยใดๆ กางเกงทหารเก่าๆ ที่มันสวมอยู่เปียกชื้นแนบไปกับต้นขาใหญ่ เผยให้เห็นเป้ากางเกงที่ตุงนูนออกมาอย่างชัดเจน เป็นเป้าหมายที่เด่นชัดจนไพลินแทบไม่ต้องเล็งให้เสียเวลา เธอยกปืนขึ้นประทับบ่าอย่างแผ่วเบา ระบบเล็งเป้าอัตโนมัติทำงานทันที เส้นเล็งสีแดงปรากฏขึ้นบนจอภาพ ล็อกเข้ากับความร้อนที่แผ่ออกมาจากหว่างขาของมันอย่างแม่นยำ "กระสุนติดตามไข่" อาวุธต้นแบบที่เธอภาคภูมิใจ มันไม่ได้ออกแบบมาเพื่อฆ่า แต่เพื่อ "หยุด" การทำงานของเป้าหมายด้วยวิธีที่เจ็บปวดและน่าอัปยศที่สุด ปลายนิ้วของไพลินวางลงบนไกปืนอย่างนุ่มนวล เธอกลั้นหายใจ รอจังหวะที่เหมาะสมที่สุด...จังหวะที่กระทิงหันข้างให้เธอเล็กน้อย เปิดมุมให้กระสุนพุ่งเข้าปะทะเป้าหมายได้อย่างเต็มประสิทธิภาพ

"ฟิ้ว!" เสียงแหวกอากาศที่แทบจะไม่ได้ยินดังขึ้น พร้อมกับวัตถุสีเงินเล็กจิ๋วที่พุ่งออกจากปากกระบอกปืนด้วยความเร็วเหนือเสียง กระทิงยังไม่ทันจะรู้ตัวด้วยซ้ำว่าความตายในรูปแบบที่อัปยศที่สุดกำลังพุ่งตรงเข้าหาจุดยุทธศาสตร์ของมัน "ตุ้บ!" เสียงทึบๆ ดังขึ้นพร้อมกับแรงกระแทกมหาศาลที่จุดกึ่งกลางระหว่างขาทั้งสองข้างของกระทิง ร่างยักษ์สะท้านเฮือก ดวงตาเบิกกว้างด้วยความตกใจและเจ็บปวดอย่างสุดขีด ก่อนที่เสียงร้องโหยหวนจะหลุดออกจากลำคอ มันเป็นเสียงที่ไม่ใช่เสียงคำรามของนักรบ แต่เป็นเสียงกรีดร้องแหลมสูงเหมือนหมูถูกเชือด มือใหญ่ทั้งสองข้างละจากปืนที่ถืออยู่แล้วรีบกุมเป้าของตัวเองโดยสัญชาตญาณ แต่ก็สายไปเสียแล้ว กระสุนไม่ได้แค่กระแทก แต่มันฝังตัวเข้าไปในถุงอัณฑะที่บอบบาง ก่อนจะปล่อยกระแสไฟฟ้าแรงสูงออกมาในเสี้ยววินาทีต่อมา ร่างของกระทิงเกร็งกระตุกอย่างรุนแรง เส้นผมและขนตามร่างกายลุกชัน ควันสีขาวลอยคลุ้งขึ้นมาจากหว่างขาพร้อมกับกลิ่นไหม้จางๆ ดวงตาของมันเหลือกขึ้นจนเห็นแต่ตาขาว ร่างกายที่แข็งแกร่งดุจหินผาบัดนี้อ่อนปวกเปียกเหมือนตุ๊กตาผ้าขี้ริ้ว มันล้มทั้งยืนลงไปกองกับพื้นดินอย่างหมดสภาพ เสียงกระแทกดังสนั่นจนน่ากลัว ร่างกายยังคงชักกระตุกเบาๆ อยู่พักหนึ่งก่อนจะแน่นิ่งไปในที่สุด ไพลินลดปืนลง มองภาพตรงหน้าด้วยสายตาที่เปี่ยมไปด้วยความพึงพอใจ ชัยชนะที่ง่ายดายและสมบูรณ์แบบ เธอรออีกอึดใจหนึ่งเพื่อให้แน่ใจว่ามันสลบสนิทจริงๆ ก่อนจะไต่ลงจากต้นไม้มาอย่างคล่องแคล่วและเงียบกริบ

ไพลินเดินเข้าไปหาร่างที่นอนหมดสติอยู่บนพื้น เธอใช้ปลายเท้าบู๊ตคอมแบตเขี่ยแขนของมันอย่างไม่ไยดี ไม่มีปฏิกิริยาตอบสนอง เธอจึงย่อตัวลงนั่งข้างๆ ร่างกายที่ไร้สติของมัน กลิ่นเหงื่อ กลิ่นสาบผู้ชาย และกลิ่นไหม้จางๆ ลอยปะทะจมูก แต่เธอก็ไม่ได้รังเกียจแต่อย่างใด สายตาของเธอจับจ้องไปที่ "ของกลาง" ที่เป็นต้นเหตุของชัยชนะในครั้งนี้ เธอยื่นมือที่สวมถุงมือหนังสีดำออกไป ค่อยๆ แบะขาที่แข็งทื่อของกระทิงออกจากกันอย่างไม่ปรานี เผยให้เห็นภาพที่ทำให้มุมปากของเธอยกขึ้นเป็นรอยยิ้มอย่างสะใจ ขนควยดกหนาดำเป็นป่ารกชื้นเหงื่อ บัดนี้มีรอยไหม้เกรียมเป็นวงเล็กๆ ตรงกลาง และที่น่ามองยิ่งกว่าคือพวงไข่ขนาดใหญ่ที่บัดนี้บวมเป่งขึ้นอย่างเห็นได้ชัด ผิวหนังบริเวณนั้นเปลี่ยนจากสีเนื้อเป็นสีแดงก่ำอมม่วง มีเส้นเลือดฝอยเล็กๆ แตกอยู่ประปราย เมื่อเทียบกับดุ้นควยขนาดมหึมาที่ยังคงอ่อนตัวพับอยู่ด้านบนแล้ว พวงไข่ที่บวมช้ำของมันดูน่าสมเพชและน่าย่ำยีเป็นที่สุด ไพลินใช้นิ้วชี้ค่อยๆ กดลงไปบนลูกไข่ที่บวมเต่งนั้นเบาๆ ความนุ่มหยุ่นที่ผิดปกติและความร้อนที่แผ่ออกมาทำให้เธอรู้ว่ามันบาดเจ็บสาหัสขนาดไหน "ใหญ่ดีนี่... แต่เสียดายจังนะ... คงจะใช้การไม่ได้ไปอีกนานเลยล่ะมึง" เธอพึมพำกับตัวเองด้วยน้ำเสียงเย้ยหยัน ก่อนจะลุกขึ้นยืนเต็มความสูง ภารกิจต่อไปคือการลากไอ้ร่างยักษ์นี่กลับไปยังจุดนัดพบ ซึ่งดูจากขนาดตัวของมันแล้วคงไม่ใช่เรื่องง่าย แต่เมื่อนึกถึงภาพการทรมานและการรีดเค้นข้อมูลที่กำลังจะเกิดขึ้นในอีกไม่ช้า ความเหนื่อยยากที่อยู่ตรงหน้าก็กลายเป็นเรื่องเล็กน้อยไปในทันที เธอก้มลงคว้าแขนทั้งสองข้างของกระทิง ใช้เรี่ยวแรงทั้งหมดที่มีลากร่างที่หนักอึ้งของมันไปบนพื้นดินที่ขรุขระ ทิ้งร่องรอยของการต่อสู้ที่จบลงอย่างง่ายดายและรอยทางแห่งความพ่ายแพ้ของชายชาตินักรบไว้เบื้องหลัง เสียงหัวเราะในลำคอของเธอดังขึ้นแผ่วเบา... การแสดงที่แท้จริง... มันกำลังจะเริ่มขึ้นต่างหาก